U 11/88

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu (...) sprawy z wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) o zbadanie czy przepis par. 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 23 czerwca 1986 r. w sprawie ordynacji telekomunikacyjnej /Dz.U. nr 27 poz. 135/ jest zgodny z art. 83 ust. 1 i art. 87 ust. 2 Konstytucji PRL oraz upoważnieniem zawartym w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności /Dz.U. nr 54 poz. 275/ postanowił umorzyć postępowanie w sprawie. Rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 23 czerwca 1986 r. w sprawie ordynacji telekomunikacyjnej zostało wydane wyłącznie na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o łączności, który zawiera upoważnienie do określenia warunków korzystania z usług o charakterze powszechnym, o których mowa w art. 44 pkt 1 i 2 ustawy. Przy założeniu, że tylko wyraźny przepis ustawy mógłby uprawniać do ograniczenia tajemnicy korespondencji, należy uznać, że art. 46 ust. 1 ustawy o łączności takiego upoważnienia nie zawiera, a ogólne sformułowanie o określeniu warunków korzystania z usług nie może być interpretowane jako obejmujące również kontrolę treści przekazywanej korespondencji drogą telekomunikacyjną. Jak wynika z treści rozporządzenia Ministra Transportu, Żeglugi i Łączności z dnia 23 września 1988 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ordynacji telekomunikacyjnej /Dz.U. nr 34 poz. 267/ przedmiotowy par. 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 23 czerwca 1986 r. w sprawie ordynacji telekomunikacyjnej /Dz.U. nr 27 poz. 135/ został skreślony. Powołane rozporządzenie z dnia 23 września 1988 r. zostało ogłoszone w Dzienniku Ustaw z dnia 29 września 1988 r. i z tą datą omawiany przepis utracił moc obowiązującą.