I SA/Bk 153/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. s.c., [...] w B. o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi P. s.c., [...] w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2003 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2008 r. Nr [...]. W złożonej do tut. Sądu skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2003 r., P. [...] s.c. w B. wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wnioskodawca wskazał, że wydanie tegoż postanowienia skutkuje wykonalnością decyzji organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2003 r. Zapłata kwoty podatku wyliczona przez organ I instancji jest niemożliwa do uiszczenia, bez narażenia istnienia przedsiębiorstwa. Wyegzekwowanie należności z tytułu zobowiązania podatkowego w VAT za 2003 r., zdaniem wnioskodawcy z pewnością doprowadzi do upadku firmy a zatem spowoduje nieodwracalne skutki. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej stanowi spełnienie przesłanek z art. 63 § 3 p.p.s.a. – postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04. W wyniku wezwania Sądu, Skarżący pismem z dnia 28 września 2009 r. sprecyzował, iż wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu dotyczy decyzji organu I instancji a nie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a."., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku jedynie w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W świetle powyższego należało przyjąć, iż wniosek skarżącej Spółki, dotyczący wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji jest dopuszczalny. Mimo, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2003 r., to w wyniku jego wydania decyzja organu I instancji stała się ostateczna a w konsekwencji wykonalna. Nie może budzić zatem wątpliwości, iż decyzja organu I instancji mieści się w pojęciu "aktów wydanych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy", a zatem może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Dlatego też przyjąć należy, iż w sprawie sądowoadministracyjnej, której przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Z decyzji organu I instancji wynika, iż na skarżącą Spółkę został nałożony obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług w kwocie ponad 68 000 zł oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie 20 440 zł. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Co prawda, nałożony na skarżącą Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka wykazała, iż zapłata należności w kwocie blisko 90 000 zł stanowi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji istnieje również potencjalna możliwość utraty źródła dochodu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, na co wspólnicy skarżącej Spółki zwracali uwagę we wniosku stwierdzając, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do likwidacji ich firmy. Natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę jedynego źródła utrzymania stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, cytowane (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Zakamycze 2005, s.167). Analiza wniosku oraz akt sprawy potwierdza, że istnieją okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r., orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.