I SA/Bk 1195/15

Sygn. akt I SA/Bk 1195/15 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za usługi w zakresie usuwania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] określająca M. i J. D. (dalej jako: "skarżący") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2015 r. w kwocie 748 zł, tj. 44,00 zł miesięcznie. Wymienione rozstrzygnięcia podjęte zostały w następujących okolicznościach faktycznych. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] zostało wszczęte postępowanie w sprawie określenia miesięcznej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w B. przy ul. [...], które wykazało, że skarżący są właścicielami oraz zamieszkują na ww. nieruchomości. Powyższe potwierdza fakt zameldowania pod wyżej wskazanym adresem oraz zużycie wody. Pomimo istnienia przewidzianego przepisami prawa wymogu właściciele nie dopełnili obowiązku złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na tej nieruchomości oraz nie uiścili opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dniu [...] grudnia 2014 r. Burmistrz Miasta B. wydał decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres 1 listopad 2013 r. - 31 październik 2014 r. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Powodem uchylenia decyzji były przyczyny inne niż wskazane przez skarżących. W trakcie rozpatrywania sprawy przez SKO w B. doszło do nowelizacji ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z którą zmieniła się treść art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399, ze zm. - zwanej dalej "u.c.p.g.") Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. określił skarżącym wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2015 r. w kwocie 748 zł, tj. 44,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący, jako właściciele ww. nieruchomości nie dopełnili obowiązku złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a także nie uiścili tej opłaty. Z uwagi na fakt, że określona w decyzji opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmuje okres od 1 listopada 2013 r., czyli sprzed wejścia w życie z dniem 1 lutego 2015 r. nowelizacji u.c.p.g. oraz czas po jej wejściu w życie, zgodnie z wcześniejszymi sugestiami organu II instancji ustalając opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi rozdzielono okresy do dnia wejścia w życie ww. nowelizacji oraz czas po jej wejściu w życie. W związku z powyższym za okres zaległy od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2015 r. organ I instancji w wydanym rozstrzygnięciu określił wysokość opłaty stosując stawkę 22 zł miesięcznie od każdej osoby zamieszkującej nieruchomość (2 osoby), co daje kwotę 44 zł miesięcznie. Od kwietnia 2015 r. skarżący zadeklarowali opłatę w wysokości 16 zł miesięcznie. Organ zaznaczył, że skoro nieruchomość stanowi przedmiot własności małżeńskiej, która ma charakter współwłasności łącznej, to określona w decyzji kwota jest niepodzielna. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili naruszenie uchwały nr XXVI/721/2 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2013 r., poz. 98) oraz uchwały nr XLII/247/14 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2014 r., poz. 921), poprzez "pominięcie, obejście, sprzeczne z określonymi warunkami do spełnienia" oraz żądanie w decyzji opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto powołując się na § 1 uchwały nr IV/31/15 Rady Miasta Bielsk Podlaski z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty, zarzucili organowi l instancji naruszenie art. 6o ust. 2 u.c.p.g. Skarżący wskazali, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji (w przypadku niezłożenia deklaracji), obowiązuje wyłącznie do 10 lutego 2015 r., tj. do dnia podjęcia uchwały zmieniającej oraz, że "odpady są w 100 % zagospodarowane jako surowce wtórne". Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 6h, art. 6 i ust. 1 pkt 1, art. 6q, art. 6 m ust. 1, oraz art. 6o u.c.p.g. Następnie organ wskazał, że skoro skarżący nie wystawiali odpadów w ogóle, oznacza to również, że nie wystawiali odpadów segregowanych, a tym samym nie odbierało się od nich odpadów w sposób selektywny (potwierdzone pismem z dnia [...] listopada 2014 r. przez firmę odbierającą odpady z ulicy przy [...]). Wobec powyższego nie było podstaw do zastosowania stawki dla odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny. W związku z powyższym organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia twierdzenie skarżących o "ładzie, czystości i porządku" panującym w obrębie nieruchomości oraz fakt "100% zagospodarowania odpadów jako surowców wtórnych ". Zdaniem Kolegium określona w zaskarżonej decyzji opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmująca okres od 1 listopada 2013 r., czyli sprzed wejścia w życie z dniem 1 lutego 2015 r. nowelizacji u.c.p.g oraz czas po jej wejściu w życie, została naliczona prawidłowo. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w wydanym rozstrzygnięciu podnoszonych przez skarżących w odwołaniu naruszeń aktów prawa miejscowego. Zdaniem Kolegium, organ I instancji, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty oraz fakt, iż nie doszło do spełnienia jednocześnie dwóch warunków zbierania i odbierania odpadów w sposób selektywny (potwierdzony pismem od firmy odbierającej) poprawnie zastosował obowiązujące przepisy prawa miejscowego zaznaczając, iż w okresie z przed nowelizacji u.c.p.g. opłata została naliczona zgodnie z art. 6h i art. 6i u.c.p.g. oraz z obowiązującymi na ten czas aktami prawa miejscowego, tj. § 1 i § 2 ust. 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r. , § 1 i § 2 ust. 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2014 r. Za kolejne miesiące (tj. po nowelizacji u.c.p.g,) opłata została naliczona według § 1 i § 2 ust. 2 ww. uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6o ust. 2 u.c.p.g. w kontekście § 1 uchwały nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Zdaniem organu zmiana uchwały nie wpłynęła na sytuację skarżących, gdyż punktem wyjścia w ustaleniu opłaty stało się selektywne zbieranie odpadów. Zmiana, o której mowa w art. 6o ust. 2 u.c.p.g. nastąpiła z dniem 28 kwietnia 2015 r., czyli stawka opłaty za gospodarowanie w wysokości 22 zł obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych, tj. do 31 marca 2015 r., jak określił to organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że dopiero od kwietnia 2015 r. skarżący zadeklarowali opłatę w wysokości 16 zł miesięcznie. W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1) naruszenie aktów prawa miejscowego mającego tylko lokalną moc obowiązującą, tj. uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia 1[...] grudnia 2012 r. oraz uchwały nr [...] Rady Miasta B.z dnia [...] lutego 2014 r., poprzez "pominięcie, obejście, sprzeczne z uchwałami", 2) naruszenie przepisu art. 7, 8, 9, 10 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili organowi l jak i II instancji, że przy wydawaniu decyzji posługiwał się "zafałszowanymi dokumentami", tj. uchwałami Rady Miasta B. Nr [...] i Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu, podczas rozprawy w dniu 6 kwietnia 2016 r. złożył pismo procesowe, w którym zaznaczył, że podtrzymuje stanowisko skarżących wyrażone w przedmiotowej skardze. Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwanej dalej w skrócie: "o.p."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w tym przepisów prawa miejscowego określonych w uchwale nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r., 2) art. 121 § 1, art. 122, art. 124 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p., poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania uczestników do organów administracji, brakiem informowania stron o ich prawach i obowiązkach, a także dokonanie przez organy dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na ustaleniu, że mimo braku wytworzeniu odpadów strony zobowiązane są do uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, 3) art. 140 o.p., poprzez jego niezastosowanie i przewlekłe prowadzenie całego postępowania, z naruszeniem wszelkich terminów przewidzianych w przepisach o.p. II. przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 6o u.c.p.g., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżących opłatami za gospodarowanie opłatami, w sytuacji braku odbioru jakichkolwiek odpadów z nieruchomości skarżących. 2) § 1 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz obciążenie strony opłatą za gospodarowanie odpadami, pomimo braku odbioru odpadów z przedmiotowej nieruchomości, co wynika m.in. z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Mając powyższe zarzuty na względzie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości określenia skarżącym wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2015 r. w kwocie 748, 00 zł, tj. 44, 00 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości zamieszkałych powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz wydanych na jej podstawie aktów prawa miejscowego wynika dokładna wysokość i termin zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez właściciela nieruchomości. Wobec powyższego opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi jako należność powstającą z mocy prawa, której obowiązek obliczenia i termin zapłaty przez właściciela nieruchomości wynika bezpośrednio z przepisów prawa zalicza się do danin publicznych, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Zgodnie bowiem z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Artykuł 6m ust. 1 u.c.p.g. stanowi, że właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do burmistrza miasta deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca. W myśl zaś art. 6o u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ podatkowy określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 6n ust. 1 obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości opłaty, w tym stawki opłaty. W tym czasie właściciel nieruchomości nie może złożyć deklaracji, natomiast jeżeli zmienią się dane, również jeżeli zmieni się stawka, powstaje ciążący na właścicielu nieruchomości obowiązek złożenia deklaracji. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 6o u.c.p.g. został zmieniony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87). Przed dniem 1 lutego 2015 r., tj. przed nowelizacją, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nakładano w drodze decyzji za konkretne okresy rozliczeniowe. Aktualny stan prawny zakłada, przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 6o u.c.p.g., uprawnienie organu wykonawczego gminy, do ustalania w drodze decyzji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która to opłata obowiązuje do czasu wystąpienia zmiany danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy- od razu z mocy prawa (por. W. Radecki, Komentarz do art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, opubl. lex). Ustawodawca przyjął założenie, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów. Ponadto obowiązek podatkowy, wbrew twierdzeniom skarżących, wynika z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się bowiem przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 4 o.p. obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Artykuł 4 o.p. zawiera legalną definicję pojęcia o kluczowym znaczeniu w prawie podatkowym. W orzecznictwie podniesiono, że zdefiniowane w ordynacji podatkowej pojęcia obowiązku podatkowego (art. 4) i zobowiązania podatkowego (art. 5) odnoszą się do wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa podatkowego (por. wyrok NSA w Szczecinie z dnia 22 listopada 2000 r., SA/Sz 1305/99, LEX nr 53260). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dostarcza także przykładów, że na powstanie obowiązku podatkowego nie mają wpływu również organy podatkowe, podobnie jak podmiot obciążony powinnością świadczenia pieniężnego. W wyroku z dnia 24 maja 1993 r., III SA 2017/92, FK 1994, nr 4, s. 69, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że przepisy podatkowe nie przewidują możliwości podejmowania przez radę gminy uchwał w sprawie "sprzedaży" zobowiązań podatkowych, których gmina jest wierzycielem. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd podziela ustalony przez organy stan faktyczny oraz określoną względem skarżących wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla przedmiotowej nieruchomości w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2015 r. w kwocie 748 zł, tj. 44 zł miesięcznie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. do [...] września 2015 r., skarżący, będący właścicielami przedmiotowej nieruchomości nie uiścili na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z akt sprawy wynika również, że skarżący, w toku postępowania wnieśli pismo, w którym m.in. wyjaśnili sposób zagospodarowania i wykorzystywania przez nich odpadów. Skoro, jak to już zostało wcześniej wyjaśnione, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy-od razu z mocy prawa, to organy wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zasadnie przyjęły, iż wybrana przez nią forma zagospodarowania odpadów polegająca na sprzedaży odpadów do skupu, nie zwalnia ich z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Organy prawidłowo też stwierdziły, że fakt, iż skarżący nie wystawiali odpadów w ogóle, oznacza również, iż nie wystawiali oni odpadów segregowanych, a tym samym nie odbierano od nich odpadów w sposób selektywny. Z pisma Przedsiębiorstwa Usługowo-Asenizacyjnego A. z dnia [...] listopada 2014 r. wynika, że właściciel posesji przy ul. [...] w B. nie udostępniał pojemnika na odpady komunalne w celu realizacji usługi wywozu oraz nie wystawiał worków z odpadami segregowanymi (k. 6 akt admin.). Wobec powyższego, jak słusznie stwierdziły organy, nie było podstaw do zastosowania stawki dla odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, organy prawidłowo też określiły opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmująca okres od 1 listopada 2013 r., czyli z przed wejścia wżycie z dniem 1 lutego 2015 r. nowelizacji u.c.p.g oraz czas po jej wejściu w życie. Organy biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty oraz fakt, iż nie doszło do spełnienia jednocześnie dwóch warunków zbierania i odbierania odpadów w sposób selektywny (potwierdzony pismem od firmy odbierającej), poprawnie zastosowały obowiązujące przepisy prawa miejscowego, zaznaczając, iż w okresie sprzed nowelizacji u.c.p.g. opłata została naliczona, zgodnie z art. 6h i art. 6i u.c.p.g. oraz z obowiązującymi na ten czas aktami prawa miejscowego, tj. § 1 i § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty, § 1 i § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty, według których miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty, którą ustala się w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych w wysokości 22 zł od każdej osoby zamieszkującej (brak przesłanek do obniżenia stawki). Za kolejne miesiące (tj. po nowelizacji u.c.p.g.) opłata została prawidłowo naliczona według § 1 i § 2 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty, zgodnie z którymi miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty w wysokości 22 zł miesięcznie od każdej osoby zamieszkującej nieruchomość jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny. W tym miejscu należy też podkreślić, że akta prawa miejscowego obowiązują do czasu utraty przez nich mocy obowiązywania. Z § 4 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia[...] lutego 2014 r. wynika, że traci moc uchwała nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r., zaś z § 4 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. wynika, że traci moc uchwała nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2014 r. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że za okres zaległy od 1 listopada 2013 r. do 31 marca 2015 r. organy prawidłowo określiły wysokość opłaty stosując stawkę 22 zł miesięcznie od każdej osoby zamieszkującej nieruchomość (2 osoby), co dało kwotę 44 zł. Skoro zmiana, o której mowa w art. 6o ust. 2 u.c.p.g. nastąpiła z dniem 28 kwietnia 2015 r., gdyż skarżący z tym dniem zadeklarowali opłatę w wysokości 16 zł miesięcznie, to organy zasadnie stwierdziły, że stawka opłaty za gospodarowanie w wysokości 22 zł obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych, tj. do 31 marca 2015 r. Organy prawidłowo też zaznaczyły, że skoro nieruchomość stanowi przedmiot własności małżeńskiej, która ma charakter współwłasności łącznej, to określona w decyzji kwota jest niepodzielna. Zatem zarzut naruszenia art. 6o u.c.p.g. okazał się bezzasadny. W ocenie Sądu bezpodstawny okazał się też zarzut naruszenia uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r., oraz uchwały nr [...] Rady Miasta B. Sąd pragnie podkreślić, że przedmiotem skargi jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2015 r. i w związku z tym Sąd kontroluje prawidłowość ww. decyzji, nie zaś uchwał, których postanowienia powszechnie obowiązują. Ani organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu, ani też Sąd nie jest władny, żeby kontrolować w toku tak zakreślonego przedmiotu sprawy ważności podjętych zapisów uchwał. W świetle powyższego nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut dotyczący posługiwania się przez organy "zafałszowanymi dokumentami", tj. ww. uchwałami. Uchwały mogły stanowić i stanowiły wartość dowodową w sprawie, a na ich podstawie organy dokonały prawidłowych ustaleń zawartych w decyzjach administracyjnych. Odnosząc się jednak do § 1 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2012 r. ("W przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty ustalonej w § 2"), należy wskazać, że ma on charakter potencjalnej sytuacji, z którymi wiąże się określony skutek prawny. Jednakże z § 2 ww. uchwały wynika, że niezależnie od § 1: "Ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych w wysokości 22 zł miesięcznie od każdej osoby zamieszkującej". Zatem przepis § 2 ww. uchwały może być odczytywany zarówno poprzez delegację z § 1 i w koniunkcji z tym paragrafem, jak też osobno. W przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. art. 121 § 1, art. 122, art. 124 w zw. z art. 187 § 1 o.p. Zdaniem Sądu organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i na jego podstawie wyciągnęły uzasadnione wnioski. Zgodnie z art. 210 § 4 o.p. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie podatkowe zostało w tej sprawie przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Sam fakt niezadowolenia z treści niekorzystnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia nie przesądza o naruszeniu wymienionych przepisów. Nie doszło też do naruszenia art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a., gdyż nie miały one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak to już zostało wcześniej podkreślone, stosownie do art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się wprost przepisy ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 140 o.p., zgodnie z którym o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Postanowienie wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego zostało sporządzone już [...] kwietnia 2015 r. i odebrane przez stronę [...] kwietnia 2015 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (doręczonym w dniu [...] kwietnia 2015 r.) organ zawiadomił stronę postępowania, że nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie, ze względu na jej skomplikowany charakter. Organ również wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na [...] maja 2015 a decyzja administracyjna organu I instancji wydana została [...] maja 2015 r. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, w tym art. 233 § 1 pkt 1 o.p., które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe strony skarżącej, gdyż wskazane przez nią rozstrzygnięcia sądów administracyjnych są znane Sądowi z urzędu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.