I SA/Bk 129/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2006 i 2007 rok oddala skargę Wnioskiem z 20 października 200 r. Pan S. D. (zwany dalej jako "Skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy S. o zwrot podatku od środków transportowych za okres 01.11.2006 r. - 31.12.2007 r. wraz z odsetkami, zapłaconego od samochodu dostawczego IVECO nr rej. [...]. Uzasadniając to żądanie wnioskodawca wskazał na fakt posiadania przedmiotowego pojazdu do celów prowadzenia gospodarstwa rolnego. Decyzją z [...] listopada 2009 r., nr [...], Wójt Gminy S. odmówił Skarżącemu określenia wysokości nadpłaty w podatku od środków transportowych za lata 2006-2007 w kwocie 583,00 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Skarżący w okresie od 27 października 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. pozostawał i nadal pozostaje właścicielem samochodu ciężarowego marki IVECO [...], nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony. Pojazd ten zgodnie z art. 8 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844, ze zm., zwanej dalej "u.p.o.l."), podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Organ wyjaśniał też, że fakt używania samochodu ciężarowego do celów rolniczych, jako podstawy do zwolnienia z podatku od środków transportowych, nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach u.p.o.l. Powyższa decyzja został utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] stycznia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podkreślał, że nadpłatą, o której stwierdzenie wnioskował Skarżący, jest w myśl art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części powoływana w skrócie "o.p."), kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W ocenie organu odwoławczego zadeklarowany i wpłacony podatek jest zgodny z obowiązującymi wówczas przepisami podatkowymi i dlatego też organ podatkowy pierwszej instancji, słusznie odmówił stwierdzenia jej istnienia, do czego podatnik miał uprawnienie na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 o.p. Wyrokiem z 16 czerwca 2010 r., sygn. I SA/Bk 100/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił wymienione wyżej decyzje organów obu instancji. Sąd uznał, że brak jest podstaw prawnych do orzekania przez wójta gminy o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych, bez uprzedniego określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w danym podatku. Zdaniem tego Sądu, w tej sprawie organ podatkowy I instancji po doręczeniu mu przez podatnika korekty deklaracji z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, żądającego zwrotu zapłaconego podatku i odsetek za zwłokę, był zobowiązany do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych, w trybie art. 21 § 3 o.p. Po przeprowadzeniu pełnego postępowania wyjaśniającego, łącznie z zachowaniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 200 w zw. z art. 123 o.p.), organ podatkowy I instancji powinien wydać decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych (art. 21 § 3 i art. 207 o.p.). W związku z powyższym wyrokiem Wójt Gminy S. postanowieniem z [...] października 2010 r. wszczął wobec S. D. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2006-2007. W jego wyniku organ wydał [...] listopada 2010 r. decyzję nr [...], w której określił stronie wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych w kwocie 83 zł za rok 2006 i w kwocie 500 zł za rok 2007. W uzasadnieniu tej decyzji organ powtórzył, że Skarżący w okresie od 27 października 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. pozostawał i nadal pozostaje właścicielem samochodu ciężarowego marki IVECO [...], nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony, który zgodnie z art. 8 pkt 1 u.p.o.l., podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Decyzją z [...] lutego 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy wymienioną wyżej decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji, co do zasadności opodatkowania przedmiotowego pojazdu podatkiem od środków transportowych. W skardze złożonej na decyzję SKO w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący podniósł, że posiadany przez niego samochód IVECO nr rej. [...] ma całkowitą masę 3,5 tony, a więc mieści się w kategorii aut od 0 do 3,5 tony. Nie prowadzi się go na podstawie prawa jazdy kategorii "B". Zdaniem Skarżącego, samochód ten nie podlega podatkowi. Nie posiada tachografu i nie służy do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że organ określił w niej zobowiązanie podatkowe, ale nie określił czy jest ono słuszne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna Powstały w tej sprawie spór, który sprowadza się do tego, czy będący w posiadaniu Skarżącego samochód IVECO nr rej. [...], podlegał w latach 2006-2007 opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, został już w istocie rozstrzygnięty wspomnianym wcześniej wyrokiem WSA w Białymstoku z 16 czerwca 2010 r., sygn. I SA/Bk 100/10. Otóż w wyroku tym Sąd, oprócz wskazania przyczyn, dla których uchylił wydane wcześniej wobec Skarżącego decyzje w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, stwierdził jednoznacznie, że zapisy Uchwały Rady Gminy S. Nr [...] z 25 listopada 2005 r. zawarte w § 1 pkt 1 lit. "a" o treści od 3,5 ton do 5,5 ton włącznie, oznaczają, że podatkowi od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony do 5,5 tony włącznie. Powyższe określenie "od 3,5 ton", nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Zapis taki oznacza, że w tej kategorii mieszczą się także pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony. Skoro więc pojazd Skarżącego, posiada masę całkowitą 3,5 tony, jak sam on wskazywał w deklaracji, to logicznym pozostaje, że według stawki określonej w § 1 pkt 1 lit. "a" powoływanej Uchwały Rady Gminy S. podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Jednocześnie ten Sąd zauważył, że w kontekście rozpatrywanej sprawy podatkowej nie ma znaczenia, jaką kategorią prawa jazdy posługuje się Skarżący, prowadząc na drogach publicznych samochód ciężarowy marki "IVECO" [...], nr rej. [...]. Kwestia ta nie może być przedmiotem oceny w tej sprawie, gdyż przepisy Kodeksu drogowego w zakresie posługiwania się dokumentem uprawniającym do prowadzenia pojazdów, nie mają wpływu na zasadność i wysokość obciążeń podatkowych, w tym podatku od środków transportowych. Pogląd ten w całości podziela także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Trzeba też podkreślić, że zaskarżona w tej sprawie decyzja stanowi wykonanie w całości zaleceń Sądu zawartych w wyroku z 16 czerwca 2010 r., sygn. I SA/Bk 100/10. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W tej sytuacji Sąd nie znajduje żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego na podstawie art. 151 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sad orzekł o oddaleniu skargi.