III RN 107/98

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na uchwałę Rady Miasta (...) w przedmiocie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta R. oraz planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Osiedla Mieszkaniowego "Drabinianka" w R. na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 1998 r. SA/Rz 195/97 oddala rewizję nadzwyczajną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona. Art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu lub na wniosek uczestnika postępowania przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, o ile uzna, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny, wobec stwierdzenia, iż przekazane temu Sądowi przez Radę Miasta Rzeszowa, jako stronę przeciwną w postępowaniu /art. 41 ust. 1 ustawy o NSA/, akta administracyjne dotyczące rozpoznawanej sprawy są niekompletne, pismem z dnia 20 listopada 1997 r. ponownie wezwał Radę Miasta do nadesłania w terminie 14 dni brakujących dokumentów, to jednak w odpowiedzi na to wezwanie Rada Miasta w piśmie z dnia 24 listopada 1997 r. (...) podpisanym przez Przewodniczącego Rady Miasta oświadczyła, że nie posiada żadnych innych dokumentów dotyczących miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Osiedla "Drabinianka" poza tymi, które już uprzednio przekazała Sądowi. W tej sytuacji, wobec jednoznacznego oświadczenia zainteresowanej strony postępowania, że poza dowodami już przestawionymi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, nie dysponuje ona żadnymi innymi dokumentami, które mogłyby umożliwić wyjaśnienie istotnych wątpliwości w sprawie, brak było podstaw dla przeprowadzenia przez ten Sąd dalszych dowodów uzupełniających z dokumentów w trybie art. 52 ust. 2 ustawy o NSA. Natomiast trafny jest wprawdzie podniesiony w rewizji nadzwyczajnej zarzut, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w sposób niedopuszczalny utożsamił użyte w art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./ pojęcie prawne "zagrożenia dla zdrowia ludzkiego" z o wiele szerszym pojęciem "szkodliwości dla środowiska", a ściślej mówiąc pojęciem prawnym "uciążliwości dla środowiska" lub "szkodliwej uciążliwości dla środowiska", o którym mowa jest w art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Należy jednak podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie nie miało to istotnego znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia o tyle, że stosownie do postanowienia art. 73 ust. 3 w związku z art. 5 i art. 6 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, oceny tego, czy określona inwestycja "stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzkiego" /art. 73 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie środowiska/, dokonuje się właśnie w prawem przepisanej procedurze opracowywania i uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, która w danym wypadku nie była przestrzegana, jak to ustalił Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy (...) orzekł, jak w sentencji.