I SA/Bk 108/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe w sprawie. W dniu 16 lutego 2010 r. Pani K. T. (powoływana dalej jako Skarżąca) skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. szereg pisma datowanych na dzień 14, 15 i 16 lutego 2011 r. (k. 2-7 akt) zatytułowanych "Zarzuty formalne, Wniosek na podstawie art. 76 § 3 kpa, Wniosek, Wniosek o obalenie domniemania, Zarzuty formalne". Powyższe pisma z uwagi na fakt, że wpłynęły w terminie złożenia skargi na decyzję organu II instancji oraz zawierało zarzuty naruszenia prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. potraktowało jako skargę i przekazało wraz z odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 21 marca 2011 r. wezwano Skarżącą do sprecyzowania czy pisma z 14, 15 i 16 lutego 2011 r. należy traktować jako skargę skierowaną do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. tak jak potraktował je organ, przesyłając do Sądu? W odpowiedzi na wezwanie, Skarżąca nadesłała szereg pism procesowych, w których podniosła zarzuty formalne skierowane do wystosowanego do niej wezwania, zarzucając, iż nie jest to pismo urzędowe albowiem nie zawiera pieczęci urzędowej z godłem państwa. Dodatkowo zaznaczyła, iż "pod żadnym pozorem nie wyraża zgody aby WSA w Białymstoku rozpoznawało moje pisma z dnia 14, 15, 16 lutego 2011 r. skierowane przeze mnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., gdyż SKO nie doręczyło mi żadnej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Na wstępie należy podkreślić, że postępowaniem sądowoadministracyjnym rządzi zasada dyspozytywności, zatem skutecznie wszcząć to postępowanie może jedynie skarga uprawnionego podmiotu, kierowana do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy. W myśl art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących sytuacjach: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Należy również wyjaśnić, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego może mieć dwojaki charakter - pierwotny i wtórny. Trzeba wskazać, że o ile bezprzedmiotowość wtórna jest wyraźnie (literalnie) wskazana w przepisach ustawy p.p.s.a., to bezprzedmiotowość pierwotna nie została w tej ustawie uregulowana wprost. Powyższe oznacza jednak, że brak jest podstaw do działań sądu w sytuacji, w której zachodzi bezprzedmiotowość pierwotna. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (innych niż w pkt 1 i 2 tego przepisu). W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne nie stało się bezprzedmiotowe w jego toku, ale było bezprzedmiotowe od samego początku – od momentu przekazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. pism z dnia 14, 15 i 16 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Z pisma procesowego z 8 kwietnia 2011 r. wynika bowiem, że intencją Skarżącej nie było złożenie skargi do WSA w Białymstoku. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.