I SA/Bk 130/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 oddala skargę. W dniu 15.05.2009 r. Pan F. P. (dalej określany również jako: "Skarżący") złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w S., wniosek o przyznanie płatności na rok 2009, w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o powierzchni 8,00 ha. Po rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał w dniu [...].11.2009 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W dniu 24.01.2011 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wystosował do Pana F. P. Zawiadomienie Nr [...] o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...], wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. Następnie w dniu 21.02.2011 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wydał decyzję Nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji. Przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...] było przyznanie płatności do części działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku do powierzchni większej, niż powierzchnia kwalifikująca się do przyznania takiej pomocy ustalona zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał w dniu [...].01.2012 r. decyzję Nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 rok. Od powyższej decyzji Pan F. P. złożył odwołanie do Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., w którym stwierdził, iż nie zgadza się z otrzymaną decyzją. Odwołujący się stwierdził, że zamiast wykonać nałożony obowiązek w uprawomocnionych już bardzo dawno temu decyzjach jednostki nadrzędnej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. nadał sobie prawo do ponownej kontroli wszystkich działek i wydał niewłaściwe decyzje. Takie działania, zdaniem odwołującego się, nie miały żadnego umocowania prawnego w k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w S. W decyzji tej stwierdzono, że nie ma podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Białymstoku, Skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu, a ponadto kwestionuje poprawność stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej. W jego ocenie nowa decyzja z dnia [...].01.2012 r., Nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 rok, opiera się na nowej abstrakcyjnej już powierzchni. Jest ona już kilkadziesiąt razy większa, a dokumenty i technika pomiarowa ta sama. Zdaniem Skarżącego nowe władze w Biurze Powiatowym ARiMR w S. "tak mierzyły powierzchnię", aby wyszła duża sprawa – o wartości 3-4 tys. zł. Zarzucono organowi II instancji, że rozpatrywał odwołanie pozornie i niedbale. Skarżący wywodzi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż przy stwierdzaniu przy weryfikacji prawidłowości Biura Powiatowego ARiMR w S., przy określaniu różnicy na działce Nr [...] nie powinno się już uchylać prawomocne decyzji. Taki przypadek, w ocenie Skarżącego nie jest rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej, jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdza wskazanych naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Sąd za nie usprawiedliwiony uznaje, wywiedziony zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut ten de facto dotyczy innej decyzji, tj. o nr [...] z dnia [...].11.2009 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W tej sprawie decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji stała się ostateczna i jako nie zaskarżona, nie może podlegać badaniu przez Sąd w niniejszej sprawie. W rozpatrywanej sprawie Sąd zauważa, że ustalenia faktyczne zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...].01.2012 r. oparte zostały na wynikach kontroli administracyjnej przeprowadzonej przy wykorzystaniu dostępnych organowi I instancji narzędzi informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS. Z dniem 1 stycznia 2009 roku wprowadzono rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009) zwane dalej "rozporządzeniem". W myśl przepisów art. 14 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia, każde państwo członkowskie ustanawia i prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli. System ten obejmuje następujące elementy: (1) skomputeryzowaną bazę danych; (2) system identyfikacji działek rolnych; (3) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności; (4) wnioski o pomoc; (5) zintegrowany system kontroli oraz (6) jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Stosownie do unormowań art. 17 rozporządzenia system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność, co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000 (tzw. system LPIS). Na podstawie przepisu art. 20 ust. 1 rozporządzenia, państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Stosownie do art. 23 rozporządzenia kontrole administracyjne oraz kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrole administracyjne, zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku, a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. W świetle przepisu art. 50 ust. 3 rozporządzenia nr 796/2004 jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw. Przy użyciu wskazanych wyżej narzędzi informatycznych (ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS) przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatność, mające na celu wykrycie nieprawidłowości, dotyczących m.in. różnicy między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku, a działkami odniesienia zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych. W ocenie Sądu organy zasadnie ustaliły następującą powierzchnię działek rolnych Skarżącego w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej: powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 - 8,00 ha; powierzchnia stwierdzona - 5,41 ha. Różnica wynosi 2,59 ha. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że jego pomiary były prawidłowe. Poza stwierdzeniem, że to "nowa abstrakcyjna powierzchnia" nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie własnej tezy o prawidłowości zadeklarowanej powierzchni - 8,00 ha. Sąd nie uznał za zasadne wzywanie na rozprawę w niniejszej sprawie, pracownika Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Takie wezwanie nie miałoby jakiegokolwiek usprawiedliwienia. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 powoływanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.