I SA/Bk 1210/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku sprawy ze skargi R. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W dniu 31 sierpnia 2016 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku podał, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Sądu w dniu 31 sierpnia 2016 r. dowiedział się, że w jego sprawie został wydany wyrok. Pracownik sekretariatu poinformował go, że zawiadomienie o rozprawie zostało wysłane za pośrednictwem firmy InPost a w aktach sprawy znajduje się adnotacja o pozostawieniu zawiadomienia w skrytce pocztowej. Skarżący oświadczył, że nie dotarło do niego zawiadomienie o rozprawie. Gdyby wiedział o terminie, byłby na niej obecny i wniósłby o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide: Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis s. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 409). Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu w sprawie niniejszej, Sąd uznał, że zachowany został termin do jego złożenia. Skarżący wskazał, że o wydaniu wyroku w jego sprawie dowiedział się z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu w dniu 31 sierpnia 2016 r. Wniesienie w tym samym dniu wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło zatem z zachowaniem terminu. Strona skarżąca równocześnie złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 18 kwietnia 2016 r. W konsekwencji stwierdzić należy, że zostały spełnione wymogi formalne skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W dalszej kolejności należało ustalić czy strona skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. W uzasadnieniu wniosku zakwestionowano prawidłowość doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy. Sąd w świetle przytoczonych przez stronę skarżącą okoliczności stwierdza, że w aktach sprawy znajduje się przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, które jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Z dokumentu tego wynika, że przesyłka została Skarżącemu doręczona w trybie z art. 150 Ordynacji podatkowej. Doręczenie zastępcze stwarza domniemanie, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może być jednak podważone. Przepisy ordynacji podatkowej nie wprowadzają ograniczeń co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności dowodu doręczenia z prawdą. Brak więc przeszkód ku temu, by strona skarżąca podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Tym bardziej, że w przypadku wniosku o przywrócenie terminu zobligowana jest do uprawdopodobnienia braku winy, a nie do udowodnienia tego faktu. To ocenie Sądu podlega wiarygodność takich wyjaśnień. Zdaniem Sądu kwestię wątpliwości dotyczących skutecznego doręczenia, należy rozstrzygnąć na korzyść strony, mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane w art. 45 Konstytucji RP prawo do sądu (vide: postanowienie NSA z 22 lipca 2015 r., II GSK 1482/15, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej (vide: wyrok NSA z 3 kwietnia 1996 r., SA./Ka 1312/95, Lex nr 26708). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne sprawy niniejszej uprawdopodobniają brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Sądowi bowiem z urzędu wiadomym jest, że w trakcie trwania umowy z InPost miały miejsce nieprawidłowości dotyczące doręczania korespondencji. Aktualnie wypowiedziano umowę z tym operatorem. Powyższe, w ocenie Sądu, może świadczyć o tym, że pomimo formalnie prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy, strona skarżąca faktycznie mogła nie wiedzieć o przesyłce zawierającej to zawiadomienie. Dlatego też w oparciu o treść art. 86 i 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.