I SA/Bk 1378/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi Gospodarstwa E. Spółka z o.o. Sp. komandytowa w B. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne w sprawie, 3. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego Gospodarstwa E. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w B. kwotę 2.908 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gospodarstwo E. spółka z o.o. spółka komandytowa w B. (dalej powoływana także jako "Spółka") złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, w którym zadeklarowała pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 115,04 ha, wnioskując też o zwrot kosztów transakcyjnych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał Spółce płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości na 2012 r. W dniu [...] maja 2013 r. Spółka złożyła wniosek kontynuacyjny na 2013 rok w tym samym pakiecie i wariancie na powierzchni 131,30 ha. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał Spółce płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości na 2013 r. do powierzchni 129,01 ha. Następnie, w związku z wnioskiem strony w trybie art. 155 k.p.a. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. odmówił zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. a organ II instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] października 2014 r. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Białymstoku. W dniu [...] lutego 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, na mocy której dokonał ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 16.341,28 zł. Decyzja ta nie została skutecznie doręczona. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. stwierdził niedopuszczalność złożonego przez Spółkę odwołania od tej decyzji. W tej sytuacji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 16.365,70 zł. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał tą decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Spółka składając wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 zobowiązała się do realizacji podjętych zobowiązań we wniosku z dnia [...] maja 2012 r. przez okres 5 lat od dnia podjęcia zobowiązania, czyli od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] marca 2017 r. w zakresie pakietu 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 55,04 ha. W roku 2013 powierzchnia realizacji zobowiązania w pakiecie 5 zwiększyła się do powierzchni 129,01 ha. Zmiana zobowiązania możliwa była na mocy § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zgodnie z którym zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że zmiana ta polega na jednorazowym zwiększeniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów, na których to zobowiązanie jest realizowane, w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5 lub 6. Po analizie akt sprawy o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok i na 2013 rok oraz weryfikacji podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego organ stwierdził, że Spółka w drugim roku dokonała zmniejszenia obszaru podjętego w 2012 roku zobowiązania rolnośrodowiskowego o 0,42 ha (działka ewidencyjna nr 141 - 0,01 ha, działka ewidencyjna nr 153 - 0,01 ha, działka ewidencyjna nr 161 - 0,40 ha). Ponadto Spółka w roku 2013 nie zachowała występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków, bowiem w drugim roku dokonała zmniejszenia powierzchni podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego o 0,42 ha na działce ewidencyjnej nr 141 - 0,01 ha, działce ewidencyjnej nr 153 - 0,01 ha, działce ewidencyjnej nr 161 - 0,40 ha, za które otrzymała płatność rolnośrodowiskową w roku 2012 w ramach pakietu 5, wariant 5.1. To zaś skutkowało zmniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej o 20%. Organ uznał za niezasadne zarzuty odwołania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. i stwierdzenia, że płatność na 2012 rok została dokonana w wyniku bezspornego zaniedbania ARiMR, błąd ten nie mógł być wykryty przez rolnika a o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności organ stwierdził, że decyzja w sprawie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok została wydana w dniu [...] kwietnia 2013 r., natomiast wniosek kontynuacyjny na 2013 rok, w którym dokonano zmniejszenia powierzchni gruntów wnioskowanych do płatności został złożony w dniu [...] maja 2013 r. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. uwzględniała w pakiecie 5, wariant 5.1 - powierzchnię 55,04 ha, natomiast we wniosku na 2013 rok na działkach rolnych zgłoszonych do płatności w roku 2012 zadeklarowana została powierzchnia wynosząca 54,62 ha, a zmniejszenie powierzchni w trakcie prowadzonego postępowania o 0,42 ha w 2013 roku zostało dokonane przez Spółkę. Zatem nieprawdziwe jest twierdzenie, że płatność została dokonana w wyniku zaniedbania ARiMR. Zdaniem organu, zarzut dotyczący braku uwzględnienia wyjątkowych okoliczności skutkujących zmniejszeniem powierzchni trwałych użytków zielonych w gospodarstwie w konsekwencji niezawinionej utraty władztwa nad częścią gruntów – również nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem w aktach sprawy nie znajdują się dokumenty potwierdzające wystąpienie w gospodarstwie przypadków siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych określonych w art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L 368 z 23.12.2006 r., str. 15) oraz w § 39 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z dnia 13 marca 2013 r. Organ uznał też za bezzasadny zarzut braku poinformowania przez ARiMR wnioskodawcy, iż interpretacja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi PBrś-053-42-4/12 nie wiąże ARiMR, mimo że została sporządzona przez Organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego w zakresie niezastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. organ wyjaśnił, iż wskazany przepis ma zastosowanie w odniesieniu do spraw o przyznanie pomocy, jednak nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie tj. o ustaleniu nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka. Działający w jej imieniu pełnomocnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR w całości, zarzucając jej naruszenie: a) art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 988, poz. 634 ze. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż powołane przepisy stanowią samoistną podstawę do zwrotu pomocy finansowej z tytułu programu rolnośrodowiskowego, w sytuacji, gdy decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o przyznaniu płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego na rok 2012 nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w jednym z trybów nadzwyczajnych, ani też nie zostało stwierdzone, że została ona wydana z naruszeniem prawa przed wydaniem decyzji nr [...]; b) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego mimo, że przedmiotowa sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, a decyzja te nie została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz nie stwierdzono, że została wydana z naruszeniem prawa; c) art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, poprzez jego niezastosowanie, mimo że w niniejszej sprawie płatność została dokonana w wyniku bezspornego zaniedbania ARiMR, błąd ten nie mógł być wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach i dodatkowo o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności; d) art. 7 k.p.a. - zasady obiektywizmu oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich – poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego kroków, skutkujące wydaniem błędnej decyzji poprzez brak uwzględnienia przez organ rozstrzygający zaistnienia wyjątkowych okoliczności, skutkujących zmniejszeniem powierzchni trwałych użytków zielonych w gospodarstwie w konsekwencji niezawinionej utraty władztwa nad częścią gruntów, z jednoczesnym zachowaniem trwałych użytków zielonych, co do zasady, mimo że do czasu składania wniosków o płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 tj. w latach poprzedzających obowiązywała jednolita wykładnia wskazująca, iż w takich przypadkach ARiMR nie stosuje sankcji; e) art. 9 kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 14 w/w ustawy, poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie zakresu ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez brak poinformowania przez ARiMR Spółki, iż interpretacja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi PBrś-053-42-4/12 w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 ze. zm. a obecnie § 38 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ze. zm. nie wiąże ARiMR, mimo że została sporządzona przez organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego; f) art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, poprzez wprowadzenie w błąd wnioskodawcy, poprzez stosowanie odmiennej wykładni odnośnie § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego niż to wynika z interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi PBrś-053-42-4/12 w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, mimo że została sporządzona przez organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego; g) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy poprzez naruszenie zasady równości poprzez wydanie rozstrzygnięcia wobec strony odmiennego od treści decyzji podjętych wcześniej, a dotyczącej analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej (Wykaz decyzji administracyjnych, w których zastosowano jednakową wykładnię przepisu prawa § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 (Dz.U. z 2012, poz. 278) polegająca na niestosowaniu sankcji pomniejszenia płatności o 20 % znajduje się w zgromadzonym materiale dowodowym); h) art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny poprzez niezastosowanie się przez organy obu instancji do interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi PBrś-053-42-4/12 ,w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego a obecnie § 38 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ze. zm.); i) art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne zastosowanie względem Spółki obniżki płatności, w sytuacji gdy Spółka nie ponosi odpowiedzialności za rzekomo popełnione nieprawidłowości, ponieważ przy sporządzaniu stosownego wniosku opierał się na interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi PBrś-053-42-4/12 (du-3682) w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego a obecnie § 38 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ze. zm., oraz wskazał na zaistnienie wyjątkowych okoliczności, skutkujących zmniejszeniem powierzchni trwałych użytków zielonych w gospodarstwie w konsekwencji niezawinionej utraty władztwa nad częścią gruntów, z jednoczesnym zachowaniem trwałych użytków zielonych, co do zasady; j) § 38 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ze. zm., poprzez niewłaściwą interpretację przez organ I instancji oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprzeczną z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania; k) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu organu I instancji, czy dochodzone nienależnie pobrane płatności są nienależnymi środkami w całości czy w części za dany rok, czy też nienależnymi środkami pobranymi w całości lub części za cały okres od rozpoczęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego do dnia wydania decyzji o nienależnie pobranych środkach. Na tej podstawie pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna ze względu na nieważność postępowania. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast art. 135 p.p.s.a. stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktu lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ponadto w myśl art. 145 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, na co słusznie wskazuje także pełnomocnik strony skarżącej. Zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 3) Kpa przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest m.in. to, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Nie ulega wątpliwości, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, że skarżona decyzja utrzymuje w mocy drugą, merytoryczną decyzję wydaną w toku tego samego postępowania, z dnia [...] maja 2015 r. o numerze [...]. Pierwotna decyzja o tym samym numerze została wydana 20 lutego 2015 r. Organ po jej wydaniu i w istocie doręczeniu, na co wskazuje odwołanie od tej decyzji, które organ uznał za niedopuszczalne, doszedł do przekonania, iż zarówno postanowienie o wszczęciu postępowania, jak i decyzja z lutego 2015 r. nie zostały skutecznie doręczone. Twierdzenie to organ oparł na pełnomocnictwie z [...] października 2013 r. (k. 101 akt sądowych). Zdaniem organu pełnomocnictwo udzielone A. K. nie obejmowało umocowania do reprezentowania strony w tego typu postępowaniu gdyż, z umocowania wyłączono udział w postępowaniach związanych z czynnościami windykacyjnymi i odzyskiwaniem kwot nadmiernie lub nienależnie pobranych, a także w postępowaniu egzekucyjnym. Z tego względu organ ponownie wydał postanowienie o wszczęciu postępowania i ponownie wydał decyzję w tym zakresie. Nadmienić należy że postanowienie i decyzja opatrzone były tymi samymi numerami co pierwotne akty. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę organ błędnie zinterpretował treść pełnomocnictwa ze względu przede wszystkim na fakt, że postępowanie toczyło się w sprawie o ustalenie kwoty nienależnie pobranej płatności. Jest to zatem postępowanie ustalające a nie egzekucyjne lub windykacyjne, a co za tym idzie w tym postępowaniu umocowanie pełnomocnictwem nie zostało wyłączone, a zatem pierwotna decyzja z lutego 2015 r. została prawidłowo i co najważniejsze skutecznie doręczona, co potwierdza potwierdzenie jej odbioru i złożone przez pełnomocnika odwołanie, które następnie organ rozstrzygnął w sposób niewłaściwy uznając jego niedopuszczalność. Należy jeszcze zaznaczyć, że twierdzenie organu o braku umocowania na podstawie pkt f) pełnomocnictwa nie jest poparte żadnymi argumentami prawnymi, gdyż stwierdzenie dotyczące odzyskiwania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych dotyczy w istocie skarżącego jako wierzyciela, a nie ewentualnego dłużnika. Oczywiście, gdyby decyzja organu uprawomocniła się i organ wszczął postępowanie egzekucyjne, A. K. nie mogłaby reprezentować skarżącego na podstawie przedmiotowego pełnomocnictwa. Natomiast, co należy wyraźnie podkreślić, przedmiotowa sprawa nie dotyczy postępowania windykacyjnego i egzekucyjnego, a jedynie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności. Ze względu na fakt stwierdzenia nieważności decyzji skarżonej oraz decyzji organu pierwszej instancji Sąd nie odniósł się do innych zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekła na podstawie art. 200 w zw. z art.. 205 § 2 p.p.s.a. O umorzeniu postępowania administracyjnego Sąd postanowił na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.