I SA/Bk 1016/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokat I. Ł. – pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla A. K. od postanowienia referendarza sądowego WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2016 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji wydanej w sprawie zobowiązania pieniężnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznać adwokat I. Ł. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100 złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji Postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał A. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Stosownie do powyższego, Okręgowa Rada Adwokacka w B. dnia [...] listopada 2015 r. wyznaczyła do prowadzenia sprawy adwokat I. Ł. – data wpływu do tut. Sądu 18 listopada 2015 r. (k. 72). Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. tut. Sąd odrzucił skargę A. K. W sprawie niniejszej adwokat I. Ł. sporządziła: wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi (k. 76 – 77) oraz nadesłała wymagane odpisy tego pisma (k. 83 - 84). Pełnomocnik wniosła również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to nie zostały opłacone ani w całości ani w części (k. 126). Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd odmówił A. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r. referendarz sądowy WSA w Białymstoku oddalił wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zdaniem referendarza rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) nie przewiduje przyznania wynagrodzenia w drugiej instancji dla pełnomocnika za czynności polegające na złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi oraz nadesłania wymaganych odpisów tego pisma. Zaznaczył, że pełnomocnik nie wykonał żadnej czynności wymienionej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a – d ww. rozporządzenia, za które istniałaby możliwość przyznania wynagrodzenia. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się adw. I. Ł. i w złożonym zażaleniu zarzuciła naruszenie § 5 w zw. z § 21 rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 §1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 -8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w §1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W ocenie Sądu sprzeciw adw. I. Ł. (błędnie nazwany zażaleniem), mimo błędnego uzasadnienia zasługiwał na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, ustanowiona z urzędu adwokat I. Ł. sporządziła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi wnosząc ponadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Wniosek pełnomocnik o przywrócenie terminu nie został uwzględniony i postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd odmówił A. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niewątpliwie zatem pełnomocnik reprezentowała swoją klientkę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednocześnie błędnie w zaskarżonym postanowieniu referendarz sądowy przyjął, że pełnomocnik reprezentowała Skarżącą w postępowaniu drugoinstancyjnym, bowiem z akt sprawy wynika, że ani Skarżąca ani jej pełnomocnik nie składali środków zaskarżenia mogących zainicjować postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym, w ocenie Sądu, adw. I. Ł. reprezentowała Skarżącą przed sądem I instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), co w konsekwencji daje kwotę 295,20 zł. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia należy uznać, że kwota 295,20 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, na stosując przepisy art. 260 § 1 i 3, art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), orzeczono jak w sentencji.