I SA/Bk 155/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości III raty 2017 r., części zaległości z tytułu I raty za 2017 r., zaległości IV raty za 2016 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym wraz z należnymi odsetkami oddala skargę Pan J. G. (dalej powoływany także jako Skarżący) zwrócił się w dniu [...] października 2017 r. do Wójta Gminy W. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej III raty za 2017 r. w wysokości 68 zł; części zaległości z tytułu I raty za 2017 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 9 zł; zaległości IV raty za 2016 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 72 zł oraz kosztów upomnienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. na kwotę 92,60 zł. Prośbę swą motywował tym, ze od marca 2016 r. Ośrodek Pomocy Społecznej notorycznie odmawia mu jakiejkolwiek pomocy, w tym jako osobie niepełnosprawnej na dokończenie rehabilitacji; na wykup okularów i leków z przepisanych przez lekarzy recept, na dojazdy do lekarzy specjalistów, na zakup węgla do ogrzania domu, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu przez który ucieka ciepło, na wymianę dwóch nieszczelnych okien w pokoju przez niego zajmowanym, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej powodującej zwarcia, co grozi pożarem, na zakup odzieży na zimę, na zakup żywności. Podał, że brakuje mu pieniędzy na podstawowe potrzeby życiowe i egzystencję. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej powoływana jak o.p.), odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości III raty za 2017 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 68 zł; części zaległości z tytułu I raty za 2017r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 9 zł; zaległości IV raty za 2016 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 72 zł wraz z należnymi odsetkami oraz odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów upomnienia w kwicie 11,60 zł i w tej sprawie umorzyło postępowanie w sprawie. W pozostałej części zaskarżoną decyzję organ odwoławczy utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 67a § 1 o.p. oraz wyjaśniło rozumienie pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "ważnego interesu publicznego". Zdaniem organu, dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań (hipoteka, zastaw) jak również mając na uwadze dalsze perspektywy na spłatę zaległości podatkowych. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do sytuacji, że każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej, zdrowotnej, bez względu na wielkość posiadanego majątku, spełniałby przesłankę do przyznania ulgi. Takie stanowisko byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP, z której wynika, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków. Trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Kolegium podkreśliło, że nawet jeśli zaistnieje sytuacja wskazująca na ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający przyznanie ulgi w postaci umorzenia podatku, to organ może ale nie musi przyznać ulgę. Tym bardziej organ podatkowy nie jest obowiązany do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Organ podatkowy pozostaje nieskrępowany w zakresie tego jak postąpić w przypadku zaistnienia przesłanek zastosowania ulgi podatkowej. Istota uznania administracyjnego przejawia się w swobodzie wyboru konsekwencji prawnych przez organ w sytuacji stwierdzenia istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu strony. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. organ podatkowy I instancji prawidłowo zgromadził materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny. Wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Ponadto organ I instancji słusznie doszedł do wniosku, że podanie o umorzenie zaległości podatkowych nie zasługiwało na uwzględnienie. Kolegium, wskazując na zadeklarowane przez Skarżącego wydatki oraz informację uzyskaną z ARiMR stwierdził, że nadwyżka poniesionych kosztów prowadzenia gospodarstwa rolnego za 2017 r. w zestawieniu z otrzymanymi w 2017 r. dopłatami wyniosła 6 634,24 zł (11 835,13 zł – 5 200,89 zł). Powyższe potwierdza, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie Skarżącego zawarte w oświadczeniu z dnia 18 października 2017 r., że dopłaty nie pokrywają wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Otrzymane dopłaty co prawda nie pokrywają wszystkich wydatków, których uwzględnienia zażądał Skarżący (11 835,13 zł – 11 956,97 zł = -121,84 zł), niemniej jednak nie sposób nie zauważyć, iż są to jedynie dochody z tytułu dopłat a poza tym Skarżący mógł poczynić oszczędności w ponoszonych wydatkach np. w postaci doładowań do telefonu, gdyż na rynku można znaleźć zdecydowanie tańsze oferty niż 50 zł/m-c, (nawet za 19,90 zł miesięcznie) pozwalające na rozmowy bez limitu, co pozwoliłoby mu zaoszczędzić 360 zł/rok i tym samym pozwoliłoby na zabezpieczenie środków na łącznego zobowiązanie pieniężne w wysokości 273 zł. Skarżący mógłby również poczynić oszczędności w ponoszonych kosztach na ubrania, które jak wskazał wynoszą 600 zł/rok poprzez zaopatrywanie się w sklepach z odzieżą używaną. Kolegium ustaliło, w oparciu o dane statystyczne, że Skarżący dysponuje majątkiem o wartości około 200 000 zł. Kolegium poparło sugestię organu I instancji o możliwości zmiany zawodu przez podatnika skoro jak wielokrotnie sam podnosił, praca w gospodarstwie rolnym: rujnuje jego zdrowie zmuszając do leczenia w uzdrowiskach i sanatoriach, przynosi jedynie straty finansowe; nie pozwala zarejestrować się jako bezrobotny ani zatrudnić w innej pracy; zmusza Skarżącego do zamieszkiwania w warunkach, które jak sam twierdził uwłaczają ludzkiej godności i jeszcze bardziej pogarszają jego stan zdrowia. Ponownie Kolegium zwróciło uwagę Skarżącemu, na możliwość wydzierżawienia lub sprzedaży chociażby części gospodarstwa rolnego, które nie przynosi dochodów. Otrzymane informacje są jednak ignorowane przez Skarżącego bądź Skarżący reaguje na nie szyderstwem, drwinami oraz obelgami w kierunku pracowników Urzędu Gminy oraz Kolegium. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący nie wykorzystuje własnych możliwości i posiadanego gospodarstwa rolnego do zaspokajania swoich potrzeb. Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań rolnikowi jako rekompensaty ponoszonych ciągle strat z tytułu podejmowania nieudolnych prób prowadzenia gospodarstwa rolnego i hodowania zwierząt mija się z celem, jest marnotrawieniem środków publicznych oraz szkodzi nie tylko Skarżącemu ale i hodowanym przez niego zwierzętom (w latach 2013 - 2016 padło 21 warchlaków i 1 cielak i 9 tuczników). Wiele osób znajduje się w dużo gorszej sytuacji od Skarżącego nie posiadając żadnego majątku. Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny już wniosek Skarżącego o umorzenie IV raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r. Na taką ocenę przede wszystkim wpłynął fakt, iż Skarżący wnosił o umorzenie tej raty podatku w kwocie 72 zł zaledwie po ośmiu dniach po tym jak otrzymał płatność ONW w wysokości 946,91 zł oraz dwanaście dniu po otrzymaniu zaliczki na poczet płatności obszarowych z ARiMR w wysokości 3 431,57 zł. Podatnik wówczas nie ujawnił powyższej kwoty i słusznie organ I instancji zwrócił się w tej sprawie bezpośrednio do ARiMR. Wbrew twierdzeniom Skarżącego informacja ta została uzyskana całkowicie legalnie, bowiem zgodnie z obowiązującym począwszy od 1 stycznia 2016 r. art. 82b § 1 i 2 o.p. Kolegium w całej rozciągłości podzieliło ustalenia i rozważania organu I instancji w zakresie sytuacji mieszkaniowej i zdrowotnej podatnika. Oczywiście w wymiarze indywidualnym stan zdrowia jest dla podatnika ważnym interesem, ale przy odniesieniu do interesu publicznego, trudno dostrzec powód, dla którego organ podatkowy miałby rezygnować z dochodzenia należności podatkowych zwłaszcza, że w tym samym stanie zdrowia skarżący dokonywał kosztownych inwestycji a ponadto posiada majątek (gospodarstwo rolne, inwentarz żywy), który może być zabezpieczony w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Ewentualne postępowanie egzekucyjne odbywające się na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje ochronę dłużnika gwarantując tzw. minimum egzystencjalne poprzez wyłączenie spod egzekucji tych wartości i środków majątkowych, które są niezbędne dla zobowiązanego zatem nieuwzględnienie wniosku w całości przez organ I instancji w żaden sposób nie zagrozi egzystencji podatnika. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Skarżący wyraził swoje niezadowolenie podnosząc, że jest ona niesłuszna, nieuczciwa, nierzetelna, w uzasadnieniu kłamliwa, stronnicza. W niewybrednych i niecenzuralnych słowach określił członków składu orzekającego Kolegium. Jego zdaniem pracownicy Kolegium manipulowali posiadanymi informacjami, stosowali przekłamania. Zdaniem Skarżącego, Kolegium błędnie przyjęło, że zachodzi w jego gospodarstwie nadwyżka poniesionych kosztów nad wysokością otrzymanych dotacji. Skarżący zarzucił Kolegium uproszczenie przy wyliczeniu jego dochodu z gospodarstwa rolnego i wskazał, że na dochód z uprawy 1 ha jęczmienia wyliczony przez specjalistów z Izby Rolniczej wyniósł 177,78 zł a łączna suma kosztów 4 173,73 zł na 1 ha uprawy. Skarżący zarzucił dodanie do dochodu dopłat otrzymanych w lutym 2017 r. w łącznej wysokości 3 643,67 zł, które zostały przyznane za 2016 r. Wg Skarżącego w stosunku do tych dopłat należałoby uwzględnić koszty i wydatki na gospodarstwo poniesione w 2016 r., do których odnosi się dopłata. Skarżący zarzucił także, że wyliczenie szacunkowej wartości jego gospodarstwa na 200 000 zł, jest błędne, uogólnione i nie ma pokrycia w rzeczywistej wycenie. Wg Skarżącego sugestie o sprzedaży lub dzierżawie gospodarstwa naruszają Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 65 stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Podał, że posiada wykształcenie typowo rolnicze i wybrał zawód i miejsce pracy we własnym gospodarstwie rolnym. Poradził przy tym członkom Kolegium wyprzedaż majątków i zatrudnienie się do sprzątania ulic. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 12 marca 2018 r. Skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w zakresie odmowy umorzenia zaległości III raty zaległości za 2017 r. (68 zł), części I raty za 2017 r. (9 zł) oraz IV raty za 2016 r. (72 zł) w łącznym zobowiązaniu pieniężnym wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex nr 33404). W wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W kontrolowanej sprawie organ I instancji wskazał, że Skarżący w dniu [...] lutego 2017 r. otrzymał płatności rolnośrodowiskowe w wysokości 2 173 zł oraz płatności obszarowe w wysokości 1 470,67 zł w dniu [...] lutego 2017 r. Łącznie w lutym 2017 r. otrzymał więc dopłaty w kwocie 3 643,67 zł, natomiast przedłożone rachunki dokumentujące poniesione koszty opiewały na kwotę 1 942,74 zł. Organ zauważył, że Skarżący nie był przy tym obciążony podatkiem w nadmiernej wysokości, gdyż kwota ta wynosiła za 2017 r. - 273 zł. Nadto Skarżący skorzystał z pomocy w postaci umorzenia części I raty. Wcześniej w dniu [...] listopada 2016 r. Skarżącemu przekazano zaliczkę na poczet płatności obszarowych w wysokości 3 431,57 zł oraz w dniu [...] grudnia 2016 r. płatność ONW w wysokości 946,91 zł. Skarżący posiadał zatem środki finansowe pozwalające na uiszczenie zaległej kwoty podatku. Co więcej, jak zauważa organ, Skarżący w krótkim czasie po otrzymaniu płatności wnioskował o umorzenie zaległości podatkowych nie ujawniając tego faktu. Jak słusznie podniosły organy, Skarżący skrupulatnie wyliczał w toku postępowania wszelkie ponoszone wydatki, a z drugiej strony zasłaniał się niepamięcią o wysokości dochodów. W złożonym odwołaniu wskazał dodatkowo na dalsze ponoszone wydatki. Łącznie wyniosły one 6 659,87 zł, a razem z kosztami prowadzenia gospodarstwa rolnego 11 956,87 zł. W odpowiedzi organ odwoławczy stwierdził, że z informacji pozyskanej od ARiMR wynika, że za 2017 r. wypłacono Skarżącemu płatności w wysokości 11 835,13 zł. Jak zasadnie przyjęto dopłaty wprawdzie nie pokrywają wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, to Skarżący może poczynić oszczędności w ponoszonych wydatkach, może też podjąć działania w celu zwiększenia uzyskiwanych dochodów. Trzeba zauważyć, że w sytuacji, gdy Skarżący nie ujawnił kwot otrzymanych płatności rolniczych organ podatkowy zasadnie zwrócił się w tej sprawie bezpośrednio do ARiMR. Wbrew twierdzeniom Skarżącego informacja o otrzymanych przez niego dopłatach z ARiMR została uzyskana legalnie bowiem zgodnie z obowiązującym począwszy od 1 stycznia 2016 r. art. 82b § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać pomocy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie a przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy administracji rządowej i samorządowej, sądy, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów. Zasadnie wskazano, że Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 7,05 ha fizycznych, co stanowi 2,7475 ha przeliczeniowych. Dochód statystyczny za 2016 r. z tego gospodarstwa wynosił 7 080,31 zł, tj. 590,02 zł miesięcznie. Poza tym Skarżący zamieszkuje we własnym domu. Skarżący dysponuje zatem majątkiem, który posiada realną wartość, ale pozwalającym też na uzyskiwanie dochodów, które mogą zapewnić ponoszenie koniecznych wydatków, m.in. zobowiązań podatkowych. W tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wyceny gospodarstwa Skarżącego. Wskazana w decyzji wartość ma jedynie charakter orientacyjny, a określenie dokładnej wartości nie ma znaczenia dla potrzeb kontrolowanego postepowania administracyjnego. Niewątpliwie natomiast gospodarstwo to posiada znaczną wartość w zestawieniu z kwotą zaległości podatkowych. Jak zauważa organ analiza wniosków podatnika ujawnia zmiany w stanie posiadania przez niego inwentarza żywego, które wskazują na nabywanie zwierząt, bądź ich sprzedaż. Skarżący tych okoliczności nie przedstawia, a świadczą one o tym, że posiada środki na nabycie zwierząt, bądź uzyskuje dochody z ich sprzedaży. Obraca zatem kwotami pozwalającymi na zapłatę podatku. Należy również przypomnieć za organami, że Skarżący skorzystał z ulgi w postaci umorzenia II, III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., I i III raty za 2014 r.; III raty za 2015 r. i I raty za 2016 r., a podnoszone w odwołaniu okoliczności dotyczące strat poniesionych w 2013-2016 r. związanych z suszą, upadkami zwierząt itp. były już brane pod uwagę w rozpatrywanych sprawach. Jak wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 49/16, w sprawie rozpatrywanej z udziałem Skarżącego, nie można traktować stałego wnioskowania o umorzenie kolejnych należności podatkowych jako metody ich regulowania. Osoba prowadząca gospodarstwo rolne musi bowiem uwzględniać konieczność zapłaty związanych z tym podatków, a Skarżący dysponuje majątkiem, który daje możliwość uzyskiwania dochodów pozwalających na uregulowanie należności podatkowej w wysokości 74 zł. Skarżący wielokrotnie podnosił, że praca w gospodarstwie rolnym: rujnuje jego zdrowie zmuszając do leczenia w uzdrowiskach i sanatoriach, przynosi jedynie straty finansowe; nie pozwala zarejestrować się jako bezrobotny, ani zatrudnić w innej pracy; zmusza Skarżącego do zamieszkiwania w warunkach, które jak sam twierdził uwłaczają ludzkiej godności i jeszcze bardziej pogarszają jego stan zdrowia. Z tych względów, w ocenie Sądu, Kolegium zasadnie zwracało uwagę Skarżącemu na możliwość wydzierżawienia lub sprzedaży chociażby części gospodarstwa rolnego, które nie przynosi dochodów. Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań rolnikowi nie może być traktowane jako rekompensata ponoszonych ciągle strat z tytułu podejmowania prób prowadzenia gospodarstwa rolnego, które nie przynoszą oczekiwanych efektów (jak wylicza organ w latach 2013-2016 w gospodarstwie Skarżącego padło 21 warchlaków, 1 cielak i 9 tuczników). Decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mogły też mieć kłopoty zdrowotne Skarżącego, których zarówno Sąd, jak i organy nie kwestionowały. Oczywiście w wymiarze indywidualnym stan zdrowia jest dla podatnika ważnym interesem, ale przy odniesieniu do interesu publicznego, trudno dostrzec powód, dla którego organ podatkowy miałby rezygnować z dochodzenia należności podatkowych zwłaszcza, że w tym samym stanie zdrowia Skarżący dokonywał kosztownych inwestycji, a ponadto posiada majątek (gospodarstwo rolne, inwentarz żywy), który może być zabezpieczony w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Należy również zauważyć, że w orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. zaliczającym Skarżącego do osób legitymujących się lekkim stopniem niepełnosprawności jako wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia podano otwarty rynek pracy z uwzględnieniem przeciwwskazań wynikających ze stanu zdrowia co nie czyni Skarżącego trwale niezdolnym do pracy. Skoro, jak twierdzi Skarżący, wskazane orzeczenie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu jego zdrowia, to winien wystąpić o ustalenie wyższego stopnia niepełnosprawności. Na podstawie analizy tych okoliczności, biorąc pod uwagę aktualną sytuację, organy zasadnie doszły do wniosku, że w przypadku Skarżącego nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności. Trzeba zauważyć, że organy szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione. Nie budzi także zastrzeżeń rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia w części postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.