I SA/Bk 171/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] września 2016 r. R. K. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł o wznowienie postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy B. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]). Żądając wznowienia Skarżący zgłosił szereg zastrzeżeń do postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w celu ustalenia, jaka część nieruchomości składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], wykorzystywana była w analizowanym okresie czasu jako służąca działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. Wskazał, że wobec braku decyzji ustalającej podatek do dnia wydania ww. decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. obowiązek podatkowy za okres od 2010 do 2015 r. nie powstał. Dodał, że stwierdzenia, że działka nr [...] w większości stanowi stare, wyeksploatowane wyrobiska ("z lat 50-tych i 60-tych"), a ponadto "znajdują się na niej leje po bombach z lat 50-tych, kiedy to teren ten stanowił miejsce detonacji ładunków wybuchowych pochodzących z okresu wojennego". W odniesieniu do działki nr [...] podniósł, że była ona wykorzystywana jedynie na obszarze 0,55 ha (w pozostałej części nie była wykorzystywana od lat 50-tych i 60-tych). Wskazano także na okoliczność znacznego zadrzewienia i zakrzaczenia obu działek. 2. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. organ podatkowy, działając na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "o.p.") wznowił postępowanie w sprawie określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy B. z dnia [...] marca 2016 r. 3. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Wójt Gminy B. odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] marca 2016 r. 4. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. 4. Kolejna decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu również została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], sprawę zaś przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium uchyliło ww. decyzje z uwagi na niewyjaśnienie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny i wyczerpujący, czy zaistniały okoliczności wskazane przez stronę jako mające spełniać przesłanki wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Chodziło o ustalenie czy: (1) miało miejsce wybieranie z przedmiotowych nieruchomości żwiru przez okolicznych mieszkańców w czasach, gdy właścicielami przedmiotowej nieruchomości był ojciec oraz dziadek Skarżącego, (2) miało miejsce występowanie na wyrobiskach lejów po bombach, które detonowane były w czasach jak jeszcze był tam poligon wojskowy oraz (3) na działkach [...] występują znaczne zadrzewienia i zakrzaczenia części nieruchomości oraz wyrobiska, mające świadczyć o eksploatacji wyrobiska w nieznacznym zakresie. Rolą organu l instancji miało być odniesienie się do każdej z tych okoliczności i ustalenie, czy któraś z nich faktycznie "wyszła na jaw", jest "nową", "istotną dla sprawy" i "nieznaną organowi, który wydał ostateczną decyzją". 5. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Wójt Gminy B. odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Wójta B. z dnia [...] marca 2016 r. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że okoliczność występowania na wyrobiskach lejów po bombach, które detonowane były czasie, gdy był tam jeszcze poligon wojskowy, była informacją nową, nieznaną organowi w dniu wydawania decyzji, wskazaną przez Skarżącego dopiero we wniosku o wznowienie postępowania. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, przeprowadzonych oględzin, zeznań i pisemnych wyjaśnień strony organ l instancji doszedł do wniosku, że w sprawie nie zaszły jednak nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydawania decyzji, co uzasadnia odmowę uchylenia decyzji określającej. Organ I instancji ustalił, że na terenie działek w czasie oględzin poprzedzających wydanie decyzji z dnia [...] marca 2016 r. nie stwierdzono występowania lejów po bombach, które powinny tam istnieć zgodnie z twierdzeniem Skarżącego od lat 50-tych XX wieku, i nie stwierdzono ich również w trakcie późniejszych oględzin. W ocenie organu pozostaje to jednak bez znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek wznowienia, bo istnienie leju po bombie jest "fizycznym elementem nieruchomości", widocznym w trakcie dokonywania oględzin, a stan tej nieruchomości był przedmiotem badania i oceny w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Organ I instancji stwierdził, że owe "rzekome leje nie mogły pojawić się w okresie po tej dacie, jest to okoliczność, która nie zaistniała w sensie fizycznym na nieruchomości, nie może być zatem przyjęte, że wyszła ona jaw". Ponadto Wójt Gminy B. wyraził ocenę, że obszar, na którym "położone są rzekome leje okazane przez Skarżącego w trakcie oględzin z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie był przedmiotem opodatkowania do roku 2014 r.", zdjęcie lotnicze z dnia [...] października 2010 r. (karta akt sprawy nr 15) wskazuje, że obszar rzekomych lejów nie był w tej dacie zajęty do wydobycia żwiru, a przedmiotem opodatkowania do 2014 r. była zupełnie inna część tej działki, niż ta, jaką wskazywał podatnik jako miejsce występowania owych "lejów". W ocenie organu l instancji, gdyby od lat 50-tych na części przyjętej jako będącą wyrobiskiem były leje po bombach przypominające żwirownię, widać byłoby to na zdjęciach satelitarnych z 2010 r. Z tego wyprowadzono wniosek, że nie można przyjmować, iż opodatkowano obszar, na którym nie następowało wydobycie żwiru, a były leje po bombach, skoro dopiero po ujawnieniu wydobycia na zdjęciach satelitarnych w 2014 r. został ten teren przyjęty do opodatkowania. Odnosząc się do drugiej z wyżej wskazanych okoliczności organ I instancji podniósł, że okoliczność wybierania z przedmiotowych nieruchomości żwiru przez mieszkańców wsi w czasach, gdy właścicielami nieruchomości byli ojciec i dziadek Skarżącego, była informacją nową, nieznaną organowi w chwili wydawania decyzji z uwagi na to, że Skarżący prowadził wydobycie żwiru na całej nieruchomości od chwili otrzymania koncesji, a we wniosku koncesyjnym wskazał obszar dziatek [...], który obecnie jest przyjęty do opodatkowania jako tereny górnicze i obszary górnicze. Zatem, w ocenie organu, brak jest podstaw do przyjęcia, że wyszła na jaw okoliczność nowa, nieznana organowi, która miała wpływ na treść decyzji. Ponadto organ I instancji podniósł, że Skarżący w trakcie oględzin w dniu [...] sierpnia 2017 r. wskazał, że z działki [...] pobierany był urobek z terenu obecnego stawu, który nie został wywieziony i leży nadal obok stawu. Zdaniem Wójta Gminy B., jeśli nawet miało miejsce wydobycie żwiru przez okolicznych mieszkańców do 2011 r., czego w chwili obecnej organ podatkowy nie jest w stanie ustalić z uwagi na niewskazanie ich nazwisk przez Skarżącego, to późniejsze wydobycie żwiru z tego obszaru przez koncesjonariusza w ramach prowadzonej - przez niego działalności gospodarczej uzasadniało przyjęcie tego obszaru do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Okoliczność ta nie miała zatem wypływu na treść decyzji wydanej przez Wójta Gminy B. dnia [...] marca 2016 r. Oceniając wystąpienie ostatniej ze wskazanych okoliczności - znacznego zadrzewienia i zakrzewienia nieruchomości mających świadczyć o eksploatacji wyrobiska w nieznacznym zakresie – organ I instancji uznał ją za nie będącą okolicznością nową i nieznaną organowi w chwili wydawania decyzji. Zdaniem organu I instancji okoliczność ta odnosi się bezpośrednio do widocznego stanu nieruchomości objętych postępowaniem w chwili wydawania decyzji określającej z dnia [...] marca 2016 r. Stopień zakrzewienia i zadrzewienia nieruchomości był okolicznością znaną organowi wydającemu decyzję ostateczną i nie była to okoliczność, która wyszła na jaw po wydaniu decyzji określającej przez organ podatkowy. 6. Od decyzji tej Skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że wszystkie trzy okoliczności wymienione we wniosku o wznowienie postępowania, jak też w wyjaśnieniach i pismach są okolicznościami nowymi, nieznanymi organowi w chwili wydawania decyzji podatkowej, mającymi istotne znaczenie przy wydawaniu decyzji podatkowej. 7. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2016 r. nie zaistniała przesłana uzasadniająca jej uchylenie w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 o.p., aczkolwiek zastosowana argumentacja nie jest wystarczająco precyzyjna i jednoznaczna. W ocenie organu odwoławczego, w toku prowadzonego, wznowionego postępowania podatkowego ani strona, ani jej profesjonalny pełnomocnik nie wskazali - pomimo stworzenia im ku temu możliwości - żadnego konkretnego dowodu pozwalającego przyjąć, że istotne w sprawie okoliczności faktyczne, a mianowicie powierzchnię części obu nieruchomości zajętych pod działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu kruszywa, ustalono bez uwzględnienia, że jakieś fragmenty tych części zaliczono do wchodzących w skład wyrobiska górniczego, chociaż w rzeczywistości nie służyły one wykorzystaniu na taki cel. Skarżący i jego pełnomocnik pozostawali jedynie ciągle w przekonaniu, że takie zawyżenie powierzchni wyrobisk miały miejsce, a organ podatkowy nie uwzględnił, że widoczne na zdjęciach satelitarnych zagłębienia terenu nie są miejscami wydobywania kruszywa na podstawie koncesji, lecz pozostałościami po wybuchach detonowanych bomb oraz po wybieraniu żwiru przez okolicznych mieszkańców. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że skoro wymiaru należności podatkowych za lata 2011-2015 dokonano w oparciu nie tylko o zdjęcia satelitarne z 2010 i 2014 r., lecz także w oparciu o pomiary dokonane przez uprawnionego geodetę oraz oględziny nieruchomości poprzedzające wydanie tej decyzji, to wskazanych przez Skarżącego okoliczności występowania lejów po bombach, wybierania żwiru przez mieszkańców oraz zakrzaczenia i zadrzewienia obu nieruchomości nie można uznać za przesłanki uzasadniające uchylenie przedmiotowej ostatecznej decyzji wymiarowej z 2016 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Powierzchnia części obu działek, na których prowadzono wydobycie kruszywa w oparciu o wydane koncesje jest bowiem okolicznością ustaloną w toku postępowania w oparciu o zebrany i wykorzystany w sprawie materiał dowodowy. Jeżeli nawet ustalenia te są błędne, to - jak już wcześniej Kolegium sygnalizowało w swej wcześniejszej decyzji - błąd w ocenie materiału dowodowego nie może być traktowany jako możliwy do skorygowania w ramach postępowania wznowionego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Ponadto Kolegium podkreśliło, że podatnik w żaden sposób nie wykazał, iż wskazywane przez niego trzy okoliczności faktyczne wyszły na jaw po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej z 2016 r. Podniosło, że trudno dać wiarę twierdzeniu ujawnienia sią tych okoliczności dopiero po kilku latach władania nieruchomością przez Skarżącego. Poza właścicielem nie ma przecież osób lepiej znających stan należących do niego nieruchomości. Organ odwoławczy zaznaczył, że nawet gdyby przyjąć odmienne założenie od powyższego, dopuszczające powołanie się przez stronę na okoliczności znane jej już wcześniej, ale ujawniane organowi podatkowemu po wydaniu decyzji wymiarowej, także w takim przypadku żadna z trzech okoliczności nie kwalifikowałaby się do uznania jej za spełniającą cechy z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Dwie pierwsze z nich nie były wprawdzie znane organowi podejmującemu decyzję, ale nawet wówczas, gdyby strona wskazała dowody na ich zaistnienie, nie można byłoby ocenić ich jako "istotne w sprawie". Trzecia ze wskazywanych okoliczności - zadrzewienie i zakrzaczenie działek - nie jest, w ocenie Kolegium, nową okolicznością w sprawie, nie znaną organowi podatkowemu l instancji. Jego pracownicy uczestniczyli w oględzinach i widzieli stan zadrzewienia i zakrzaczenia nieruchomości. 8. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji obydwu organów. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art 220 § 2 w zw. z art. 127 i 128 o.p., poprzez utrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy istniały okoliczności będące podstawą do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji uwzględniające stanowisko skarżącego; 2) art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez ustalenie za organem pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności mogące rzutować na wydaną decyzję, podczas gdy przesłanki prowadzące do zmiany decyzji istniały już przed 2 marca 2016 r., jednakże organy obydwu instancji zaniechały uznania ich za nowe i istotne, co doprowadziło do błędnego utrzymania zaskarżonego orzeczenia w mocy; 3) art. 191 w zw. z 187 o.p., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego sprawy, w szczególności faktu istnienia lejów po bombach, wybieraniu żwiru przez okolicznych mieszkańców, a także istnienia zadrzewienia na działkach będących podstawą obliczenia należnego podatku; 4) art. 121 § 1 o.p., poprzez prowadzenie przez organy postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym miećordy istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. Zasadniczy spór w sprawie, pomiędzy Skarżącą a organem, sprowadzał się do oceny, czy istniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2011-2015. 5. Nie ulega wątpliwości, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, wskazanej w art. 128 o.p. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Dlatego też uchylenie w całości lub w części decyzji podatkowej w tym trybie może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 240 o.p. Charakter tych przesłanek wskazuje na to, że określają one istotne uchybienia proceduralne, których zaistnienie, wedle ustawodawcy, wymaga wyeliminowania takiej decyzji z obiegu prawnego. Przyjąć zatem należy, że wznowienie postępowania jest instytucją postępowania podatkowego, a nie podatkowego prawa materialnego. Badanie prawidłowości wykładni lub zastosowania norm prawa materialnego może być przedmiotem rozważań w tym trybie dopiero wtedy, gdy wystąpią proceduralne przesłanki do jego zastosowania. Jak wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z 4 września 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 145/13 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej: "CBOSA"), w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. W przedmiotowej sprawie Skarżący powołał się na przesłankę wznowienia postępowania podatkowego określoną w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Z treści art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, opubl. LEX nr 143703). Należy zgodzić się z organem, że podnoszone przez Skarżącego okoliczności, w tym istnienie lejów po bombach, wybieranie żwiru przez okolicznych mieszkańców, a także istnienie zadrzewienia i zakrzaczenia nie mogły być uznane za nowe, nieznane organowi wydającemu decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2016 r. Z tych względów, wskazywane okoliczności nie spełniają warunku przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w konsekwencji nie zachodziła możliwość uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w toku prowadzonego, wznowionego postępowania podatkowego ani Skarżący, ani jego profesjonalny pełnomocnik nie wskazali żadnego konkretnego dowodu pozwalającego przyjąć, że istotne w sprawie okoliczności faktyczne, a mianowicie powierzchnię części obu nieruchomości zajętych pod działalność gospodarczą (polegającą na wydobywaniu kruszywa), ustalono bez uwzględnienia, że fragmenty tych części zaliczono do wchodzących w skład wyrobiska górniczego, chociaż w rzeczywistości nie służyły one wykorzystaniu na taki cel. Wprawdzie obowiązek zebrania całego materiału dowodowego spoczywa na organie podatkowym (art. 187 o.p.) i na nim spoczywa inicjatywa dowodowa, to jednak w okolicznościach żądania zmiany decyzji ostatecznej korzystającej z zasady określonej w art. 128 o.p., w wyniku wznowieniowego postępowania niezbędnym jest uprawdopodobnienie istnienia nowych dowodów przez Skarżącego. Stronie postępowania podatkowego nie tylko przysługuje prawo wychodzenia z inicjatywą dowodową, lecz obciąża ją obowiązek udowodnienia okoliczności istotnych dla sprawy, a szczególności udowodnienia kumulatywnego istnienia przesłanek wznowieniowych postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 457/13, opubl. CBOSA). Prawidłowo zatem stwierdziło Kolegium, że samo przekonanie, że doszło do mylnej oceny materiału dowodowego (zdjęć satelitarnych) nie wystarczy do przyjęcia, że udowodniona została istniejąca w dniu podejmowania ww. podatkowej decyzji wymiarowej z 2016 r. okoliczność faktyczna, którą organ podatkowy powinien uwzględnić. Co więcej, organy ustaliły, że części obu działek (nr [...]), na których prowadzono wydobycie kruszywa w oparciu o wydane koncesje jest okolicznością ustaloną w toku postępowania w oparciu o zebrany i wykorzystany w sprawie materiał dowodowy. Gdyby nawet przyjąć, że ustalenia te są błędne, to błąd w ocenie materiału dowodowego nie może być traktowany jako możliwy do skorygowania w ramach postępowania wznowionego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły, że okoliczności istnienia lejów po bombach, wybierania żwiru przez okolicznych mieszkańców, a także istnienia zadrzewienia i zakrzaczenia nie miały wpływu na ustalenie, od jakiej powierzchni działek objętych działalnością wydobywczą powinien być ustalony podatek od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustalenie tej powierzchni dokonano w oparciu o dowody, w tym także oględziny nieruchomości. Organy wskazały, że miejsca wskazane przez Skarżącego jako te, które nie są wyrobiskiem, lecz miejscami po zdetonowanych ładunkach wybuchowych (leje po bombach) nie były przyjęte do opodatkowania za lata 2011-2013, a za lata 2014 i 2015 przyjęto je do opodatkowania w oparciu o porównanie zdjęć satelitarnych z 2010 i 2014 r. oraz na podstawie pomiarów wykonanych przez uprawnionego geodetę i wyniki oględzin. Powyższe, w ocenie Sądu oznacza, że zgłoszona okoliczność występowania owych lejów nie miała wpływu na wynik sprawy, bo albo odnosiła się do obszaru, który nie został opodatkowany jako grunt związany z działalnością wydobywczą (w latach 2011-2013), albo też obszaru, który uznano za podlegający opodatkowaniu najwyższą stawką podatkową w oparciu o materiał dowodowy potwierdzający, że może on być opodatkowany w taki właśnie sposób dopiero za lata 2014 i 2015. Rację należy przyznać organowi odwoławczemu, który podniósł, że gdyby owe leje mogły wpłynąć na ustalenie powierzchni gruntu jako podlegającego opodatkowaniu jako związane z wydobyciem, to byłyby widoczne także na zdjęciu satelitarnym z 2010 r. Skoro ww. leje nie były widoczne, to nie sposób logicznie dojść do wniosku, że analizując zdjęcie satelitarne z 2014 r. organ podatkowy błędnie potraktował widoczne na nim zagłębienia jako miejsca działalności wydobywczej, podczas gdy były to jedynie ślady po zdetonowanych bombach czy niewypałach. Organy wykazały również, żeowanych bombach czy niewypałach)e okolcznosci prowadzonegoych mieszkańców, a także istnienie zadrzewienia fakt wybierania żwiru z obu nieruchomości przez okolicznych mieszkańców nie była istotny w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że miejsca, w którym wybieranie żwiru według twierdzeń Skarżącego następowało nie uwidacznia zdjęcie z 2010 r., zaś zdjęcie z 2014 r. oraz ustalenia z przeprowadzanych w kolejnych latach oględzin wskazują na to, że działalność wydobywcza prowadzona na podstawie posiadanych przez Skarżącego koncesji obejmowała pierwotnie około połowy powierzchni obu działek, a w latach 2014-2015 niemal cały ich obszar. Wybieranie żwiru przez mieszkańców w okresie poprzedzającym eksploatacją złoża prowadzoną w oparciu o posiadane przez Skarżącego koncesje nie miało zatem żadnego wpływu na ustalenie powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również oceniając wystąpienie ostatniej ze wskazanych okoliczności, Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organów, iż znaczne zadrzewienie i zakrzaczenie nieruchomości mających świadczyć o eksploatacji wyrobiska w nieznacznym zakresie, nie jest okolicznością nową i nieznaną organowi w chwili wydania decyzji ostatecznej. Z akt sprawy wynika, że pracownicy organu uczestniczyli w oględzinach i widzieli stan zadrzewienia i zakrzaczenia nieruchomości. Reasumując Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazał, że podnoszone przez niego trzy ww. okoliczności wyszły na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2016 r. , były nowe i istotne. Wprawdzie, jak wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nieznane mu były dwie okoliczności, tj. istnienie lejów po bombach oraz wybieranie żwiru przez okolicznych mieszkańców. Jednakże Kolegium słusznie stwierdziło, że nawet, gdyby strona wskazała okoliczności na ich istnienie, nie można byłoby ich ocenić jako istotne w sprawie z uwagi, że nie wpływały na przedmiot opodatkowania. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. 6. W ocenie Sądu również zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte w skardze nie mogły odnieść skutku. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art 220 § 2 w zw. z art. 127 i 128 o.p. , art. 121 § 1 o.p., a także art. 191 w zw. z art. 187 o.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działało zgodnie z obowiązującym prawem, a podstawą wydanych rozstrzygnięć były przede wszystkim przepisy Ordynacji podatkowej. Co więcej zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne oraz prawne. W trakcie prowadzonego postępowania podjęto niezbędne działania (mając na uwadze specyfikę postępowania wznowieniowego) w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Wartość materiału dowodowego oceniono bezstronnie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a przede wszystkim obowiązującymi przepisami. Poszczególne dowody rozpatrzono odrębnie, jak i we wzajemnej łączności mając na uwadze przepisy o.p. W tym miejscu należy wyjaśnić, że błędne jest stanowisko strony skarżącej, że sprawę uznano za wyjaśnioną w sposób wystarczający z tego powodu, że uchylono wcześniej pięć decyzji. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, informacja o pięciu uchylonych decyzjach była jedynie opisem decyzji ostatecznej Wójta Gminy B. wydanej we wznowionym przez niego postępowaniu w sprawach zakończonych owymi pięcioma decyzjami ostatecznymi (wydanymi w kolejnych latach podatkowych w trybie zwyczajnym). Natomiast powody uznania sprawy za wystarczająco wyjaśnioną Kolegium wskazało w dalszych akapitach uzasadnienia zaskarżonej decyzji. 7. Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze uchybień naruszeń prawa materialnego oraz procesowego, a także innych, których wystąpienie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.