I SA/Bk 1131/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] czerwca 2015 roku, ustalającą J. i I. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie 7.044,00 za nieruchomość oznaczoną nr [...] w obrębie N. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zasadniczy spór w sprawie dotyczy opodatkowania budynku o pow. 377 m2 położonego na działce należącej do małżonków K., w szczególności ustalenia rodzaju tegoż budynku – czy jest to budynek mieszkalny, jak twierdzą podatnicy, czy też budynek pozostały – jak przyjął to organ podatkowy I instancji. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek, został wymieniony w akcie notarialnym z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] jako socjalno-bytowy. Niemieszkalny charakter tego budynku potwierdzają dane zawarte w piśmie Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2014r., gdyż z załączonego do tego pisma rzutu parteru i piętra tego budynku wynika, że nie było w nim pomieszczeń uzasadniających traktowanie go jako budynku mieszkalnego. Znajdowały się w nim: pomieszczenia kancelaryjne, magazynowe, szatnie, wc, korytarz oraz izba żołnierska o powierzchni nie przekraczającej połowy całkowitej powierzchni użytkowej budynku. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo przyjął, że sporny budynek powinien być kwalifikowany jako pozostały, a nie mieszkalny, również w oparciu o Klasyfikację Środków Trwałych. Znajduje to potwierdzenie w uchwale NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. - II FPS 1/09, w której Sąd stwierdził, że "w sytuacji, gdy brak danych wynikających z ewidencji budynków (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) lub dokumentacji budowlanej, istnieje możliwość odwołania się do klasyfikacji i nomenklatury wyprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Potwierdzają to przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. § 2 ust. 1 pkt 4, które dla celów ustalenia przynależności budynku do określonej kategorii odwołują się do zasad Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej". W zaskarżonej decyzji przytoczono odpowiednie fragmenty tej klasyfikacji, z których jasno wynika, że budynki koszarowe nie zaliczają się do kategorii budynków mieszkalnych, o ile nie są to budynki wzniesione jako budynki mieszkalne na terenie koszar. Znamienne, że nawet budynki przeznaczone częściowo na zbiorowe zakwaterowanie żołnierzy nie zostały uznane w ww. uchwale jako budynki mieszkalne. W uchwale tej stwierdzono, że "o zaliczeniu budynku do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. Z tych powodów zakwaterowanie żołnierzy w budynku, w którym nie wykonano robot mających na celu adaptację pomieszczeń na miejsca zbiorowego zamieszkania, nie będzie wystarczające dla zakwalifikowania go jako budynku mieszkalnego na terenie koszar". W wyżej wymienionej uchwale NSA podkreślił ponadto, że "Jeżeli z dokumentacji budowlanej wynika, iż dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, należy opodatkować go podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków mieszkalnych lub ich części. Natomiast jeżeli z dokumentów urzędowych (przede wszystkim pozwolenia na budowę) nie wynika mieszkalny charakter budynku, budynek ten należy opodatkować podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków lub części budynków pozostałych. Jeżeli z przedmiotowej dokumentacji wynika jednoznacznie kategoria budynku, to za taki powinien go uznać organ podatkowy. Organ podatkowy nie ma bowiem podstaw do podważania prawomocnych decyzji wydawanych przez inne organy. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 o.p. dokumenty urzędowe, sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Z akt sprawy bezspornie wynika, że podatnicy – państwo K. nie występowali do Starostwa Powiatowego w S. ze zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania budynku znajdującego się na działce o nr [...] na cele mieszkalne. Również Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. potwierdził niewystępowanie przez podatników o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Kolegium podkreśliło, że Skarżący nie mają racji twierdząc, że przeznaczenie budynku na inne cele niż te, na jakie został wzniesiony, nie wymaga przeprowadzenia jakiejkolwiek procedury, ponieważ był zamieszkały przez żołnierzy. O ile jest to związane z prowadzeniem robot budowlanych, na które należy uzyskać pozwolenie na budowę, bądź też polegałoby na podjęciu bądź zaniechaniu w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, konieczne jest albo uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę, albo dokonanie zgłoszenia zamierzonej zmiany przed jej dokonaniem. Wynika to z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Oznacza to, że również inne działania podjęte w budynku wybudowanym z przeznaczeniem na cele niemieszkalne, zmierzające do wykorzystywania go na cele mieszkalne, mogą być uznane przez właściwe organy administracji budowlanej za wymagające przeprowadzenia procedury zgłoszenia takiej zmiany. Gdyby strony zgłosiły zamierzoną zmianę właściwemu organowi, a ten nie zgłosił w terminie 30 dni sprzeciwu, dysponowaliby dowodem, że należący do nich budynek stał się budynkiem mieszkalnym. Zdarzenia takie nie miały miejsca. Kolegium nie podzieliło stanowiska podatników, jakoby o mieszkalnym charakterze budynku świadczy fakt, iż w budynku tym przed jego zakupem zamieszkiwali żołnierze a zatem nie było konieczności zmiany sposobu użytkowania. Wskazało, że z pisma Agencji Mienia Wojskowego wynika, że sporny budynek nie był budowany z myślą o zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Budynek wzniesiono z przeznaczeniem jako "stołówka", a decyzją Wojskowej Inspekcji Architektonicznej z dnia [...] lutego 1979 r. zmieniono funkcję budynku na "socjalno-bytową". Inwentaryzacja schematyczna budynku z 1979 r. przedstawia rzut piwnic i parteru, na którym pomieszczenia opisane są jako: kancelarie, magazyny, szatnie, izba żołnierska, wc, korytarze. Z tego wynika, że zmiana funkcji nie była ukierunkowana na zaadaptowanie stołówki na budynek mieszkalny. Powyższej oceny nie mogły zmienić także oględziny przeprowadzone w spornym budynku, bowiem wynika z nich jedynie, że w budynku jest przeprowadzany remont celem dostosowania go do potrzeb mieszkalnych. W związku z tym Kolegium uznało, że podatnicy niewłaściwie wykazali w informacji podatkowej budynek o pow. 377 m2 jako budynek mieszkalny, gdyż należało wykazać jako budynek pozostały. Nie doszło do zgodnej z przepisami prawa zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku na cele mieszkalne. Na powyższą decyzję pełnomocnik J. K. (dalej powoływany także jako Skarżący) wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając naruszenie: – art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż w niniejszej sprawie winno dojść do zgłoszenia właściwemu organowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, podczas gdy Skarżący wykorzystywał przedmiotowy budynek w ten sam sposób, co jego poprzednicy prawni - a to na cele mieszkaniowe, a kwalifikacja w akcie notarialnych budynku jako "socjalno-bytowego" nie może przesądzać jego rzeczywistego wykorzystania; – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 roku w sprawie klasyfikacji środków trwałych, a to: objaśnień szczegółowych nr 100: Budynki Mieszkalne (41.00.10.0) stanowiących załącznik do w/w rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym pomimo, iż zgodnie ze wskazanym załącznikiem, a także na podstawie ustaleń organów prowadzących niniejsze postępowanie ponad połowa powierzchni przedmiotowego budynku była i jest wykorzystywana do celów mieszkaniowych; – art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie budynku jak budynku niemieszkalnego, zamiast budynku mieszkalnego i ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego – w podatku od nieruchomości za 2013 rok w zawyżonej wysokości, bez wzięcia pod uwagę, że istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych; – art. 187 § 1 o.p. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, która to zmiana wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, podczas gdy Skarżący od dnia zakupu nieruchomości (działka nr [...] zabudowana budynkiem) w dniu [...] grudnia 2008 roku korzystają z przedmiotowego budynku w ten sam sposób jak ich poprzednicy prawni. W szczególności Skarżący nie wykonali żadnych zmian w strukturze budynku mających zdaniem organu "dostosować go do potrzeb mieszkalnych" co miało istotny wpływ na istotny wpływ na wynik sprawy w postaci uznania przez organ, iż sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy" a w konsekwencji naliczenie w tej kategorii podatku od nieruchomości; – art. 121 § 1 o.p. poprzez brak rzetelnego dokonania własnych dociekań w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w przedmiocie ustalenia przeznaczenia budynku i oparcie się jedynie na treści odpowiedzi z Agencji Mienia Wojskowego w O. z dnia [...] kwietnia 2014 roku, co do opisu przeznaczenia budynku na dzień 1979 roku, bez dokonania ustaleń co do jego sposobu użytkowania w terminie późniejszym, z jednoczesnym podważeniem zasady zaufania strony do organów administracji państwowej, co miało istotny wpływ na niniejsze postępowanie poprzez uznanie, iż sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy", a w konsekwencji naliczenie w tej kategorii podatku od nieruchomości. Wskazując na powyższe uchybienia, pełnomocnik Skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie jaką stawką powinien być opodatkowany budynek, stanowiący własność Skarżącego i jego małżonki o pow. 377 m2, położony na działce o nr [...] w obrębie miejscowości N. W ocenie Skarżącego, z uwagi na dokonanie remontu spornego budynku zaspokaja on potrzeby mieszkaniowe, a zatem powinien być opodatkowany według stawki preferencyjnej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.), natomiast organy podatkowe stoją na stanowisku, że mamy do czynienia z tzw. budynkiem pozostałym, bowiem jego obecni właściciele nie zgłosili do właściwych organów zmiany sposobu użytkowania budynku. Z akt sprawy bezspornie wynika, że Skarżący wraz z małżonką na mocy aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 r. nabyli prawo własności zabudowanej działki oznaczonej nr [...] wraz z kilkoma budynkami, w tym między innymi budynkiem o nr [...] o powierzchni 377 m2, określonym w akcie jako "budynek socjalno-bytowy. Skarżący wraz z małżonką w informacjach na podatek od nieruchomości do końca 2011 r. deklarowali sporny budynek jako pozostały, z uwagi iż był zdewastowany i nie nadawał się do zamieszkania. Z uwagi na przeprowadzony remont budynku, podłączenie energii elektrycznej, wody, kanalizacji i założenia ogrzewania, od 2012 r. Skarżący wraz z małżonką w składanych informacjach na podatek, klasyfikują budynek jako mieszkalny. Sporny budynek nie jest ujęty w ewidencji budynków prowadzonej przez Starostę S. Z informacji przekazanej przez Agencję Mienia Wojskowego (byłego właściciela nieruchomości) wynika, że sporny budynek został wybudowany w 1954 r. z przeznaczeniem – kuchnia-stołówka. Decyzją Wojskowej Inspekcji Architektoniczno-Budowlanej z dnia [...] lutego 1979 r. znak: [...] funkcja budynku została zmieniona na socjalno-bytową (k. 19 akt adm.). Z opisu budynku wynika, że znajdowały się w nim takie pomieszczenia jak izba żołnierska, hol, korytarz, wc, kancelarie, szatnie, kotłownia i magazyny. Skarżący ani jego małżonka, w trakcie ani po zakończeniu remontu, nie występowali też do odpowiednich organów architektoniczno-budowalnych o zmianę sposobu użytkowania spornego budynku. Stosownie do art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym w przypadku, gdy ewidencja budynków określa rodzaj budynku należy przyjąć, że do jego opodatkowania należy zastosować stawkę podatku przewidzianą dla tego rodzaju budynków. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy dane takie nie wynikają z ewidencji, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "budynek mieszkalny". Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje jedynie, iż użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tym niemniej, skoro u.p.o.l. odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, przyjąć należy, że dotyczy to zarówno ogólnej definicji budynku, jak i poszczególnych kategorii budynków. Zatem o tym, czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych czy też pozostałych przesądzają kryteria prawne, przyjęte w Prawie budowlanym a nie kryteria subiektywne, związane z wykorzystywaniem budynku przez obecnych właścicieli. Biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. W przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 o.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ podatkowy nie ma podstaw do kwestionowania określenia rodzaju budynku określonego w tego typu decyzjach, a potrzeba wystąpienia o opinię rzeczoznawcy budowlanego ograniczona jest jedynie do przypadków, w których brak dokumentacji budowlanej. W doktrynie wskazuje się, że nie można na gruncie u.p.o.l. posługiwać się definicją "budynku mieszkalnego", zgodnie z którą jest nim każdy budynek wykorzystywany na cele mieszkalne - por. L. Etel w L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz", ABC, 2008). Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że jeżeli z dokumentacji budowlanej wynika, iż dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, należy opodatkować go podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków mieszkalnych lub ich części. Natomiast jeżeli z dokumentów urzędowych (przede wszystkim pozwolenia na budowę) nie wynika mieszkalny charakter budynku, budynek ten należy opodatkować podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków lub części budynków pozostałych – zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy przyjąć należy, że w powstałym sporze rację należy przyznać organom podatkowym. Sporny budynek nie jest ujęty w ewidencji budynków, a zatem w pierwszej kolejności powinny być brane pod uwagę dokumenty urzędowe. Z pozyskanych informacji, których nie kwestionuje Skarżący, wynika że sporny budynek został wybudowany jako kuchnia-stołówka w 1954 r., a następnie w 1979 r. została zmieniona jego funkcja na socjalno-bytową. Jak wynika z opisu budynku, znajdowały się w nim takie pomieszczenia jak izba żołnierska, hol, korytarz, wc, kancelarie, szatnie, kotłownia i magazyny. Nie ulega zatem wątpliwości, że z dokumentów urzędowych, do których dotarły organy obu instancji wynika, że w okresie funkcjonowania jednostki wojskowej, sporny budynek nie był budynkiem mieszkalnym lecz typowym budynkiem koszarowym. Jak wskazał NSA w cyt. powyżej uchwale z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, budynki koszarowe lub ich części położone na terenach zamkniętych, przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy (wspólne kwatery stałe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) nie mogą być uznane za budynki mieszkalne lub ich części w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Podkreślić należy, że takaż funkcja budynku została ujawniona w akcie notarialnym z 2008 r., na mocy którego Skarżący wraz z małżonką nabyli sporny budynek. W świetle powyższego nie powinno budzić wątpliwości, że nabyty przez Skarżącego budynek nie był budynkiem mieszkalnym, ani też nie był wykorzystywany na cele mieszkalne. W ocenie Sądu, podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż sporny budynek przed jego nabyciem wykorzystywany był przez żołnierzy w celach mieszkaniowych, a zatem nie było konieczności zmiany sposobu użytkowania, nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym jak i obowiązujących przepisach Prawa budowlanego. Organy nie dotarły, zaś Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających, że w spornych budynkach zamieszkiwali żołnierze. A nawet jeżeli tak było, nie zmienia to faktu, że z dokumentacji architektonicznej przedłożonej przez poprzedniego właściciela nieruchomości – Agencji Mienia Wojskowego, sporny budynek nie był budynkiem mieszkalnym. Podkreślić należy, że stanowisko Skarżącego w tym zakresie nie jest konsekwentne, co potwierdzają czynności podejmowane przez niego w zakresie opodatkowania spornego budynku w latach wcześniejszych. Przypomnieć należy, że Skarżący wraz z małżonką w informacjach na podatek od nieruchomości do końca 2011 r. deklarowali sporny budynek jako pozostały, z uwagi iż był zdewastowany i nie nadawał się do zamieszkania. Z uwagi na przeprowadzony remont budynku, podłączenie energii elektrycznej, wody, kanalizacji i założenia ogrzewania, od 2012 r. zdaniem Skarżącym powinien być klasyfikowany jako mieszkalny, zaś z uwagi że wcześniej był zamieszkiwany przez żołnierzy nie istniał obowiązek zgłoszenia właściwym organom zmiany sposobu wykorzystywania budynku. Skoro sporny budynek, w ocenie Skarżącego miał charakter mieszkalny jeszcze przed jego nabyciem w 2008 r. dlaczego, w okresie od 2009 do 2011 r. w składanych informacjach określał go mianem pozostałego? Sama okoliczność przeprowadzenia remontu nie zmienia co do zasady przeznaczenia budynku, a tym samym także w okresie remontu Skarżący powinien go traktować jako mieszkalny, co jednak nie miało miejsca. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu jednoznacznie wskazują, że Skarżący miał świadomość, iż nabyty przez niego i jego małżonkę w 2008 r. budynek nie jest budynkiem mieszkalnym. Przeprowadzając remont i adaptując sporny budynek do potrzeb mieszkaniowych, w świetle brzmienia art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego Skarżący wraz z małżonką zobowiązani byli zgłosić zmianę sposobu użytkowania budynku. Skarżący tego nie uczynił, a zatem przeprowadzenie remontu budynku, doprowadzenie energii elektrycznej, wody i kanalizacji oraz założenie ogrzewania, nie może świadczyć o mieszkalnym charakterze budynku. Wykorzystywanie budynku użytkowego, o przeznaczeniu socjalno-bytowym, na cele mieszkaniowe nie może automatycznie powodować zmiany charakteru takiego budynku w rozumieniu Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie może wpłynąć na zmianę zasad jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nie zasługują na uwzględnienie także podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 121 i 187 § 1 o.p. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Owszem, zgromadzona dokumentacja architektoniczna dotycząca spornego budynku była niepełna i odnosiła się do stanu faktycznego na rok 1979, jednakże z poczynionych ustaleń nie wynika, aby w późniejszym czasie następowała zmiana przeznaczenia spornego budynku, co potwierdza treść aktu notarialnego sporządzonego w 2008 r. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Trzeba też dodać, że zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.