I SA/Bk 168/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. G. P.H.U. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę Zaskarżoną do tut Sądu decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z [...] grudnia 2018 r., nr [...], wymierzającą M. G. (dalej powoływany jako: "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach A. , poza kasynem gry. Utrzymana w mocy sankcja wymierzona została przy powołaniu w podstawie decyzji przepisów art. 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., dalej jako: "u.g.h."). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., wskazując na zmiany brzmienia u.g.h. wprowadzone z dniem 1 kwietnia 2017 r. stwierdził, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. były przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r. W przedmiotowej sprawie funkcjonariusze celni przeprowadzili [...] listopada 2015 r. w lokalu przy ul. [...] w Ł., do którego tytuł prawny posiadał Skarżący, kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych, w ramach której przeprowadzono również eksperyment procesowy. Z protokołu tejże kontroli wynika, że ww. zatrzymane automaty są urządzeniami elektronicznymi, realizują wygrane pieniężne, gry na tych automatach zawierają element losowości, a zatem umożliwiają rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Stwierdzono też, że Skarżący nie posiada i nie posiadał w dniu przeprowadzenia kontroli koncesji na prowadzenie kasyna gry, jak również zezwolenia na urządzanie gier na automatach urządzanych w salonach gier lub automatach o niskich wygranych, w rozumieniu art. 129 ust.1 u.g.h. W trakcie postępowania karno-skarbowego powołano także biegłego R. R., który w opinii z [...] grudnia 2015 r., uzupełnionej opinią z [...] stycznia 2016 r. stwierdził m.in., że: (-) automaty są urządzeniami elektronicznymi, w których zainstalowano gry komputerowe o charakterze losowym (-) umożliwiają dokonanie wypłaty pieniężnej; (-) gry na nich mają charakter komercyjny i losowy. Jednocześnie organ wskazał, że bezspornymi w sprawie są okoliczności dotyczące dysponenta automatów, którymi jest H. Spółka z o.o. z siedzibą w B. oraz fakt użytkowania automatów w lokalu przy ul. [...] w Ł., który nie jest kasynem gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W sprawie ustalono, że Skarżący zawarł umowy dzierżawy powierzchni z H. spółką z o.o., w ramach której w ww. lokalu umożliwił ww. spółce zainstalowanie urządzeń do gier. Uznał, iż Skarżący wspólnie z ww. spółką urządzał gry na automatach hazardowych. W myśl § 2 pkt 1 ramowej umowy dzierżawy powierzchni obowiązującej od 1 czerwca 2015 r., wynagrodzenie z tytułu dzierżawy wynosiło 861 zł miesięcznie, a czynsz dzierżawny był płatny od chwili rozpoczęcia świadczenia usług rozrywkowych przez dzierżawcę do miesiąca, w którym dzierżawca zakończył ich świadczenie (włącznie). W przypadku zaprzestania usług rozrywkowych obowiązek zapłaty czynszu aktualizuje się w miesiącu, w którym rozpoczęło się na nowo świadczenie przedmiotowych usług. W umowie zawarto zapis, że w przypadku włamania lub jakiejkolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń do których dzierżawca ma tytuł prawny, wydzierżawiający zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić dzierżawcę. W świetle powyższych ustaleń organ przyjął, że Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej urządzał gry na spornych urządzeniach poprzez udostępnienie powierzchni lokalu do wstawienia przedmiotowych automatów oraz zapewnił ciągłość gry na ww. automatach poprzez udostępnienie ich do publicznego korzystania i podłączenie do sieci elektrycznej, a także uzyskiwał przychód z tytułu dzierżawy powierzchni pod automaty. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie w sposób bezsporny ustalono cechy automatów, losowy charakter urządzanych na nich gier oraz fakt, iż automaty umożliwiają uzyskiwanie i wypłacanie wygranych pieniężnych. Ustalony w postępowaniu przebieg gier możliwych do rozegrania na automatach oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, wyklucza uznanie automatów za urządzenia zręcznościowe, w których wynik gier zależy od zdolności manualnych, zręczności czy sprawności psychomotorycznej gracza. Na tej podstawie organ przyjął, że Skarżący podlega karze pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., wysokość której określa art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy, to jest w wysokości 12 000 zł od każdego automatu. Organ za niezasadne uznał zarzuty odwołania naruszenia art. 91 u.g.h. w zw. z art. 165 § 1 i 2 w zw. z art. 165b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: "o.p.". Nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 o.p. poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, mimo że prowadzone było postępowanie karnoskarbowe za to samo zachowanie, w sytuacji gdy takie działania organu wskazują na podwójną penalizację tego samego zachowania. Organ przywołał wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r., P 32/12 gdzie stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwala na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Trybunał Konstytucyjny uznał, że konstytucyjny zakaz ne bis in idem (nie można orzekać dwa razy w tej samej sprawie), nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez ustawodawcę jednocześnie sankcji administracyjnej (kara pieniężna) i sankcji karnej (grzywna) za ten sam czyn polegający na urządzaniu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. P Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Skarżący, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący był podmiotem urządzającym gry hazardowe, który prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry, w sytuacji gdy Skarżący zawarł z właścicielem urządzeń do gier umowę dzierżawy, na podstawie której wydzierżawił lokal, w którym właściciel urządzeń miał prowadzić działalność rozrywkową oraz nie brał aktywnego udziału w urządzeniu gier, a jedynymi jego obowiązkami wynikającymi z umowy dzierżawy było wydanie przedmiotu dzierżawy, prawidłowe wystawianie faktur oraz informowanie Dzierżawcy (właściciela urządzeń) o włamaniu lub istotnym uszkodzeniu urządzeń, - art. 187§ 1 w zw. z art. 191 o.p., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, oparcie rozstrzygnięcia jedynie na podstawie zeznań jednego świadka, które pozostawały w oczywistej sprzeczności z pozostałym zgromadzonymi w sprawie dowodami, w sytuacji gdy organy I i II instancji dysponowały szerokim materiałem dowodowym, a to przede wszystkim: (a). zeznaniami pracowników stacji paliw prowadzonej przez Skarżącego – J. W. i R. Z., z których wprost wynika, że nie obsługiwali oni przedmiotowych urządzeń do gry, nie uzupełniali w nich pieniędzy, ani nie posiadali do nich kluczy, (b). serwisanta automatów do gier – K. M., który wskazał, że jest pracownikiem zewnętrznej firmy świadczącej usługi w zakresie konserwacji i drobnych napraw maszyn tego typu oraz że do urządzeń zlokalizowanych w pomieszczeniu dzierżawionym przez Skarżącego przyjeżdża uzupełniać monety o nominale 5 zł, (c). umową dzierżawy lokalu, w której Skarżący zobowiązał się do udostępnienia lokalu w celu prowadzenia w nim przez dzierżawcę działalności rozrywkowej, przy czym przez umowę dzierżawy wydzierżawiający (Skarżący) zobowiązuje się oddać dzierżawcy (właścicielowi urządzeń) rzecz do używania i pobierania z niej pożytków, bez dodatkowej ingerencji w przedmiot dzierżawy, za jednoczesną zapłatą czynszu. (d) opinią biegłego sądowego z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier, która w sposób jednoznaczny wskazuje, że zainstalowane w automatach oprogramowanie pozwala na wypłacenie ewentualnej wygranej, a zatem przeczy zeznaniom R. S., a także wskazuje, że do wypłaty wygranej nie była potrzebna ingerencja osób trzecich, - art. 91 u.g.h. w zw. z art. 165 § 1 i 2 w zw. z art. 165b§ 1 o.p., poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, na podstawie art. 90 u.g.h., w sytuacji gdy kontrola była przeprowadzona [...] listopada 2015 r., zaś organ I instancji wszczął postępowanie postanowieniem z [...] września 2018 r. doręczonym w dniu [...] października 2018 r., a zatem po upływie 6 miesięcznego terminu przewidzianego na wszczęcie postępowania, - art. 121 § 1 w zw. z art. 122 o.p. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadami pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz prawdy obiektywnej, poprzez oparcie decyzji przez organy I i II instancji na zeznaniach wyłącznie jednego świadka, nieobiektywnej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonaniu nieprawidłowej subsumcji wskutek której orany I i II instancji przyjęły, że Skarżący urządzał gry hazardowe, - art. 247 § 1 ust. 4 o.p. poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, mimo że prowadzone było postępowanie karnoskarbowe za to samo zachowanie, w sytuacji gdy takie działania organu wskazują na podwójną penalizację tego samego zachowania. Mając na względzie powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji w całości i o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej z tytułu urządzania poza kasynem gier na automacie. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle brzmienia art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i urządzanie takich gier jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Według art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grze na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Podstawę podjętych w sprawie ustaleń stanowiły w szczególności: protokół z kontroli przeprowadzonej w lokalu nie będącym kasynem gry, eksperyment gry testowej na spornych automatach oraz opinia R. R. sporządzona po dokonaniu badania przedmiotowych urządzeń. W oparciu o te dowody stwierdzono, że kontrolowane urządzenia są automatami do gier losowych. Ustalono bowiem, że badane urządzenia są urządzeniami elektronicznymi, umożliwiającymi uzyskiwanie wygranych pieniężnych, zaś gry zawierają element losowości, bowiem uzyskiwane wyniki gry są nieprzewidywalne i niezależne od woli gracza. Tym samym należy zgodzić się z organem, że gra na przedmiotowym automacie wypełniła definicję gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Sporne automaty użytkowane były też poza kasynem gry. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów skargi w ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy niewątpliwie uprawniał organ kontroli celnej do stosowania w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych i poddania ocenie skontrolowanej działalności poprzez pryzmat przepisów tej ustawy oraz do zastosowania wobec Skarżącego sankcji finansowej przewidzianej art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Nie ulega wątpliwości, że kontrola funkcjonariuszy celnych przeprowadzona w lokalu prowadzonym przez Skarżącego ujawniła eksploatację spornego urządzenia do gier, którego charakter odpowiadał definicji gry na automatach zawartej w ustawie o grach hazardowych. Stąd też kwestionowanie przypisania skontrolowanym automatom umożliwiania prowadzenia gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. uznać należy za bezpodstawne. Według art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Według zaś art. 2 ust. 5 ustawy, grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w cechach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grze na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). W zaskarżonej decyzji organ, zdaniem Sądu, dokonał właściwej analizy, czy gry urządzane na skontrolowanych urządzeniach zawierały elementy losowe, czy też posiadały charakter losowy. Ustawa o grach hazardowych nie definiuje tych pojęć. Na gruncie języka potocznego jakieś zdarzenie (sytuacja, stan rzeczy) ma charakter "losowy", jeśli "dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń; jest oparte na przypadkowym wyborze lub na losowaniu; dotyczy losu, doli, kolei życia; zależne jest od losu" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, PWN, W-wa, 1969, s. 350; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak: Słownik języka polskiego, W-wa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol: Mały słownik języka polskiego, W-wa 1994, s. 396). Z kolei w słowniku wyrazów obcych czytamy, że "los" to – "dola, kolej życia, bieg wydarzeń, przeznaczenie, fatum, traf, przypadek" (por. E. Sobol (red.): Słownik wyrazów obcych, W-wa 1997, s. 664). Natomiast w słowniku frazeologicznym współczesnej polszczyzny określenie "los" pojawia się jako element szerszych zwrotów języka naturalnego związanych z sytuacjami, w których: "coś się rozstrzyga", "coś się decyduje", "coś zachodzi", "istnieje stan niepewności" (S. Baba, J. Liberek, Słownik frazeologiczny języka polskiego, Warszawa 2002). I wreszcie w słowniku synonimów autorstwa A. Dąbrówki, E. Geller, R. Turczyna (Warszawa 2004), jako określenia synonimiczne dla pojęcia "los" przywołuje się "fortunę", "przypadek", "zrządzenie", "traf", "zbieg okoliczności", "splot wydarzeń", "zbieżność". Z kolei zwrot "charakter" w słownikach języka polskiego tłumaczony jest jako "zespół cech właściwych danej osobie, przedmiotowi lub zjawisku" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, W-wa 1969, s. 72; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 1, s. 199). Wykładnia językowa zwrotu "charakter losowy", zawartego w art. 2 ust. 5 u.g.h., prowadzi do wniosku, że uprawnione jest utożsamianie powyższego zwrotu języka prawnego nie tylko z sytuacją, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także z sytuacją, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Nieprzewidywalność wyniku gry, brak pewności co do tego, jaki wynik padnie, wobec niemożności przewidzenia "procesów" zachodzących in concreto w danym urządzeniu, pozostaje immanentną cechą tego rodzaju gry na automacie (por. M. Pawłowski: Gry losowe i zakłady wzajemne, opubl. w: Prawo Spółek 1997, nr 7-8, s. 78). Podsumowując, zestawienie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że o ile na gruncie art. 2 ust. 3 ustawy, poza losowością gry na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie do gry, jako istotnych, elementów umiejętności, zręczności lub wiedzy gracza, o tyle na gruncie art. 2 ust. 5 u.g.h. te elementy (umiejętności, zręczności, wiedzy) mogą mieć jedynie charakter marginalny, aby zachowała ona charakter losowy w rozumieniu art. 2 ust. 5. Dominującym elementem gry musi być "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. W świetle powyższego należy uznać, że pojęcie charakter losowy jest pojęciem znacznie szerszym niż pojęcie element losowości. Z zebranych dowodów wynika, że gracz nie był w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jak również nie miał wpływu na odpowiednie ustawienie bębnów. Zatem rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra miała charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. Tym samym, należy zgodzić się z organem, że gry na przedmiotowych automatach wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uzupełnieniu do opinii z dnia 15.12.2015 r. sporządzonej przez biegłego R. R., z której wynika, że urządzenie o nazwie A. o stosownym numerze i A., jest urządzeniem elektronicznym korzystającym, które realizuje wygrane pieniężne i oferuje gry zawierające element losowości. Podobnie eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych w pełni koreluje i potwierdza ustalenia dokonane w opinii biegłego. Skład orzekający w pełni podziela także ocenę organów w zakresie uznania Skarżącego za podmiot urządzający gry na automatach. Zasadnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że opowiedzenie się za językową definicją "urządzającego grę" pozwala stwierdzić, że jest nim ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) komuś warunki umożliwiające udział w loterii pieniężnej, loterii fantowej, bingo fantowe, grze hazardowej, turnieju pokera, grze liczbowej, grze hazardowej prowadzonej bez koncesji lub zezwolenia, czy w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. W okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że urządzającym gry na automatach poza kasynem gry był Skarżący posiadający tytuł prawny do lokalu, gdyż to on wydzierżawił część powierzchni lokalu, w którym posadowione zostały automaty, umożliwił ich wstawienie, zapewnił ciągłość gry na przedmiotowych automatach poprzez udostępnienie ich do publicznego korzystania i podłączenie do sieci elektrycznej. Jak wynika z umowy dzierżawy powierzchni zawartej w dniu [...] sierpnia 2016r.. wydzierżawiający – M. G. osiągał korzyści finansowe z działania automatów w wysokości 861zł miesięcznie liczone od chwili rozpoczęcia świadczenia usług rozrywkowych przez dzierżawcę. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznania świadka R. S. nie pozostawiają wątpliwości co do przebiegu gier na automatach zainstalowanych na dzierżawionej powierzchni, ale także co do zakresu obowiązków pracowników Stacji względem klientów korzystających z automatów do gier hazardowych. Sąd w całości – podobnie zresztą jak organy obu instancji – dał wiarę tym zeznaniom. Zeznania te, odosobnione w swojej treści, złożone zostały przez osobę obcą dla skarżącego, nie mającego żadnego interesu w tym, aby składać zeznania określonej treści. Są zatem bezwpływowe, logiczne, spójne. Świadek J. W., a także świadek R. Z. składając swoje zeznania byli pracownikami Stacji i z pewnością mieli powody, by nie obciążać swojego pracodawcy okolicznościami, które mogłyby się okazać dla nich samych lub dla pracodawcy niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności karnej lub karno-skarbowej. Z kolei zeznania K. M. potwierdzają pośrednio, iż pracownicy Stacji CPN wykonywali obowiązki względem dzierżawcy skoro po rozpoczęciu kontroli niezwłocznie zawiadomili serwisanta o tym fakcie. Serwisant dodatkowo zeznał, że nie włączał maszyn do energii elektrycznej i na telefon przyjeżdżał i uzupełniał brak gotówki w automacie. Te zeznania świadczą o tym, że nieprawdziwe są twierdzenia J. W. i R. Z., że nic nie wiedzą w kwestii obsługi automatów i nie dokonywali żadnych czynności związanych z ich eksploatacją. Reasumując ta część rozważań Sąd stwierdza, że skarżący prawidłowo został uznany za podmiot urządzający gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Świadczy o tym nie tylko treść umowy(np. obowiązek zawiadomienia dzierżawcy o uszkodzeniach urządzeń), ale także zeznania świadków R. S. i K. M., R. Z.. Organy w sposób nie budzący wątpliwości wykazały, że skarżący (poprzez podległych mu pracowników) udostępniał automaty do użytkowania, zapewniał warunki umożliwiające korzystanie z nich, informował o niesprawności urządzeń lub braku gotówki w automatach, miał obowiązek informowania o uszkodzeniach. Skarżący musiał mieć zatem świadomość komercyjnego charakteru gier na automatach, gdyż wiedział o wygranych pieniężnych wypłacanych bezpośrednio przez urządzenia i o potrzebie zasilenia pieniężnego urządzeń dla uruchomienia gier. Ewidentnie zatem Skarżący poprzez zorganizowanie warunków umożliwiających korzystanie ze spornych automatów, stał się podmiotem urządzającym gry hazardowe poza kasynem, podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt u.g.h. Skład orzekający podkreśla, że przewidziana ustawą o grach hazardowych odpowiedzialność finansowa również osoby fizycznej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, potwierdzona została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r. w sprawie P 32/12. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 par. 4 ustawy z dnia 10 września 1999r. – Kodeks karny skarbowy, są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Tak więc, nie ulega wątpliwości, że karze pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem podlega każdy podmiot, który taka grę urządza bez względu na formę prawną swego działania, tj. zarówno osoba fizyczna, jak i osoba prawna czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, dla której przepisy odrębne przewidują podmiotowość prawną. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 16 maja 2016r. II GPS 1/16, w pełni został podtrzymany wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie P 32/12, wniosek, że "urządzającym grę hazardową" jest każdy podmiot, który taką grę organizuje, bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prowadzenia działalności regulowanej. Biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego zasadnie przyjęto, że Skarżący urządzał w kontrolowanej lokalizacji gry na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Czynił to przy tym w celach komercyjnych albowiem udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki a zatem działalność nastawiona była na uzyskanie korzyści materialnych. A zatem, stan faktyczny sprawy niewątpliwie uprawniał organ kontroli celnej do stosowania w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych i poddania ocenie skontrolowanej działalności poprzez pryzmat przepisów tej ustawy. Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafność oceny przeprowadzonych dowodów a przedłożone w postępowaniu sądowym przez stronę skarżącą dowody nie prowadzą, zdaniem Sądu, skutecznie do podważenia prawidłowości ustaleń i słuszności dokonanej przez organy obu instancji oceny dowodów. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy podatkowe wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 o.p. Odnosząc się do zarzutu związanego z przekroczeniem 6-miesięcznego terminu do wszczęcia postepowania po zakończeniu kontroli, Sąd podziela argumentacje i wywody organu, iż art. 165 b par. 1 O.P. dotyczy kontroli podatkowej i ma inny zakres stosowania aniżeli kontrola przeprowadzona w trybie art. 30 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, Trafnie organ wskazuje, że wskazany termin odnosi się wyłącznie do postepowania podatkowego, nie zaś związanego z nałożeniem kary pieniężnej, która podatkiem nie jest, a jest sankcją administracyjną. Mając powyższe na uwadze, jako że skarga okazała się niezasadna, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.