I SA/Bk 139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 05 maja 2011 r. sprawy ze skargi S. S. [...] w B. na ocenę wniosku wydaną przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu dotyczącego podniesienia innowacyjności i konkurencyjności poprzez nowe inwestycje w firmie oddala skargę. S. S., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą P. [...], z siedzibą w B., dalej powoływana jako Skarżąca, w dniu 7.06.2010 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.n. "Podniesienie innowacyjności i konkurencyjności P. [...] poprzez nowe inwestycje w firmie" w ramach Osi priorytetowej l. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa, ogłoszony przez Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007- 2013. Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej, projekt odrzucono z dalszego procedowania, o czym Skarżąca została poinformowany przez IZ RPOWP pismem z dn. [...] listopada 2010 r., znak: [...]. Powodem odrzucenia wniosku było niespełnienie następujących kryteriów merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych: – informacje zawarte w różnych częściach wniosku (biznes planu) oraz załączników są ze sobą spójne, – wnioskodawca wiarygodnie uzasadnił konieczność realizacji projektu oraz związek celów projektu z celami osi/działania i dokumentami strategicznymi określonymi w dokumentacji konkursowej, – wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, precyzyjnie określone, racjonalne i niezbędne do realizacji celów projektu, – wykonalność finansowa projektu, – wnioskodawca zapewni trwałość projektu. Od powyższej informacji Skarżąca złożyła protest. W piśmie z [...] lutego 2010 r. nr [...] Instytucja Zarządzająca poinformowała Skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu w całości. Od powyższego pisma Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. [...], Departamentu Polityki Regionalnej. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i zakwestionował ponownie ocenę merytoryczną projektu w zakresie wszystkich w/w negatywnie ocenionych kryteriów merytoryczno - technicznych dopuszczających ogólnych, wnosząc jednocześnie o przywrócenie projektu do procedury oceny i wyboru. Po ponownym rozpatrzeniu tej sprawy, Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. [...] w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] poinformował Skarżącą, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostaje rozpoznany negatywnie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku opisu założeń do analizy ekonomicznej (pkt G biznes planu), jako błędu formalnego a nie merytorycznego, jak przyjęły organy, Instytucja Zarządzająca podkreśliła, iż zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013 Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw (str. 7) to "Wnioskodawca bierze na siebie wszelką korzyść, ale i ryzyko zależne od formy i treści wniosku", tym samym ponosi odpowiedzialność za jakość i kompletność dokumentacji aplikacyjnej. Do obowiązku Wnioskodawcy należy rzetelne i pełne sporządzenie biznes planu, wniosku o dofinansowanie i załączników. W trakcie oceny formalnej przysługuje mu prawo do jednokrotnego uzupełnienia oraz poprawy złożonych w IZ RPOWP dokumentów, w odniesieniu do błędów technicznych oraz oczywistych pomyłek, z którego to uprawnienia Wnioskodawca skorzystał. Trzeba podkreślić, że z wzoru biznes planu (stanowiącego część dokumentacji konkursowej) jednoznacznie wynika, jakie treści Wnioskodawca powinien przedstawić w zakresie założeń do projekcji finansowej. Zaznaczył, że ocena formalna w minimalnym stopniu odnosi się do zawartości merytorycznej wniosku oraz jakości projektów. Weryfikacja wymienionych kwestii pozostaje w kompetencji Komisji Oceny Projektów (organu formalnie niezależnego od IZ RPOWP) na etapie oceny merytorycznej. Ocena ekspertów wynika bezpośrednio z treści zamieszczonych przez Wnioskodawcę w dokumentach aplikacyjnych. W niniejszej sprawie, obaj eksperci zgodnie uznali, że niespójności w dokumentach aplikacyjnych (w szczególności brak opisu założeń dla przyjętej projekcji finansowej) uniemożliwiają prawidłową ocenę wniosku. Ocena została przeprowadzona w sposób zgodny z wymogami kryterium, tym samym zarzuty Wnioskodawcy w zakresie oceny analizowanego kryterium należy uznać za nieuprawnione. Podobnie Instytucja Zarządzająca oceniła zarzuty dotyczące braku uzasadnienia konieczności współfinansowania inwestycji środkami publicznymi, wskazując zgodność celów projektu z celami RPOWP i innych dokumentów strategicznych. Organ zaznaczył, że dokumenty konkursowe jednoznacznie wskazują, jakie informacje powinny być uwzględnione we wniosku, również w kontekście wykazania potrzeby współfinansowania projektu ze środków publicznych (Przewodnik, str. 22). Wnioskodawca nie zastosował się do zaleceń przedstawionych w dokumentacji aplikacyjnej, a tym samym uniemożliwił ocenę tego obszaru Ekspertom. W ocenie organu, Eksperci prawidłowo ocenili także kryterium zgodności wydatków kwalifikowanych projektu z zasadami działania oraz ich racjonalności, uznając, że podane przez Skarżącą informacje dotyczące kosztów projektu nie są wystarczająco szczegółowe, dla potwierdzenia racjonalności i konieczności poniesienia planowanych wydatków inwestycji. Wskazał, że Skarżąca dopiero na etapie procedury odwoławczej doprecyzowała co rozumie pod pojęciem "stolarki", podczas gdy uszczegółowienia i podziału wydatków na poszczególne podkategorie należało dokonać na etapie sporządzania dokumentacji aplikacyjnej, co umożliwiłoby Ekspertom jednoznaczną ich weryfikację. Wskazał przy tym, że z dokumentacji aplikacyjnej, zarówno we wniosku o dofinansowanie jak i w biznes planie, Skarżąca podała, że oba zestawy komputerowe (w biurze i magazynie) powinny cechować się podobnymi właściwościami. Dwukrotnie wyższa cena jednego z zestawów komputerowych mogła zatem budzić uzasadnione wątpliwości Ekspertów. Jednocześnie, Skarżąca w bardzo ogólny sposób określiła parametry sprzętu komputerowego, przedstawiając jednocześnie ich dokładny koszt, co wskazuje na nierzetelne uzasadnienie uznania kosztu za zasadny i racjonalny. Instytucja Zarządzająca wskazała także, że oceny Ekspertów wynika, że Skarżąca, przy opracowywaniu projekcji finansowej, nie zastosowała się do zasad i zaleceń IŻ PROWP opisanych w dokumentacji konkursowej. Brak wypełnienia części G biznes planu uniemożliwiło ocenę wiarygodności prognozowanych wartości, tak w obszarze obrazującym majątek firmy Skarżącej i jego źródeł finansowania jak również w zakresie przychodów i kosztów. Z uwagi na powyższe, niemożliwa była weryfikacja płynności finansowej w firmie Skarżącej. Na powyższą informację Skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu, wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez instytucje zarządzającą. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (zwanej dalej ustawą) polegające na nie zapewnieniu przez IZ RPOWP równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz nie zapewnieniu przejrzystości reguł stosowanych w ocenie projektów a także art. 31 ust. 1 ustawy polegające na nie zapewnieniu przez IZ RPOWP rzetelnej i bezstronnej oceny projektu poprzez uczestnictwo ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. W uzasadnieniu skargi podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreśliła, iż Eksperci dokonali błędnej oceny jej wniosku o dofinansowanie projektu. Zaznaczyła, iż wskazane uchybienia miały charakter formalny (w szczególności brak opisu założeń do analizy ekonomicznej pkt G biznes planu) a nie merytoryczny, w związku z czym, powinna zostać wezwana do uzupełnienia i poprawienia wniosku, co w sprawie nie miało miejsca. Zdaniem Skarżącej, obowiązek wypełnienia przez wnioskodawcę wszystkich pól we wniosku i biznes planie oraz załącznikach, powinien być oceniany na etapie formalnego badania dokumentacji a nie na etapie merytorycznym. Skarżąca nie zgodziła się także z pozostałymi negatywnymi ocenami poszczególnych kryteriów wniosku. W jej ocenie, wbrew twierdzeniom Instytucji Zarządzającej, wniosek o dofinansowanie spełniał wszystkie kryteria, w tym dotyczące uzasadnienia konieczności realizacji projektu w związku z założonymi celami osi/działania, zgodność wydatków kwalifikowanych projektu z zasadami działania oraz ich racjonalności, kryterium wykonalności finansowej projektu oraz zapewnienia trwałości projektu. W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępnie należy zaznaczyć, że podstawowe zasady wydawania tego typu rozstrzygnięć, a także możliwość ich skażenia do sądu administracyjnego, określone zostały w przepisach ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 (w dalszej części powoływanej w skrócie "u.z.p.p.r."). W przywołanym akcie prawnym ustawodawca w sposób szczególny określił również zasady postępowania w tego typu sprawach przed sądem administracyjnym. Z przepisu art. 30e u.z.p.p.r. wynika, że tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (przywoływanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednakże art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 u.p.p.s.a. Między innymi w przepisach u.z.p.p.r. ustawodawca wprowadził odmienny, w porównaniu do u.p.p.s.a., katalog rozstrzygnięć wydawanych w tego typu sprawach przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co jednak najważniejsze, przepisy u.z.p.p.r. nie zmieniły funkcji sądów administracyjnych w rozpatrywaniu tych spraw. Podobnie, jak w innych sprawach, sądy te sprawują funkcję kontrolną nad działalnością instytucji oceniających wnioski o dofinansowanie projektów ze środków Unii Europejskiej, a jedynym kryterium owej kontroli jest zgodność z prawem (zob. art. 184 Konstytucji RP, a także art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Powyższe oznacza jednocześnie, że w sprawie będzie miał zastosowanie także art. 134 § 1 u.p.p.s.a, zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, rozpatrując tego typu sprawy nie może zastępować instytucji odpowiedzialnych za realizację programów operacyjnych w ocenianiu wniosku o dofinansowanie. To właściwa instytucja dokonuje takiej oceny, natomiast sąd administracyjny, w ramach przyznanych mu kompetencji, może i powinien skontrolować jej zgodność z prawem. Potwierdza to brzemiennie art. 30c ust. 3 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z którego wynika, że sąd po rozpatrzeniu tego typu sprawy może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Kontrolując prawidłowość wydanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Tym ostatnim trudno nadać walor przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak można uznać je za rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny, o których to kryteriach mowa w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż w sprawie nie zostały naruszone podniesione w skardze przepisy art. 26 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 oraz art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Specyfika postępowania konkursowego związanego z naborem wniosków do dofinansowania wiąże się z ograniczoną ilością środków finansowych zaprogramowanych na ten cel. W związku z tym celem konkursu związanego z naborem takich wniosków, musi być wybór tych, które w najpełniejszym stopniu realizują założenia danego programu operacyjnego w ramach określonej osi priorytetowej, działania i poddziałania. Temu celowi służą kryteria wyboru wraz z zasadami przyznawania punktacji, szczegółowo opisane w załącznikach do uchwały nr 16/09 Komitetu Monitorującego RPOWP na lata 2007-2013 z 22 października 2009 r. oraz w Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw (dalej: "Przewodnik po kryteriach wyboru"). Spełnienie określonego kryterium powinno być natomiast uzależnione od precyzyjnego zrealizowania jego założeń. Procedura wyłaniania projektów do dofinansowania jest wieloetapowa. Pierwszym jej etapem jest ocena formalna, którą Spółka przeszła pozytywnie. Kolejny etap to ocena merytoryczna, gdzie badane jest spełnienie przez wnioskodawcę trzech grup kryteriów, tj. merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych, merytoryczno-technicznych dopuszczających szczególnych oraz merytoryczno-technicznych różnicujących. Kryteria dopuszczające są kryteriami "TAK-NIE". Oznacza to, że aby wniosek przeszedł pozytywnie ten etap oceny powinien być zgodny ze wszystkimi kryteriami dopuszczającymi. W przypadku zaznaczenia przez osobę oceniającą przynajmniej jednej odpowiedzi "NIE" w tych kryteriach, wniosek nie podlega dalszej ocenie i jest odrzucany z powodu nie spełnienia kryteriów dopuszczających. Procedura konkursowa dotycząca projektu zgłoszonego przez Spółkę zakończyła się właśnie na etapie oceny kryteriów merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych. Osoby oceniające wniosek o dofinansowanie zgodnie uznały, że wniosek Skarżącej nie spełniła kryteriów dotyczących pięciu warunków: (1) informacje zawarte w różnych częściach wniosku/biznes planu oraz załączników są ze sobą spójne; (2) wnioskodawca wiarygodnie uzasadnił konieczność realizacji projektu oraz związek celów projektu z celami osi/działania i dokumentami strategicznymi określonymi w dokumentacji konkursowej; (3) wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, precyzyjnie określone, racjonalne i niezbędne do realizacji celów projektu; (4) wykonalność finansowa projektu oraz (5) wnioskodawca zapewni trwałość projektu. Zdaniem Sądu ocena projektu pt. ""Podniesienie innowacyjności i konkurencyjności P. [...] poprzez nowe inwestycje w firmie", dokonana w tej sprawie spełnia wymogi rzetelności i bezstronności. Instytucje dokonały pełnej i wszechstronnej analizy celów i złożeń zgłoszonego projektu. Skonfrontowały projekt z celami i warunkami realizowanego programu i w ramach przyznanych kompetencji wydały swój osąd w przedmiocie możliwości jego dalszej oceny. Ocena końcowa, jest wynikiem procesu myślowego, którego przebieg znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, zgodnie z którym Instytucja Zarządzająca nie wezwała Skarżącej do uzupełnienia biznes planu w pkt. G dotyczącym założeń finansowych projektu, w ocenie Sądu, zgodzić się należy Instytucją Zarządzającą, że poważy brak nie był natury formalnej lecz merytorycznej i nie podlegał uzupełnieniu. Zgodnie z przyjętymi zasadami oceny formalnej projektów, ocena nie może czynnie oddziaływać na treść wniosku. Ocena nie polega na tym, żeby wnioski niezgodne doprowadzić do stanu zgodności ani żeby wnioski o niskiej jakości doprowadzić do stanu wyższej jakości. Z pewnością taka sytuacja, naruszałaby zasadę równego traktowania i jest niesprawiedliwa w stosunku do wnioskodawców, którzy złożyli wnioski poprawne. Uzupełnienie wniosku zmierza jedynie do doprowadzenia wniosku do stanu, w którym można dokonać jego oceny pod kątem zgodności z zasadami działania oraz oceny merytorycznej. Słusznie zatem Instytucja Zarządzająca wskazuje, że dopuszczenie do poprawy biznes planu poprzez uzupełnienie pkt G stanowiłoby merytoryczną ingerencję w treść złożonego wniosku a nie poprawę błędów o naturze technicznej. Jak podkreśliła Instytucja Zarządzająca RPOWP założenia natury finansowej stanowią bardzo istotną część biznes planu, dlatego też Instytucja Zarządzająca nigdy nie zezwalała do dodawanie czegokolwiek w tej części dokumentacji aplikacyjnej. Jednocześnie wskazała, że w trakcie oceny formalnej nie dokonuje się badania treści poszczególnych części wniosku, co oznacza, iż braki w pkt G biznes planu nie mogły być uzupełnione na etapie oceny formalnej wniosku. Mając na uwadze powyższe należało za niezasadne uznać zarzuty skargi, dotyczące tak spójności informacji zawartych we wniosku i załącznikach jak i wykonalności finansowej i zapewnienia trwałości projektu. Brak części G biznes planu, w szczególności brak założeń ekonomicznych i prognozy finansowej, nie pozwolił na ocenę merytoryczna wniosku pod katem wykonalności finansowej i trwałości projektu. Odnośnie spełnienia kryterium wiarygodnego uzasadnienia konieczności realizacji projektu oraz związku celów projektu z celami osi/działania i dokumentami strategicznymi określonymi w dokumentacji konkursowej, Sąd zauważa, że osoby oceniające wniosek zgodnie uznały, że we wniosku brak jest dostatecznego uzasadnienia finansowania projektu ze środków publicznych. Owszem, Skarżąca prawidłowo uzasadnił potrzebę realizacji projektu oraz zgodność projektu z celami RPOWP i innych dokumentów strategicznych, jednakże powyższe nie jest tożsame z uzasadnieniem finansowania projektu ze środków publicznych. Błędne jest zatem stanowisko strony skarżącej, iż w tym zakresie Instytucja Zarządzająca ocenę przeprowadziła niezgodnie z procedurą. Podobnie należało ocenić zarzuty dotyczące zgodności wydatków kwalifikowanych projektu z zasadami działania oraz ich racjonalności. Zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, iż Skarżąca w zbyt ogólny sposób wskazała wydatki (koszty projektu) w odniesieniu do "stolarki" oraz nie uzasadniła w należyty sposób rozbieżności w wartości zestawów komputerowych, które miałby być zakupione do biura oraz magazynu. Skarżąca z jednej strony wskazywała, że oba zestawy komputerowe powinny cechować się podobnymi parametrami technicznymi, ale z drugiej, wskazała, że koszt zakupu jednego z nich jest dwukrotnie wyższy od pozostałego. Taka rozbieżność mogła budzić wątpliwości osób oceniających projekt, w zakresie konieczności i racjonalności planowanych wydatków. Niezrozumiałe są także zarzuty strony Skarżącej, dotyczące pojęcia "stolarki". Sama Skarżąca przyznaje, iż w trakcie procedury odwoławczej a nie na etapie złożenia wniosku wyjaśniła, iż pod pojęciem "stolarki" należy rozumieć takie elementy jak drzwi, okna i schody drewniane. Jednocześnie w biznes planie, pojęcie "stolarki" i "schodów" figurują odrębnie, co sugerować może, że przy składaniu wniosku Skarżąca odmiennie definiowała oba pojęcia. Słusznie zatem Instytucja Zarządzająca przyjęła, że w tym zakresie brak jest szczegółowości w złożonym wniosku i biznes planie. Uzasadnienia stanowisk osób oceniających projekt oraz informacji instytucji są logiczne, przekonujące i wyczerpujące. Dokonana przez instytucję ocena, co do poszczególnych kryteriów dopuszczających ogólnych znajduje potwierdzenie w załączonych do wniosku dokumentach oraz stanowiskach ekspertów. W sprawie zagwarantowano reguły bezstronności i rzetelności poprzez udział w ocenie projektu dwóch niezależnych ekspertów. Nie można się zgodzić ze Skarżącą, że ocena projektu odbywała się przy braku przejrzystości reguł. Reguły składania aplikacji do dofinansowania, listę kryteriów, wymagania co do spełnienia poszczególnych kryteriów oraz zasady procedury, wynikają z dostępnych stronie dokumentów w postaci m.in. Regulaminu Oceny i Wyboru Projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013. Oś priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa, czy też kryteriów wyboru zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPOWP na lata 2007-2013 w uchwale nr 16/09 z 22 października 2009 r. oraz "Przewodnika po kryteriach wyboru". W dokumentach tych jasno i czytelnie wskazano poszczególne etapy procedury naboru i klarownie określono następstwa braków, błędów, niedociągnięć na poszczególnych etapach procedury. Instytucje rozpatrujące środki odwoławcze na etapie przedsądowym odniosły się do zarzutów Skarżącej, wyjaśniając przyczyny uznania za niespełnione poszczególnych kryteriów. Przy czym kryteria te zostały określone w dokumentacji konkursowej w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający wątpliwości co do ich interpretacji. Pamiętać trzeba, że forma konkursu wymaga precyzyjnego spełnienia poszczególnych kryteriów (czy to formalnych w pierwszej kolejności, następnie zaś merytorycznych), po to, aby przy ograniczonych programowo środkach, wybrane zostały do dofinansowania projekty najlepsze, spełniające przede wszystkim istotną cechę innowacyjności. Skoro osoby oceniające projekt zgodnie stwierdziły, że niespójności zawarte we wniosku oraz nieprzekonujące uzasadnienie nie dają podstawy do obiektywnej możliwości oceny osiągnięcia zakładanych przez Skarżącą celów projektu, zasadna była dyskwalifikacja projektu z dalszej procedury. Nie spełnione bowiem zostały kryteria dopuszczające, przy czym co już wyżej podkreślono, przyjęty system przewiduje, że niespełnienie przynajmniej jednego z takich kryteriów kwalifikuje projekt do odrzucenia. Reasumując, Sąd stwierdza, że przeprowadzona w sprawie ocena wniosku Skarżącej jest prawidłowa, jest oceną rzetelną, bezstronną i mającą swoje logiczne uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny nie podważają podniesione w skardze zarzuty. Nie znajdując, zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.