I SA/Bk 17/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 oddala skargę W dniu 12 kwietnia 2010 r. S. S. (dalej również jako skarżący) złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, w którym ubiegał się między innymi o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) do powierzchni 6,48 ha. W wyniku kontroli administracyjnej wniosku, stwierdzono błąd polegający na zawyżeniu powierzchni działek rolnych. Kierownik Biura Powiatowego wystosował, więc do skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień. W dniu 27 września 2010 r. skarżący złożył korektę wniosku, w której podtrzymał swoją deklarację dotyczącą działki rolnej oznaczonej we wniosku lit. E, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] (województwo [...], powiat [...], gmina [...], obręb [...]). Do korekty skarżący dołączył oświadczenie, w którym wyjaśnił, iż droga widoczna na załączniku graficznym, na działce ewidencyjnej nr [...] nie istnieje, działka jest w całości użytkowana, jest spójna. W związku z powyższym, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] października 2010 r. nr [...] przyznał skarżącemu płatność ONW na rok 2010 do powierzchni działek rolnych stwierdzonej w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej. Ze względu na różnicę 3,3493% między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW zadeklarowanych we wniosku (6,48 ha) a stwierdzoną w czasie kontroli (6,27 ha), organ pomniejszył płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wydał [...] grudnia 2010 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 ze zm.), system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczna identyfikacje każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. Zdaniem Dyrektora Oddziału ARiMR, ustalenia faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji oparte zostały na wynikach kontroli administracyjnej przeprowadzonej przy wykorzystaniu dostępnych narzędzi informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS. Maksymalny obszar kwalifikowany, zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, jest to obszar wyznaczony dla każdej działki ewidencyjnej, gruntów rolnych kwalifikujących się do przyznania płatności ONW. Wobec powyższego nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza maksymalny obszar kwalifikowany. W skardze złożonej do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Skarżący zakwestionował powierzchnię działek rolnych stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej. Zarzucił stwierdzenie powierzchni dwóch działek ewidencyjnych niezgodnie z dokumentacją geodezyjną prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w M., przez co pozbawiony został rzeczywistej dopłaty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Płatności ONW, co do zasady przysługują do faktycznej użytkowanej przez rolnika powierzchni działek rolnych. Dla potrzeb systemu wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej "działka rolna" oznacza bowiem zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej (zob. art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Przy czym zwrócić trzeba uwagę, że w myśl postanowień § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.), płatność ONW przysługuje rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych, lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha. Jednocześnie w § 3 ust. 1 tego aktu przewidziano, że wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar (podkreślenie sądu), o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Natomiast z przepisu art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 wynika, że maksymalny kwalifikowany obszar przypada na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną, zawierają przekazane rolnikowi formularze sporządzone w oparciu o obszary określone w poprzednim roku oraz materiały graficzne wskazujące położenie takich obszarów, oraz, w stosownych przypadkach, umiejscowienie drzew oliwnych. Powyższe wskazuje, że płatności ONW przysługują jedynie do faktycznie użytkowanych przez rolnika działek rolnych, jeżeli łączna ich powierzchnia wynosi co najmniej 1 ha i nie przekracza jednocześnie maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Z akt sprawy wynika, że zadeklarowane przez skarżącego do płatności działki, przekraczają maksymalny kwalifikowany obszar, stwierdzony na podstawie systemu identyfikacji działek rolnych. System ten ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się przy tym z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000 (zob. art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16). Ustalenia organów oparte zostały na dostępnych narzędziach informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS. Zadeklarowane przez skarżącego działki, wykraczające poza maksymalny kwalifikowany obszar nie mogą być, więc kwalifikowane do płatności ONW. W związku z wykazaniem istnienia różnicy między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW zadeklarowanych we wniosku (6,48 ha) a stwierdzoną w czasie kontroli (6,27 ha), która w wielkościach procentowych przekracza 3 %, organ zasadnie pomniejszył skarżącemu płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Podstawę prawną ku temu zawierał art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L 368 z 23 grudnia 2006 r., str. 74 ze zm.). W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych, Sąd nie stwierdził aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa. Tym samym z uwagi na brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.