III ARN 81/88

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego (...) w przedmiocie rozbiórki budynku letniskowego na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 1988 r. IV SA 473/88 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ nie są wyczerpujące i spójne, nastręczając tym trudności w stosowaniu i wykładni. Brak jednak w świetle jego przepisów podstaw do przyjęcia - jak to uczynił Sąd Administracyjny - że zlokalizowanie budynku bez zachowania wymaganych odległości może nie powodować niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia przez zagrożeniem pożarem. Naruszenie tych odległości musi więc - bez możliwości wyjątków - oznaczać, iż wadliwie zlokalizowany budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Nawet, gdyby wadliwe usytuowanie samowolnie wzniesionego budynku wymuszało na właścicielu nieruchomości sąsiedniej odpowiednie korekty swoich zgodnych z planem zagospodarowania zamierzeń co do jej zabudowy, mogłoby takie działanie dopuszczającego się samowoli być ocenione jako niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia.