I SA/Bk 159/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. L. (dalej powoływana także jako Skarżący), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W skardze, jak również oddzielnym piśmie z dnia 10 maja 2012 r., Skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, z uwagi iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gospodarczych w przypadku egzekwowania należności na drodze przymusu. Wskazał, iż jest przedsiębiorcą prowadzącym roboty budowlane, gdzie zobowiązany jest do bieżącego regulowania zobowiązań wobec wierzycieli, w tym wypłacać wynagrodzenia 16 pracownikom. Miesięczne zobowiązania Skarżącego związane z działalnością gospodarczą wynoszą około 30 000 zł, podczas gdy przepływy na zajętym przez organ rachunku bankowym wynosiły za ostatnie trzy miesiące zaledwie około 3000 zł. Dlatego też, zdaniem Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem skargi może spowodować zachwianie kondycji finansowej Skarżącego, co w konsekwencji może doprowadzić do upadłości jego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., nr 270., dalej powoływana jako "u.p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jednak zastosowanie tej tzw. tymczasowej ochrony skarżącego wymaga wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 §3 u.p.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty, a wykazanie istnienia tych przesłanek leży po stronie skarżącego (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 124). W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, zgodnie z którym ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest dokonywana w oparciu o wniosek, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Zdaniem Sądu, przedstawione w skardze oraz piśmie z dnia 10 maja 2012 r., okoliczności uzasadniają uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując wniosek złożony w tej sprawie, Sąd uznał, iż uprawdopodobniono, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Istnieje bowiem potencjalna możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków w postaci zaprzestania lub znacznego ograniczenia prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, cytowane (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Zakamycze 2005, s.167). W ocenie Sądu, wyegzekwowanie należności w kwocie ponad 42 000 zł, może Skarżącemu wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z wyjaśnień Skarżącego wynika, że zatrudnia 16 pracowników, którym jest zobowiązany do bieżącej wypłaty wynagrodzenia oraz musi na bieżąco regulować inne wierzytelności, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Co prawda, nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna - 42 000 zł. Powyższe, zdaniem Sądu, wskazuje, że wyegzekwowanie należności wynikającej z zaskarżonej decyzji wyrządzi Skarżącemu znaczną szkodę, zagrażającą płynności finansowej w prowadzonej działalności gospodarczej. W świetle przedstawionych przez Skarżącego argumentów Sąd postanowił o udzieleniu ochrony tymczasowej do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe w pierwszej instancji. Podstawę prawną ku temu stanowi art. 61 § 3 i 5 przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.