III ARN 57/92

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie nakazania rozebrania nadbudowanej części tarasu na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Poznaniu z dnia 27 lutego 1992 r. Sa/Po 1358/91 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 27 lutego 1992 r. i nastąpiło prawidłowe jego ogłoszenie w terminie publikacyjnym. Sentencję tego wyroku podpisało jednak tylko dwóch spośród trzech sędziów zasiadających w składzie orzekającym, przy czym jeden z sędziów złożył podpis dwukrotnie. Rewizja Nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości jest zasadna. Stosownie do art. 324 par. 3 Kpc podpisanie sentencji wyroku przez cały skład orzekający jest wymogiem bezwzględnym. Pomimo braku pod sentencją wyroku wymaganych podpisów wszystkich członków składu orzekającego stanowi on rozstrzygnięcie wiążące, gdyż został ogłoszony. W wypadku, gdy orzeczenie zostało wydane w wyniku rozprawy, a nie jest podpisane przez cały skład sądzący, zachodzi nieważność postępowania /porównaj Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, T. 2. Warszawa 1989 r., 528, Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1962 r. 1 PZ 17/62 /RPEiS 1963 nr 3 str. 334/.