I SA/Bk 1292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. Sp. z o.o. w W. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2015 r., wniosła m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik Spółki wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wykonanie decyzji groziłoby utratą płynności finansowej, co skutkowałoby groźbą upadłości Spółki. Pełnomocnik podniósł również, że Spółka na dzień dzisiejszy ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków (co uniemożliwia zatrzymanie urządzeń do gry przez organy celne), ale także ponosząc straty finansowe. Postanowieniem z 2 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając, że Spółka uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie WSA wysokość kary w rozpoznawanej sprawie (12.000 zł) w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed Sądem (ponad sto), może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Spółki i nawet ogłoszenia jej upadłości. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. II GZ 55/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA wniosek skarżącej Spółki nie zawierał uzasadnienia pozwalającego na stwierdzenie, czy zaszły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Samo stwierdzenie, że w stosunku do skarżącej toczą się inne postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie świadczy w żaden sposób o jej rzeczywistej sytuacji. Nieodniesienie tych okoliczności do sytuacji majątkowej spółki nie przemawia za tym, że zasadne było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Dodać trzeba, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ich wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, Spółka nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie jej ochroną tymczasową. Przede wszystkim należy podnieść, że Spółka nie wskazała żadnej okoliczności stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż powołała się tylko ogólnikowo na kwotę już uiszczonych kar z tego samego tytułu – nie wskazując nawet jej wysokości - i inne toczące się postępowania. Nie wykazano w jakikolwiek sposób, jaka jest obecnie rzeczywista kondycja finansowa Spółki. Tym samym nie sposób ocenić czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Samo twierdzenie skarżącej o generowanej stracie jest niewystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona. Na inne okoliczności powodujące trudne do odwrócenia skutki Spółka nie wskazała, zaś Sąd nie ma możliwości prowadzenia z urzędu postępowania w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.