III RN 140/01

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Bożeny T. na decyzję Izby Skarbowej w K. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej po rozpoznaniu na rozprawie rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 5 marca 2001 r. I SA/Ka 2418/00 - uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach odrzucił skargę Bożeny T. na postanowienie Izby Skarbowej w K. z dnia 2 lipca 2000 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej na skutek nieuiszczenia przez skarżącą wpisu od wniesionej skargi we wskazanym terminie. W związku z powyższym skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, ze względu - jak twierdziła - nie otrzymania wezwania w przedmiocie wpisu na skutek pomyłki pracownika urzędu poczty. Twierdzenie to wnioskodawczyni "udokumentowała" przez złożenie pisma Zastępcy Dyrektora Rejonowego Urzędu Poczty dotyczącego złożonej przez nią na poczcie reklamacji. Postanowieniem z dnia 5 marca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu uznając, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 58 par. 2 Kpa, skoro skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, to znaczy nie dopełniła czynności, dla której termin był określony. Ponadto Sąd stwierdził, że z przedstawionych przez stronę skarżącą dokumentów nie wynika aby postępowanie wyjaśniające zawierało jakiekolwiek rozstrzygnięcie przemawiające za uznaniem winy jednej ze stron. Powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając rażące naruszenie art. 130 par. 1 i art. 171 Kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oraz art. 58 par. 1 Kpa w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Na tych podstawach Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu -Ośrodkowi Zamiejscowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym do postępowania przed tym sądem w sprawach nie unormowanych w tej ustawie stosuje się określone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego /w tym art. 57-60/, a w pozostałym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Na tej podstawie odpowiedniemu zastosowaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega między innymi art. 171 Kpc określający odrzucenie przez sąd na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu, który jest spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny. Możliwość odrzucenia przez NSA spóźnionego lub niedopuszczalnego wniosku o przywrócenie terminu w trybie określonym w art. 171 Kpc nie jest kwestionowana w rewizji nadzwyczajnej i nie nasuwa zastrzeżeń. Wynikający natomiast z rewizji nadzwyczajnej problem dotyczy podstaw do zastosowania powyższego przepisu w sytuacji gdy z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi nie zostało połączone uiszczenie tego wpisu, wymagane według przepisu określającego warunki wniosku /por. art. 58 par. 2 zdanie drugie Kpa/. W rewizji nadzwyczajnej zarzucono, iż stanowisko zaskarżonego postanowienia pozostaje w sprzeczności z przyjętym w sądowym postępowaniu cywilnym rozumieniem wadliwości wniosku o przywrócenie terminu, niespełniającego warunku /określonego w art. 169 par. 3 Kpc analogicznie jak w art. 58 par. 2 zdanie drugie Kpa/, równoczesnego dokonania czynności procesowej. Mianowicie przyjmuje się, /por., postanowienie SN z dnia 18 października 1954 r., I CZ 238/54 - OSN 1954 nr 2 poz. 44/, że niedopełnienie przez składającego wniosek o przywrócenie terminu obowiązku przewidzianego w art. 169 par. 3 Kpc stanowi brak formalny wniosku, który podlega usunięciu w trybie art. 130 Kpc. Rozpoznający sprawę skład Sądu Najwyższego podzielił stanowisko rewidującego. Zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne ze wskazanymi przepisami, gdyż sytuację wadliwego pod względem formalnym przedstawienia wniosku o przywrócenie terminu /bez wymaganego uiszczenia wpisu/ oceniono niesłusznie jako sytuację niedopuszczalności wniosku. Ponadto przesłanką odrzucenia wniosku w trybie art. 171 Kpc nie mogła być merytoryczna ocena zasadności wniosku, która jednakże - jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - stanowi podstawę tego postanowienia. Z powyższych przyczyn uznając, że rewizja nadzwyczajna miała usprawiedliwione podstawy Sąd Najwyższy orzekł w myśl art. 393[13] par. 1 Kpc.