I SA/Bk 1035/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w S. na pismo Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia VAT-7 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. M. Spółka z o.o. w organizacji w S. (obecnie M. Spółka z o.o. w S., dalej powoływana jako skarżąca Spółka), w dniu (...).02.2013 r., złożyła do P. Urzędu Skarbowego w B. korektę deklaracji podatkowej VAT-7 za styczeń 2013 r. wraz z wnioskiem o dokonanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 537 594 zł w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., w dniu (...).03.2013 r., wszczął wobec skarżącej Spółki postępowanie kontrolne nr (...) w zakresie zweryfikowania rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2012 r. do stycznia 2013 r. w tym zasadności dokonania zwrotu za miesiąc styczeń 2013 r. Postanowieniem z dnia (...).03.2013 r. Nr (...) Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. przedłużył 25-dniowy termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 573 594 zł, wynikający ze złożonej przez Spółkę w dniu (...).02.2013 r. korekty deklaracji podatkowej VAT – 7 za styczeń 2013 r. – do czasu zakończenia weryfikacji zadeklarowanego przez Spółkę rozliczenia podatku od towarów i usług. W wezwaniu do zajęcia stanowiska w sprawie z (...).04.2015 r. (data wpływu do organu (...).04.2015 r.) skarżąca Spółka zwróciła się o zwrot wskazanej w deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W odpowiedzi, w piśmie nr (...) z (...).05.2015 r., Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. poinformował, że termin zwrotu został przedłużony postanowieniem nr (...) z dnia (...).03.2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji zadeklarowanego przez Spółkę rozliczenia podatku od towarów i usług w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. W związku z powyższym skoro postępowanie to nie zostało zakończone, nie jest możliwe dokonanie zwrotu różnicy podatku w wysokości 573 594 zł. Pismem z (...).06.2015 r. skarżąca Spółka wezwała Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. do usunięcia naruszenia prawa. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B., pismem z (...).07.2015 r., udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając, iż nie doszło do naruszenia prawa. Skarżąca Spółka na pismo z dnia (...).05.2015 r. (określone przez Spółkę jako postanowienie), wskazując na art. 3 § 2 pkt 2 i art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego. Wskazując na naruszenie przepisów prawa, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (§ 2 pkt 2) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (§ 2 pkt 4). Przedmiotem niniejszej skargi jest pismo Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. nr (...) z (...).05.2015 r., które wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej Spółki nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Na pismo to nie przysługuje zażalenie jak również nie jest pismem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty. Pisma tegoż nie można również uznać za akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem zostało ono wydane w trakcie toczącego się postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestia przedłużenia terminu od zwrotu różnicy podatku od towarów i usług została rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z dnia (...) marca 2013 r., Nr (...). W świetle powyższego przyjąć należało, że złożona przez pełnomocnika skarżącej Spółki skarga jest niedopuszczalna. Bez znaczenia pozostaje okoliczność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia przez ten organ na powyższe wezwanie odpowiedzi, bowiem pismo organu z dnia z (...).05.2015 r. pozostaje poza kontrolą działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne. Skoro zatem zaskarżone pismo nie odpowiada pojęciu "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to uznać należało, iż nie podlega on zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 p.p.s.a., uznał skargę za niedopuszczalną.