I SA/Bk 169/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. z/s w K. na negatywną ocenę wniosku wydaną przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu "Produkcja energii odnawialnej w B." oddala skargę 1. E. Sp. z o.o. z siedzibą w K., złożyła [...] stycznia 2013 r. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Produkcja energii odnawialnej w B." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007 - 2013, Osi priorytetowej V. Rozwój infrastruktury ochrony środowiska, Działania 5.2 Rozwój lokalnej infrastruktury ochrony środowiska. Wniosek poddano weryfikacji formalnej w wyniku, której Spółka została poinformowana o podlegających poprawie błędach w dokumentach aplikacyjnych (pismo Departamentu Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. - Instytucja Zarządzająca - z [...] lutego 2013 r. nr [...]). W piśmie z [...] marca 2013 r. Spółka złożyła poprawki do wniosku wraz z wyjaśnieniami. 2. W wyniku przeprowadzenia drugiej oceny formalnej Instytucja Zarządzająca pismem z [...] marca 2013 r. nr [...] poinformowała Spółkę o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, z uwagi na niespełnienie następujących kryteriów formalnych: 1. Złożona dokumentacja jest zgodna z regulaminem konkursu, 2. Kompletność dokumentacji środowiskowej. Zdaniem Instytucji pierwsze kryterium nie zostało spełnione, gdyż błędnie wypełniono Załącznik Nr 29 - w pkt A.5 wskazano błędną formę prawną - oraz z uwagi na braki w kompletności dokumentacji środowiskowej. Z kolei drugie kryterium nie zostało spełnione z powodu braku przedłożenia załącznika 4Ib "Zaświadczenie organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000". 3. W piśmie z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Instytucja Zarządzająca negatywnie rozpatrzyła protest Spółki od ww. rozstrzygnięcia. Instytucja podzieliła zarzut błędnej oceny w odniesieniu do wypełnienia Załącznika Nr 29 uznając, że oceniający nie mogli negatywnie ocenić kryterium zgodności złożonej dokumentacji z regulaminem konkursu w zakresie pkt A.5 tego Załącznika, albowiem nie wezwali Spółki do jego poprawy w piśmie dotyczącym błędów formalnych. Jednakże, pomimo uznania tego argumentu, całościowa ocena analizowanego kryterium została w ocenie Instytucji przeprowadzona w sposób prawidłowy. W danym kryterium oceniający zakwestionowali bowiem również kompletność dokumentacji środowiskowej. Odnosząc się do oceny kryterium kompletności dokumentacji środowiskowej Instytucja zauważyła, że w jego ramach weryfikowana jest przede wszystkim kompletność dokumentacji dotyczącej procedury przeprowadzonego postępowania związanego z oddziaływaniem projektu na środowisko. W piśmie dotyczącym poprawy błędów formalnych oceniający zwrócili się do Spółki o ponowne zweryfikowanie, czy projekt nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych oraz o przedłożenie załącznika 4Ib wymaganego dla projektów infrastrukturalnych wskazując, że zgodnie z Instrukcją wypełniania załączników, załącznik ten jest obligatoryjny dla projektów infrastrukturalnych. Po dokonaniu analizy dokumentacji konkursowej, dokumentów aplikacyjnych oraz związanej z tym korespondencji Instytucja stwierdziła, że Spółka przedłożyła do wniosku załącznik 4Ib kopię wniosku o wydanie zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszaru Natura 2000 oraz kopię postanowienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z [...] marca 2013 r. o odmowie wydania zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszaru Natura 2000. Instytucja wskazała, że prawidłowy Załącznik Ib "Zaświadczenie organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszaru Natura 2000" nie został załączony do dokumentacji pomimo, że jest on obligatoryjny dla ww. projektu. W związku z powyższym błędnie wypełniono pkt. II.6.1 "Czy zostały dołączone dokumenty związane z postępowaniem OOŚ" poprzez zaznaczenie odpowiedzi na "TAK" - w rubryce "Załącznik Ia formularz wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ", kiedy to Projektodawca nie przedłożył wymaganego załącznika. Instytucja nie zgodziła się przy tym, że zaświadczenie Wójta Gminy G. z [...] stycznia 2013 r., w którym stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, spełnia wymagania dla zaświadczenia stanowiącego załącznik 4Ib. Zgodnie bowiem z pkt 115 Wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na Natura 2000 dla przedsięwzięć z grupy III, przeprowadza Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. Zdaniem Instytucji błędnie został ponadto wypełniony pkt II.6 wniosku "Wpływ projektu na obszary objęte lub mogące być objęte siecią Natura 2000 (informacje powiązane z załącznikiem Ib)", gdyż wskazano neutralny wpływ projektu na obszary Natura 2000, gdzie z postanowienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z [...] marca 2013 r. o odmowie wydania zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszaru Natura 2000 jednoznacznie wynika, że w przedmiotowym przypadku na podstawie przedłożonych podstawowych informacji o przedsięwzięciu nie można wykluczyć, że jego realizacja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na przedmiotowe obszary Natura 2000. Nie przedłożenie przez Spółkę prawidłowego załącznika 4Ib rzutowało w ocenie Instytucji na ocenę w zakresie błędnie wypełnionego załącznik 4Ia w pkt A.3. Z kolei odnośnie błędnie wypełnionego pkt A.4 Ocena wpływu na obszary Natura 2000 Instytucja stwierdziła, że z uwagi na odmowę wydania zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszaru Natura 2000 brak jest możliwości udzielenia odpowiedzi "Czy projekt może wywierać istotny negatywny wpływ na obszary objęte lub które mają być objęte siecią Natura 2000?" Wobec powyższego przeprowadzoną ocenę uznano się za poprawną i stwierdzono, że nie ma podstaw do przywrócenia wniosku do oceny formalnej. 4. Z informacją Instytucji Zarządzającej nie zgodziła się Spółka i wywiodła skargę do tut. Sądu. Jej pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie reguły wynikającej z aktu niższego rzędu - Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych z dnia 5 maja 2009 r. (MRR/H/16/3/05/09), z której wynika, iż fakt braku potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar NATURA 2000 może być stwierdzony jedynie przez zaświadczenie wydane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, przed normą dekodowaną z aktów wyższego rządu, tj. z art. 96 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647) w zw. z art. 217 par. 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. UE z 22 lipca 1992 r. L 206, str. 7 ze zm.), z której wynika, że zaświadczenie wydane przez wójta stwierdzające brak potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar NATURA 2000 jest urzędowym potwierdzeniem stanu faktycznego w postaci braku potencjalnie znaczącego oddziaływania na ten obszar oraz stanu prawnego w postaci braku konieczności przeprowadzenia dla danego przedsięwzięcia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której to procedury przeprowadzenie jest wymagane na podstawie prawa wspólnotowego w sytuacji gdy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, w wyniku czego wniosek Spółki o dofinansowanie projektu został odrzucony z uwagi na brak zaświadczenia właściwego organu stwierdzającego brak potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000; 2) art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez brak zawieszenia procedury o przyznanie dofinansowanie projektu a odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu, w sytuacji gdy zawieszenie jawi się jako środek bardziej korzystny dla Skarżącego, a celem obu środków jest zagwarantowanie poprawności formalnej wniosków o dofinansowanie. Wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że celem implementacji zapisów, o których mowa m.in. w art. 6 ust. 3 Dyrektywy siedliskowej, na poziomie prawa krajowego istnieje regulacja zawarta w Ustawie z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 Nr 199 poz. 1227). Jak wynika z powyższego, w ocenie Skarżącego, regionalny dyrektor ochrony środowiska ma możliwość wypowiedzenia się co do oddziaływania przedsięwzięcia na obszar NATURA 2000 w przypadku kiedy odpowiedni organ nakazał wnioskodawcy, zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji, przekazanie RDOŚ stosownych dokumentów. Na potrzeby postępowania o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, w takim przypadku, Wnioskodawca powinien dołączyć albo postanowienie uzgadniające RDOŚ, z którego treści i uzasadnienia wynika, że organ ten stwierdził brak znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary NATURA 2000 (pkt 15/1/c Załącznika II do Wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć wspótfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych -instrukcja wypełniania formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ [dalej: "Załącznik II"]) albo postanowienie uzgadniające RDOŚ, z którego treści i uzasadnienia wynika, że organ ten stwierdził istnienie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary NATURA 2000, ale jednocześnie wskazał na występowanie przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 4 Dyrektywy siedliskowej, pozwalających na wydanie zgody na realizację tego przedsięwzięcia (pkt 15/2/c Załącznika II). Ponadto, z uwagi na fakt, że teren, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest konieczne dla rozpoczęcia inwestycji. W ramach tego badania wójt musi przeanalizować czy istnieje możliwość potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar NATURA 2000. Według Spółki, zwrócić należy uwagę w razie stwierdzenia przez wójta, iż inwestycja nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000, nie nakłada on obowiązku przedłożenia dokumentacji do RDOŚ. W takiej sytuacji organ ten nie jest zaangażowany w badanie. Wnioskodawca nie ma zatem możliwości wymuszenia na organie, aby ten nałożył na niego obowiązek przedłożenia dokumentów do RDOŚ. A zatem, skoro właściwe badanie oddziaływania przedsięwzięcia na obszary NATURA 2000 realizowane jest w zakresie postępowania, w którym w pierwszej kolejności wpływ ten jest rozpatrywany przez wójta, to jest on uprawniony do wydania stosownego zaświadczenia. 5. W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca wniosła o jej oddalenie. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. 6. Sąd administracyjny, rozpatrując tego typu sprawy w ramach przyznanych mu kompetencji dokonuje kontroli jej zgodność z prawem. Kontrola legalności oceny wniosku o dofinansowanie przeprowadzona w tej sprawie przez instytucję zarządzającą odbywa się w szczególnym trybie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 (w dalszej części powoływanej w skrócie "u.z.p.p.r."). Przy kontroli punktem odniesienia są przepisy prawa materialnego - przede wszystkim ww. ustawy oraz przepisy postępowania, które w ogólnym zarysie i zrębowo zawarte są w tym akcie, a w głównej mierze - w systemie realizacji programu operacyjnego, tj. Regulaminie Oceny i Wyboru Projektów w Ramach RPOWP na lata 2007-2013. Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 (Dz. U. z dnia 27 grudnia 2011 r. Nr 279, poz. 1644) uznał za niezgodne z art. 87 Konstytucji RP przepisy: art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. - przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa; art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 tej ustawy - w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 30c ust. 1 tej ustawy - w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Fakt ten nie oznacza jednak, że regulacje te nie mogą być stosowane. Trybunału kwestionowane przepisy uznał, bowiem za obowiązujące jeszcze przez 18 miesięcy od daty ogłoszenia wyroku. Dlatego też prawa i obowiązki wnioskujących o dofinansowanie projektów mogą być regulowane także postanowieniami Regulaminu, mimo że nie należy on do źródeł prawa powszechnie obowiązującego (zob. również wyroki NSA z 8 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 678/12 i z 13 czerwca 2012 r. II GSK 872/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym kontrolując prawidłowość oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające zarówno z obowiązujących przepisów prawa, jak i z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Jak słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie o sygn. I SA/Bk 262/12, procedurom wyłaniania projektów trudno nadać walor przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak można uznać je za rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny, o których to kryteriach mowa w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że ocena projektu przedstawionego przez skarżącą spółkę przeprowadzona została w sposób nie naruszający prawa, w związku z czym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. 7. Spór w sprawie dotyczy kryterium formalnego dotyczący kompletności dokumentacji środowiskowej, a ściślej mówiąc dokumentu (załącznik 4Ib), potwierdzającego brak potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar NATURA 2000 dla przedsięwzięć z grupy III. Nie przedłożenie przez spółkę prawidłowego załącznika 4Ib rzutowało także na ocenę w zakresie błędnie wypełnionego załącznik 4Ia w pkt A.3. Instytucja nie zgodziła się z wnioskodawcą, że zaświadczenie Wójta Gminy G. z [...] stycznia 2013 r., w którym stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000, spełnia wymagania dla zaświadczenia stanowiącego załącznik 4Ib. Organ podniósł, że zgodnie z pkt 115 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych z dnia 5 maja 2009 r. (MRR/H/16/3/05/09) wynika, że dokumentem tym może być jedynie zaświadczenie wydane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Oparcie się na Wytycznych MRR/H/16/3/05/09, przed normą dekodowaną z aktów wyższego rządu i uznanie, że ocena oddziaływania na środowisko może być stwierdzona jedynie przez zaświadczenie wydane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, zdaniem autora skargi, jest sprzeczne z art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP. 8. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że wbrew zarzutom spółki organem uprawnionym do urzędowego potwierdzenia stanu faktycznego w postaci braku potencjalnie znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymaganego na podstawie prawa wspólnotowego w sytuacji gdy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000, w omawianej sprawie nie jest wyłącznie Wójt Gminy G. Z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz.1220), wynika bowiem, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nadzoruje funkcjonowanie obszarów Natura 2000, prowadząc ewidencję danych niezbędnych do podejmowania działań w zakresie ich ochrony. Natomiast regionalny dyrektor ochrony środowiska koordynuje funkcjonowanie obszarów Natura 2000 na obszarze swojego działania (ust.3). Sprawowany w oparciu o ten przepis nadzór sprowadza się do potencjalnej możliwości władczej ingerencji organów administracyjnych działających w imieniu państwa i w jego interesie w proces wykonywania przez podmioty zdecentralizowane zadań należących do sfery administracji publicznej w celu zapewnienia ich realizacji i stosowania przy ich wykonywaniu zasad postępowania właściwych dla organów państwa (por. P. Rączka w: Nadzór nad samorządem zawodowym, Toruń 1999 r.). W ocenie Sądu z powyższej normy wywieść można kompetencje regionalnego dyrektora ochrony środowiska do wydawania zaświadczeń potwierdzających brak potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar NATURA 2000 dla przedsięwzięcia z grupy III. Jeżeli z przepisów prawa powszechnie obowiązującego można wywieść kompetencje do wydawania zaświadczeń dla więcej niż jednego organu, nie można uznać, że warunek uzyskania zaświadczenie, które jest niezbędnym elementem wniosku o dofinansowanie inwestycji, jedynie od jednego z nich tu regionalnego dyrektora ochrony środowiska, narusza zasadę państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W konsekwencji wskazanie w Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego MRR/H/16/3/05/09, że dokumentem potwierdzającym brak potencjalnie znaczącego oddziaływania na ten obszar może być jedynie zaświadczenie wydane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska nie stoi w sprzeczności z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Dlatego też zarzut, iż organ administracji naruszył hierarchię źródeł prawa, dając pierwszeństwo Wytycznym Ministra Rozwoju Regionalnego przed przepisami prawa powszechnie obowiązującego uznano za niezasadny. Procedura oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uregulowana jest w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, a treść Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego służy wyłącznie ułatwieniu prawidłowej weryfikacji realizacji przedsięwzięcia zgodnie z prawem krajowym i unijnym. Wspomniane wytyczne, jak słusznie podnosi organ, same w sobie nie stanowią norm, które określają procedurę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko czy obszar Natura 2000. 9. Instytucja zarządzająca programem operacyjnym w myśl postanowień art. 25 pkt. 1 oraz art. 26 u.z.p.p.r. odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady krajowe i wspólnotowe, w tym wynikające z art. 60 rozp. Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 przez cały okres ich realizacji. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu, organ administracji miał prawo wymagać od uczestników postępowania konkursowego przedłożenia zaświadczenia wskazującego, czy przedsięwzięcie, o dofinansowanie, którego strona aplikuje, będzie realizowane w sposób zgodny z przepisami unijnymi krajowymi, dotyczącymi oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub na obszary Natura 2000, wystawionego przez organ odpowiedzialny za monitorowanie obszarów Natura 2000, którym jak wskazano wyżej jest także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. 10. Za niezasadny uznać należy także zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności, wywiedzionej z art. 2 art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, podniesiony z uwagi na brak w Regulaminie Oceny i Wyboru Projektów, rozwiązań pozwalających na zawieszenie postępowania dotyczącego oceny projektu w sytuacji, gdy organ administracji dysponuje informacją o sprzecznej treści dokumentów dotyczących oceny, czy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Trybunał Konstytucyjny za istotę zasady proporcjonalności uznał nakaz zachowania przez organy prawodawcze adekwatności w swym działaniu polegającej na powinności wyboru spośród możliwych i zarazem legalnych środków działania tych środków, które będąc środkami skutecznymi dla osiągnięcia celów założonych, były jednocześnie możliwie najmniej uciążliwe dla podmiotów, wobec których mają być zastosowane lub dolegliwe w stopniu nie większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu (orzeczenie TK sygn. K 27/96, OTK 1996, s. 275). Jednakże z orzecznictwa TK wynika także, że zasada proporcjonalności nie stanowi bezwzględnego zakazu ingerowania przez ustawodawcę w sferę wolności i praw jednostki oraz, że taką ingerencję może uzasadniać wzgląd na interesy gospodarcze państwa (tak np. w orzeczeniu w sprawie o sygn. K 10/94, OTK 1995 s. 62). Oceniając taka ingerencję mieć należy więc na uwadze, czy jest ona niezbędna do ochrony interesu publicznego i czy może doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków. Specyfika postępowania dotyczącego oceny i wyboru projektów, w którym wszyscy uczestnicy konkursu konkurują między sobą o środki publiczne nie pozwala na czynienie odstępstw od przyjętych w konkursie zasad. Przyjęcie odstępstw od przyjętych zasad postępowania takich jak np. zawieszenie procedury oceny projektu, mogłoby naruszać zasadę równego traktowania uczestników konkursu (art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.) i stawiać w lepszej sytuacji uczestników, którzy nie uruchomili we właściwym czasie procedury uzyskania wymaganych w postępowaniu konkursowym dokumentów (zaświadczeń), które stanowią niezbędny element wniosku o dofinansowanie inwestycji. Podstawowa różnica pomiędzy postępowaniem konkursowym, w którym dokonuje się oceny i wyboru projektów ubiegających się o dofinansowanie w ramach programów operacyjnych współfinansowanych ze środków europejskich a ogólnym postępowaniem administracyjnym, uregulowanym przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) jest taka, że pierwsze z nich jest postępowaniem, w którym podmioty zainteresowanie uzyskaniem dofinansowania konkurują między sobą o środki publiczne dostępne w ramach konkursu. Dofinansowanie otrzymują projekty wyłonione w jego ramach, które najlepiej spełniają kryteria wyboru zatwierdzone przez Komitet Monitorujący programu operacyjnego zgodnie z art. 65 lit a) rozporządzenia 1083/2006. Natomiast w postępowaniu administracyjnym podmiot legitymujący się interesem prawnym ma prawo domagać się wydania decyzji o określonej treści, o ile interes ten znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisów prawa materialnego, a organ nie może stawiać żadnych dodatkowych warunków. Tym samym z uwagi na specyfikę postępowania konkursowego istniała możliwość uregulowania w Regulaminie Oceny i Wyboru Projektów w Ramach RPOWP na lata 2007-2013 takiej procedury wyłaniania projektów, która nie przewiduje możliwości zawieszenia oceny wniosku. Postępowanie takie nie narusza zasady proporcjonalności, bowiem taki sposób uregulowania procedury konkursowej, gwarantuje doprowadzenie do zamierzonych przez nią skutków czyli uzyskania dofinansowania przez te projekty, które najlepiej spełniają kryteria wyboru zatwierdzone przez Komitet Monitorujący programu operacyjnego zgodnie z art. 65 lit a) rozporządzenia 1083/2006. 11. Reasumując należy stwierdzić, że przeprowadzona w sprawie ocena wniosku skarżącej spółki jest oceną rzetelną, bezstronną i mającą swoje logiczne uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny, dokonanej przez instytucję zarządzającą, nie podważają podniesione w skardze zarzuty. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, w oparciu o przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.