I SA/Bk 1049/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2014 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego K. K. w piśmie procesowym z dnia 19 października 2016 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że skutki jej wykonania w zakresie rozliczeń Skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług przenoszą się na kolejne miesiące rozliczeniowe po grudniu 2014 r. Powyższe skutkować będzie koniecznością skorygowania złożonych już deklaracji na podatek VAT za miesiące od stycznia 2015 r. do września 2016 r., co wiązać się będzie z dodatkowymi kosztami związanymi z obsługą księgowej w wysokości ok. 3500 zł. Ponadto złożenie tych korekt spowoduje, prawdopodobnie za maj 2016 r. konieczności zapłaty zaległego podatku w wysokości ponad 100 000 zł, których to środków Skarżący nie posiada. Na pokrycie tej zaległości zmuszony będzie zaciągnąć szybką pożyczkę z lichwiarskim oprocentowaniem, bowiem żaden bank nie udzieli mu kredytu, wiedząc że środki są przeznaczone na spłatę zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu sporu, w zakresie zobowiązania w podatku w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2014 r. wynosi ponad 100.000 zł złotych. Konieczność uwzględnienia ww. kwoty, w kolejnych okresach rozliczeniowych i związane z tym dodatkowe koszty obsługi księgowej firmy Skarżącego oraz zaciągnięcia ewentualnej pożyczki na spłatę powstałej zaległości podatkowej, niewątpliwie może być postrzegane jako wyrządzenie podatnikowi znacznej szkody, bowiem nawet ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji nie spowoduje zwrotu poniesionych przez Skarżącego kosztów. Tym samym, Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie tego aktu może spowodować wyrządzenie znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć jedynie należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Dlatego też, podnoszone we wniosku argumenty o wadliwości i niezasadności zaskarżonej decyzji nie mogły mieć żadnego wpływu na ocenę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.