I SA/Bk 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt I SA/Bk 67/10, zakończonego postanowieniem z 9 marca 2010 r. odrzucającym skargę na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z 9 marca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. I SA/Bk 67/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę Pana E. W. na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna z powodu braku wyczerpania przez skarżącego środka odwoławczego służącego w postępowaniu administracyjnym na etapie przedsądowym. W dniu 18 marca 2010 r. E. W. złożył skargę o wznowienie powyższego postępowania sądowego. Przedłożył kopię postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2010 r. nr [...], jako dowód wyczerpania środka odwoławczego służącego w postępowaniu na etapie przedsądowym. Stanowi to jego zdaniem dowód na wykonanie wszystkich warunków niezbędnych do rozpatrzenia skargi z 8 lutego 2010 r. Ponadto jako nowy dowód dołączył kopię decyzji ZUS Oddział w B. z [...] stycznia 2010 r. nr [...] W odpowiedzi na skargę ZUS Oddział w B. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Jej wyjątkowość wyraża się tym, że przysługuje od ściśle określonych orzeczeń (prawomocnych, kończących postępowanie) i na ściśle określonych podstawach, co wedle poglądów doktryny, ma zapewnić racjonalną stabilność merytorycznego orzeczenia oraz autorytet sądu, który je wydał (zob. szerzej: K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 49-50). W świetle przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej powoływana w skrócie u.p.p.s.a.), skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 u.p.p.s.a), zarzucie niekonstytucyjnosci podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 u.p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 u.p.p.s.a.). Postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności polega na zbadaniu dopuszczalności tej skargi, co obejmuje ocenę terminowości jej wniesienia oraz oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia wymienionej w art. 271 - 273 u.p.p.s.a. Sąd pragnie zwrócić uwagę, że obowiązek powołania w skardze i określenia, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 u.p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania ciąży na skarżącym. Powinien on skonkretyzować zarzuty procesowe tak, by możliwe było ich przypisanie do którejkolwiek z grup ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego. Określenie podstawy wznowienia wpływa bowiem zarówno na dopuszczalność wznowienia, jak i na zakres rozpoznania sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga E. W. o wznowienie postępowania nie wskazuje wyraźnie którejś z wymienianych w przepisach art. 271-273 u.p.p.s.a. podstawy wznowienia postępowania, co utrudnia formalną ocenę tej skargi. Pewną wskazówką może być fakt powołania się przez skarżącego na nowe - jego zdaniem - dowody, tj. decyzję ZUS Oddział w B. z [...] stycznia 2010 r. nr [...] oraz na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2010 r. nr [...]. Powołując się na te rozstrzygnięcia Pan E. W. chce ponownego rozpoznania jego skargi złożonej 8 lutego 2010 r. w sprawie I SA/Bk 67/10, która to skarga została prawomocnie odrzucona. Zdaniem Sądu złożona przez E. W. skarga o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z 9 marca 2010 r. sygn. I SA/Bk 67/10, wynika z niezrozumienia przyczyn wydania tego postanowienia. Otóż w postanowieniu tym Sąd odrzucił skargę E. W. na postanowienie egzekucyjne Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., bowiem skarżący nie wyczerpał służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego. Innymi słowy, strona złożyła skargę do sądu na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji (postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS), a powinna była - po wyczerpaniu drogi odwoławczej w postępowaniu administracyjnym - złożyć skargę na postanowienie wydane w drugiej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. Sąd orzekający w sprawie I SA/Bk 67/10 nie miał oczywiście wiedzy o fakcie złożenia przez Skarżącego zażalenia na postanowienie Dyrektora ZUS, a także o wydaniu w tej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia z [...] marca 2010 r. Nie oznacza to jednak, że postanowienie to może stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowego w sprawie I SA/Bk 67/10. Niewątpliwie postanowienie to jest dowodem wyczerpania środka odwoławczego służącego skarżącemu w postępowaniu na etapie przedsądowym. Okoliczność ta daje jednak podstawę do zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego, o czym zresztą skarżący został w nim pouczony, nie może zaś stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego I SA/Bk 67/10. Z powyższych powodów Sąd doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej przyczynie wznowienia, które wynikają z art. 271-273 u.p.p.s.a. To zaś stanowi podstawę do jej odrzucenia. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 280 § 1 u.p.p.s.a.