I SA/Bk 131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 05 maja 2011 r. sprawy ze skargi O. M. [...] w B. P. na ocenę wniosku wydaną przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu dotyczącego rozbudowy przedsiębiorstwa poprzez zakup innowacyjnych urządzeń oddala skargę. O. M., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "C.", z siedzibą w B., dalej powoływana jako Skarżąca, w dniu [...].06.2010 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.n. "Rozbudowa Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "C." [...] poprzez zakup innowacyjnych urządzeń" w ramach Osi priorytetowej l. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa, ogłoszony przez Zarząd Województwa P., działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007- 2013. Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej, projekt odrzucono z dalszego procedowania, o czym Skarżąca została poinformowany przez IZ RPOWP pismem z [...] listopada 2010 r., znak: [...]. Powodem odrzucenia wniosku było niespełnienie następujących kryteriów merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych: – informacje zawarte w różnych częściach wniosku/biznes planu oraz załączników są ze sobą spójne, – wnioskodawca wiarygodnie uzasadnił konieczność realizacji projektu oraz związek celów projektu z celami osi/działania i dokumentami strategicznymi określonymi w dokumentacji konkursowej, – wykonalność techniczna projektu, – wykonalność finansowa projektu, – wnioskodawca zapewni trwałość projektu, – projekt nie wywołuje negatywnego wpływu na realizację polityk horyzontalnych UE wynikających z Rozporządzenia Rady WE nr 1083/2006. Od powyższej informacji Skarżąca złożyła protest. W piśmie z [...] stycznia 2011 r. nr [...] Instytucja Zarządzająca poinformowała Skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu w całości. Od powyższego pisma Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Urzędu Marszałkowskiego Województwa P., Departamentu Polityki Regionalnej. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i zakwestionował ponownie ocenę merytoryczną projektu w zakresie wszystkich w/w negatywnie ocenionych kryteriów merytoryczno - technicznych dopuszczających ogólnych, wnosząc jednocześnie o przywrócenie projektu do procedury oceny i wyboru. Po ponownym rozpatrzeniu tej sprawy, Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] poinformował Skarżącą, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostaje rozpoznany negatywnie. Odnośnie kryterium spójności informacji zawartych we wniosku i załącznikach, Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że Eksperci zgodnie uznali, iż występują znaczne niespójności w dokumentacji aplikacyjnej, obejmujące większość badanych za pomocą kryteriów dopuszczających obszarów. W ich ocenie, na podstawie informacji zawartych w przedłożonych dokumentach nie jest możliwe przeprowadzenie wiarygodnej oceny tego kryteriów. Instytucja Zarządzająca zaznaczyła, iż Skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów, co do sposobu i wyniku przedmiotowego kryterium, wskazują jedynie, że wątpliwości oceniających mogły wynikać z faktu, że wniosek o dofinansowanie ma krótszą formę i bardziej uproszczoną w stosunku do biznes planu. W zakresie negatywnej oceny kryterium wiarygodności uzasadnienia konieczności realizacji projektu oraz związku założonych w nim celów z celami osi/działania, Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że ocena tego obszaru jest powiązana z kryterium dotyczącym spójności informacji. Tym samym, w interesie Skarżącej leży rzetelne i wyczerpujące przedstawienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy celami założonymi w projekcie a wskaźnikami przedstawionymi do monitorowania. Instytucja zaznaczyła, że kryterium oceniane jest za pomocą siedmiu pytań cząstkowych, na które jeden z Ekspertów udzielił trzech negatywnych odpowiedzi drugi zaś - czterech. Z dokonanej oceny wynika, że Skarżąca nie wskazała, jakie problemy zamierza rozwiązać poprzez realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo zaznaczono, że przedsiębiorstwo jest dopiero organizowane i dotychczas nie prowadziło działalności, co podważa zasadność "rozbudowy", gdyż nie jest adekwatne do obecnej sytuacji podmiotu. Wyrażono także wątpliwość, co do zasadności zakupu bardzo drogiego sprzętu specjalistycznego, przez firmę Skarżącej, która dopiero "wchodzi" na rynek. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że zgodnie z "Instrukcją wypełnienia wniosku" potrzeba realizacji inwestycji powinna zostać poparta danymi liczbowymi, zaś problemy i wynikające z nich potrzeby powinny zostać opisane, podobnie jak efekty, które zostaną uzyskane dzięki inwestycji. Skarżąca winna była wyraźnie uzasadnić konieczność skorzystania ze środków EFRR w ramach RPOWP na lata 2007-2013, czego nie uczyniła. W dokumentach aplikacyjnych nie powołano się na wyniki przeprowadzonych badań, potwierdzających potrzebę realizacji przedsięwzięcia, nie opisano jakie problemy zostaną zlikwidowane dzięki nowej inwestycji, nie uzasadniono również potrzeby współfinansowania przedsięwzięcia ze środków publicznych. Instytucja zaznaczyła przy tym, że ze złożonych dokumentów wynika, że firma Skarżącej nie uzyskała żadnych wpływów z działalności gospodarczej, nie dysponował majątkiem ani zasobami finansowymi. Tym samym, wątpliwości oceniających w tym obszarze były w pełni uzasadnione. Zdaniem Instytucji Zarządzającej także ocena Ekspertów w ramach kryteriów wykonalności technicznej i finansowej projektu była prawidłowa. Podkreślono, że umowa dzierżawy, dotycząca posesji, na której będzie przechowywana ewentualnie koparka, kupiona w ramach inwestycji zastała zawarta na czas określony, tj. do końca 2010 r., co stawia pod znakiem zapytania zachowanie trwałości projektu w wymaganym 3-letnim okresie dla podmiotów z kategorii MSP. Nie opisano też, kto będzie zajmował się obsługą projektu, nie wyjaśniając, jakimi sprawami mają zajmować się kolejne dwie osoby. Nie opisano również kwestii związanych ze sposobem rekrutacji nowych pracowników. Twierdzenia Skarżącej, iż kwestia przechowywania koparki w określonym miejscu nie jest istotna z uwagi na jej mobilność, kłócą się z przedkładanymi na etapie odwoławczym kolejnymi umowami dzierżawy z dnia 1 lipca 2010 r. oraz 1 grudnia 2010 r., zawartą na czas nieokreślony. Z kolei odnośnie wykonalności finansowej, Eksperci podkreślili, że w prognozach finansowych nie wyjaśniono w oparciu o jakie założenia przyjęto, że firma Skarżącej uzyska w terminie 3 miesięcy przychody w wysokości 435 tys. zł, podczas gdy do końca II kwartału brak było wpływów z działalności usługowej. Zakwestionowano także deklarację Skarżącej o posiadanych środkach własnych, niezbędnych na sfinansowanie 770 tyś. zł kosztów projektu (część dot. kosztów kwalifikowanych i całość kosztów niekwalifikowanych), w sytuacji, podczas, gdy na realizacje inwestycji niezbędna kwota będzie o 450 tyś. zł. W biznes planie figuruje natomiast kredyt w kwocie 1 min zł, przy udziale własnym określonym na kwotę 220 tyś. zł, co wobec braku jakichkolwiek aktywów płynnych (nie wykazano ich w bilansie) mogło budzić uzasadnione wątpliwości oceniających. Tym samym słusznie Eksperci przyjęli, że Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych i realnych założeń ekonomicznych do załączonej projekcji finansowej. W odniesieniu do kryterium dotyczącym zapewnienia trwałości projektu obydwaj Eksperci uznali, iż Skarżąca nie potwierdziła w dokumentacji aplikacyjnej, że trwałość projektu będzie zapewniona w wymaganym okresie 3 lat od daty jego zakończenia, przy jednoczesnym utrzymaniu założonych celów. W uzasadnieniu podkreślono, że Skarżąca nie wykazała, iż przeprowadziła analizę czynników ryzyka, a co za tym idzie nie zaproponował ewentualnych działań zaradczych w celu ich wyeliminowania lub ograniczenia. Wskazano ponadto, że wybór wskaźnika "liczba udoskonalonych usług" w sytuacji, gdy Skarżąca dotychczas nie prowadziła żadnej działalności usługowej, nie może zostać uznany za prawidłowy i uzasadniony. Przedłożony projekt, w ocenie Instytucji Zarządzającej, nie miał wpływu na realizację polityki horyzontalnych UE. Owszem, zgodnie z przyjętym przez Instytucję Zarządzającą podejściem nie jest wymagane, aby projekt wywierał pozytywny wpływ na realizowanie polityk horyzontalnych (ochrony środowiska, równości szans, społeczeństwa informacyjnego, konkurencji i zamówień publicznych), ale jeżeli Skarżąca zadeklarowała, że projekt będzie odnosił taki skutek, to powinna to wiarygodnie uzasadnić. Skarżąca zadeklarowała, że projekt będzie wywierał pozytywny wpływ na wszystkie polityki horyzontalne, jednakże przedstawione uzasadnienie, w opinii Ekspertów było niepełne i niewystarczające. Oceniający stwierdzili, że wpływ inwestycji na realizację polityk horyzontalnych jest neutralny, a tym samym uznali, że planowane działania inwestycyjne, nie wykroczą poza obowiązujące wszystkich uczestników rynku uregulowania prawne, przysparzając w ocenianych obszarach wartość "dodaną". Na powyższą informację Skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu, wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez instytucje zarządzającą lub pośredniczącą. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 29 art. 30a oraz art. 30b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez błędne przyjęcie, iż przeprowadzona ocena analizowanego projektu zastała przeprowadzona prawidłowo tzn. zgodnie z warunkami opisanymi w dokumentacji konkursowej, obowiązującą procedurą oraz w oparciu o treści zawarte we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreśliła, iż dokonana przez Ekspertów ocena jej wniosku o dofinansowanie projektu jest błędna i nie ma oparcia w złożonych dokumentach. Zdaniem Skarżącej, a wbrew twierdzeniom Instytucji Zarządzającej, złożony przez nią wniosek i załączniki odpowiadały wszystkim kryteriom zakwestionowanym przez Ekspertów, w szczególności zarówno wniosek jak i biznes plan zawierają te same informacje. Owszem, wniosek jest krótszy i bardziej spójny, niż biznes plan, ale oba dokumenty zawierają te same informacje i nie są wewnętrzne sprzeczne. W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępnie należy zaznaczyć, że podstawowe zasady wydawania tego typu rozstrzygnięć, a także możliwość ich skażenia do sądu administracyjnego, określone zostały w przepisach ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 (w dalszej części powoływanej w skrócie "u.z.p.p.r."). W przywołanym akcie prawnym ustawodawca w sposób szczególny określił również zasady postępowania w tego typu sprawach przed sądem administracyjnym. Z przepisu art. 30e u.z.p.p.r. wynika, że tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (przywoływanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednakże art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 u.p.p.s.a. Między innymi w przepisach u.z.p.p.r. ustawodawca wprowadził odmienny, w porównaniu do u.p.p.s.a., katalog rozstrzygnięć wydawanych w tego typu sprawach przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co jednak najważniejsze, przepisy u.z.p.p.r. nie zmieniły funkcji sądów administracyjnych w rozpatrywaniu tych spraw. Podobnie, jak w innych sprawach, sądy te sprawują funkcję kontrolną nad działalnością instytucji oceniających wnioski o dofinansowanie projektów ze środków Unii Europejskiej, a jedynym kryterium owej kontroli jest zgodność z prawem (zob. art. 184 Konstytucji RP, a także art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Powyższe oznacza jednocześnie, że w sprawie będzie miał zastosowanie także art. 134 § 1 u.p.p.s.a, zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, rozpatrując tego typu sprawy nie może zastępować instytucji odpowiedzialnych za realizację programów operacyjnych w ocenianiu wniosku o dofinansowanie. To właściwa instytucja dokonuje takiej oceny, natomiast sąd administracyjny, w ramach przyznanych mu kompetencji, może i powinien skontrolować jej zgodność z prawem. Potwierdza to brzemiennie art. 30c ust. 3 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z którego wynika, że sąd po rozpatrzeniu tego typu sprawy może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Kontrolując prawidłowość wydanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Tym ostatnim trudno nadać walor przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak można uznać je za rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny, o których to kryteriach mowa w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż w sprawie nie zostały naruszone podniesione w skardze przepisy art. 29, art. 30a oraz art. 30b u.z.p.p.r. Specyfika postępowania konkursowego związanego z naborem wniosków do dofinansowania wiąże się z ograniczoną ilością środków finansowych zaprogramowanych na ten cel. W związku z tym celem konkursu związanego z naborem takich wniosków, musi być wybór tych, które w najpełniejszym stopniu realizują założenia danego programu operacyjnego w ramach określonej osi priorytetowej, działania i poddziałania. Temu celowi służą kryteria wyboru wraz z zasadami przyznawania punktacji, szczegółowo opisane w załącznikach do uchwały nr 16/09 Komitetu Monitorującego RPOWP na lata 2007-2013 z 22 października 2009 r. oraz w Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw (dalej: "Przewodnik po kryteriach wyboru"). Spełnienie określonego kryterium powinno być natomiast uzależnione od precyzyjnego zrealizowania jego założeń. Procedura wyłaniania projektów do dofinansowania jest wieloetapowa. Pierwszym jej etapem jest ocena formalna, którą Skarżąca przeszła pozytywnie. Kolejny etap to ocena merytoryczna, gdzie badane jest spełnienie przez wnioskodawcę trzech grup kryteriów, tj. merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych, merytoryczno-technicznych dopuszczających szczególnych oraz merytoryczno-technicznych różnicujących. Kryteria dopuszczające są kryteriami "TAK-NIE". Oznacza to, że aby wniosek przeszedł pozytywnie ten etap oceny powinien być zgodny ze wszystkimi kryteriami dopuszczającymi. W przypadku zaznaczenia przez osobę oceniającą przynajmniej jednej odpowiedzi "NIE" w tych kryteriach, wniosek nie podlega dalszej ocenie i jest odrzucany z powodu nie spełnienia kryteriów dopuszczających. Procedura konkursowa dotycząca projektu zgłoszonego przez Skarżącą zakończyła się właśnie na etapie oceny kryteriów merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych. Osoby oceniające wniosek o dofinansowanie zgodnie uznały, że wniosek Skarżącej nie spełniła kryteriów dotyczących sześciu z ośmiu warunków: (1) informacje zawarte w różnych częściach wniosku/biznes planu oraz załączników są ze sobą spójne; (2) wnioskodawca wiarygodnie uzasadnił konieczność realizacji projektu oraz związek celów projektu z celami osi/działania i dokumentami strategicznymi określonymi w dokumentacji konkursowej, (3) wykonalność techniczna projektu, (4) wykonalność finansowa projektu, (5) wnioskodawca zapewni trwałość projektu, (6) projekt nie wywołuje negatywnego wpływu na realizację polityk horyzontalnych UE wynikających z Rozporządzenia Rady WE nr 1083/2006. Zdaniem Sądu ocena projektu pn. "Rozbudowa Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "K." [...] poprzez zakup innowacyjnych urządzeń", dokonana w tej sprawie spełnia wymogi rzetelności i bezstronności. Instytucje dokonały pełnej i wszechstronnej analizy celów i złożeń zgłoszonego projektu. Skonfrontowały projekt z celami i warunkami realizowanego programu i w ramach przyznanych kompetencji wydały swój osąd w przedmiocie możliwości jego dalszej oceny. Ocena końcowa, jest wynikiem procesu myślowego, którego przebieg znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że podstawowym zarzutem kierowanym przez Ekspertów względem wniosku Skarżącej o dofinansowanie projektu był brak informacji dotyczących w szczególności analizy krajowego rynku przeładunków. Wniosek nie zawierał oceny potencjalnych korzyści i problemów związanych z realizacją projektu oraz uzasadnienia potrzeb realizacji projektu z udziałem środków publicznych. Brak było także informacji istotnych z punktu widzenia oceny wykonalności finansowej projektu oraz zapewnienia jego trwałości przez wymagany okres (brak dowodu, iż wnioskodawca dysponuje miejscem na realizacje projektu przez okres realizacji, brak informacji o personelu niezbędnym do realizacji i utrzymania trwałości przedsięwzięcia). Odnosząc się do zarzutów skargi należało uznać je za niezasadne i nie mające oparcia w dokumentacji konkursowej. Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie można uznać, że zawarte we wniosku jak i biznes planie informacje są tożsame (spójne), a nawet jeżeli niespójności występują, to mają one charakter "małej wagi". Podkreślić należy, iż to do Ekspertów należy ocena, czy dostrzeżone niespójności mają charakter "małej wagi" czy też nie, i czy wpływają one na zobowiązania wnioskodawcy związane z realizacją projektu. W niniejszej sprawie oceniający zgodnie uznali, iż dostrzeżone niespójności są istotne i uniemożliwiają dalszą ocenę projektu. Zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, że Skarżąca nie wykazała na żadnym etapie postępowania odwoławczego jak i skargi, iż jej wniosek spełniał kryterium spójności. Jednocześnie przedłożone dokumenty na etapie postępowania odwoławczego (umowa kredytowa, umowa dzierżawy) nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem negatywnej oceny projektu, gdyż procedura odwoławcza nie może służyć uzupełnianiu dokumentacji załączonej do wniosku. W ocenie Sądu, za niezrozumiały należało uznać zarzut strony skarżącej, dotyczący zbyt krótkiej umowy dzierżawy gruntu, na którym miała być przechowywana zakupiona ze środków pomocowych koparka. Z jednej strony Skarżąca stwierdziła, że koparka to urządzenie mobilne i nie ma istotnego znaczenia dla wniosku, gdzie będzie przechowywana z drugiej przedłożyła na etapie postępowania odwoławczego dwie kolejne umowy dzierżawy (jedna na czas nieokreślony), a zatem przyznała, iż kwestia ta może mieć znaczenie dla oceny wniosku. W powyższym zakresie należy podzielić stanowisko Instytucji Zarządzającej, iż brak długotrwałej umowy dzierżawy terenu, na którym byłby przechowywana koparka narusza w sposób istotny kryterium wykonalności technicznej i trwałości projektu, który powinien trwać co najmniej 3 lata, w odniesieniu do podmiotów z kategorii MSP. Odnośnie naruszenia kryterium wykonalności finansowej złożonego projektu wskazać należy, iż Skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych argumentów świadczących, że dokonana przez Ekspertów ocena projektu była błędna. Wskazane przez osoby oceniające projekt obawy co do wykonalności finansowej projektu były konkretne i rzeczowe - brak wiarygodnych informacji dlaczego firma Skarżącej uzyska przychody ze sprzedaży w ciągu 3 miesięcy kwotę 435 000 zł, brak sprzętu specjalistycznego do świadczenia usług, brak badań rynku co do zapotrzebowania na usług świadczone przez Skarżącą, zastrzeżenia co do posiadanych środków własnych i zdolności kredytowej. Tymczasem Skarżąca w skardze jedynie wyraziła stanowisko, że obawy co do wykonalności finansowej oceniających były nieuzasadnione, nie wskazując dlaczego wskazane zastrzeżenia i uwagi były błędne. Dlatego też zarzuty skargi skierowane do powyższego kryterium oceny należało uznać za niezasadne. Podobnie należało ocenić zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia kryterium wpływu projektu na realizację polityk horyzontalnych UE. Skarżąca zadeklarowała, że jej projekt będzie miał pozytywny wpływ na polityki: ochrony środowiska, równość szans, społeczeństwo informacyjne, konkurencja i zamówienia publiczne. Zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, że Skarżąca, mimo iż zadeklarowała, że projekt będzie miał pozytywny wpływ na wszystkie polityki horyzontalne tego nie wykazała we wniosku. Oceniający stwierdzili, że wpływ inwestycji na realizację polityk horyzontalnych jest neutralny, a tym samym uznali, że planowane działania inwestycyjne, nie wykroczą poza obowiązujące wszystkich uczestników rynku uregulowania prawne, przysparzając w ocenianych obszarach wartość "dodaną". W ocenie Sądu, uzasadnienia stanowisk osób oceniających projekt oraz informacji instytucji są logiczne, przekonujące i wyczerpujące. Dokonana przez instytucję ocena, co do poszczególnych kryteriów dopuszczających ogólnych znajduje potwierdzenie w załączonych do wniosku dokumentach oraz stanowiskach ekspertów. W sprawie zagwarantowano reguły bezstronności i rzetelności poprzez udział w ocenie projektu dwóch niezależnych ekspertów. Nie można się zgodzić ze Skarżącą, że ocena projektu odbywała się przy braku przejrzystości reguł. Reguły składania aplikacji do dofinansowania, listę kryteriów, wymagania co do spełnienia poszczególnych kryteriów oraz zasady procedury, wynikają z dostępnych stronie dokumentów w postaci m.in. Regulaminu Oceny i Wyboru Projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013. Oś priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa, czy też kryteriów wyboru zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPOWP na lata 2007-2013 w uchwale nr 16/09 z 22 października 2009 r. oraz "Przewodnika po kryteriach wyboru". W dokumentach tych jasno i czytelnie wskazano poszczególne etapy procedury naboru i klarownie określono następstwa braków, błędów, niedociągnięć na poszczególnych etapach procedury. Instytucje rozpatrujące środki odwoławcze na etapie przedsądowym odniosły się do zarzutów Skarżącej, wyjaśniając przyczyny uznania za niespełnione poszczególnych kryteriów. Przy czym kryteria te zostały określone w dokumentacji konkursowej w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający wątpliwości co do ich interpretacji. Pamiętać trzeba, że forma konkursu wymaga precyzyjnego spełnienia poszczególnych kryteriów (czy to formalnych w pierwszej kolejności, następnie zaś merytorycznych), po to, aby przy ograniczonych programowo środkach, wybrane zostały do dofinansowania projekty najlepsze, spełniające przede wszystkim istotną cechę innowacyjności. Skoro osoby oceniające projekt zgodnie stwierdziły, że niespójności zawarte we wniosku oraz nieprzekonujące uzasadnienie nie dają podstawy do obiektywnej możliwości oceny osiągnięcia zakładanych przez Skarżącą celów projektu, zasadna była dyskwalifikacja projektu z dalszej procedury. Nie spełnione bowiem zostały kryteria dopuszczające, przy czym co już wyżej podkreślono, przyjęty system przewiduje, że niespełnienie przynajmniej jednego z takich kryteriów kwalifikuje projekt do odrzucenia. Reasumując, Sąd stwierdza, że przeprowadzona w sprawie ocena wniosku Skarżącej jest prawidłowa, jest oceną rzetelną, bezstronną i mającą swoje logiczne uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny nie podważają podniesione w skardze zarzuty. Nie znajdując, zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.