III RN 35/99

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 1999 r. sprawy ze skargi Ludmiły K., Aleksandra Cz., Urszuli K., Stanisława B., Krzysztofa K. i Romana Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 20 lipca 1998 r., (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 5 listopada 1998 r. II SA/Gd 1779/98 - uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 5 listopada 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku odrzucił skargę Ludmiły K., Aleksandra Cz., Urszuli K., Stanisława B., Krzysztofa K. i Romana Z., wniesioną, w ich imieniu przez radcę prawnego; na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 20 lipca 1998 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przyczyną odrzucenia skargi było uiszczenie wpisu w kwocie 10 zł, podczas gdy - zdaniem Sądu - wpis stały w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynosił 50 zł na podstawie par. 3 ust. 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./. Z tych względów Sąd zastosował art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110 ze zm./ w związku z art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Postanowienie Sądu zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając rażące naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z par. 3 ust. 1 pkt 1 lit. "a" wymienionego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r., a także rażące naruszenie art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił uwagę, że przedmiotem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 20 lipca 1998 r. było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na zabudowie terenu "obiektem usługowym - dom towarowy". Zatem istotą sprawy była budowa obiektu budowlanego, z uwarunkowaniami wynikającymi z usytuowania tego obiektu i z uwzględnieniem czynności procesowych, które dotyczyły sprawy. W tym stanie rzeczy - zdaniem Prezesa - zasadne było opłacenie skargi wpisem stałym w wysokości 10 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest zasadna, choć chybiony jest zarzut rażącego naruszenia art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Przepis ten nie został powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i powołany być nie mógł. Między jego treścią a art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110 ze zm./ w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zachodzi stosunek wykluczania się. Wskazany w rewizji nadzwyczajnej art. 27 ust. 2 przewiduje odrzucenie skargi w trzech wypadkach, a mianowicie w razie: 1/ wniesienia skargi po terminie, 2/ niedopuszczalności skargi z innych przyczyn, 3/ nie uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Żaden z tych wypadków nie zachodził w rozpatrywanej sprawie. Odrzucenie skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego, z powodu jej nieopłacenia wpisem stałym, następuje w oparciu o odrębna podstawę, przewidzianą w art. 17 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, do której odsyła art. 36 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nie do przyjęcia jest pogląd, że podstawa odrzucenia skargi w omawianym przypadku zawarta jest w dwóch przepisach prawa. Trafnie natomiast zarzuca rewizja nadzwyczajna, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza wspomniany wyżej art. 17 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Przepis ten dawałby podstawy do odrzucenia skargi, gdyby skarga nie została właściwie opłacona przez pełnomocnika skarżących. Tymczasem w sprawie rozpatrywanej uiszczono wpis stały w kwocie 10 zł. tzn. w prawidłowej wysokości. Wynika to z treści par. 3 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./, który określa wysokość wpisu stałego na 10 zł w odniesieniu do skarg na decyzje - między innymi z zakresu planowania przestrzennego - jeżeli decyzja dotyczy obiektu budowlanego. Takiego obiektu dotyczyła właśnie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 20 lipca 1998 r. Jej przedmiotem były warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obiektem budowlanym - domem towarowym. Rację miał zatem Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, że postanowienie Sądu naruszało także wymieniony wyżej przepis rozporządzenia. Zwykłe porównanie treści par. 3 ust. 1 pkt 1 lit. "a" z treścią decyzji administracyjnej i z treścią postanowienia wskazuje na sprzeczność rozstrzygnięcia Sądu z bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa. Dlatego naruszenie prawa uznać trzeba za rażące. Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 393[13] Kpc w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ i w związku z art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/.