I SA/Bk 172/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. . na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. i za styczeń, luty, marzec, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2010 r. i za odsetki za zwłokę od tych zaległości p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. , W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. i za styczeń, luty, marzec, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2010 r. i za odsetki za zwłokę od tych zaległości pełnomocnik skarżącego A. S. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że z uwagi na wysokość zaległości podatkowych objętych skarżoną decyzją, jej wykonanie choćby w części spowoduje konieczność sprzedaży całego zgromadzonego dotychczas majątku, co w sytuacji wygrania sporu sądowego wiązałoby się z niebezpieczeństwem poniesienia przez Skarżącego znacznej i nieodwracalnej szkody w postaci utraty dorobku całego życia. Ponadto konieczność natychmiastowej sprzedaży składników majątku przesądzi o jego zbyciu znacznie poniżej wartości rynkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. W przedmiotowej sprawie orzeczono w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki "M." w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 r.. w łącznej kwocie 2.488.950,27 zł oraz odsetki za zwłokę. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku toczy się również inna sprawa Skarżącego, dotycząca odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2008 i 2009 r. (I SA/Bk 171/14). Zdaniem Sądu kwoty do zapłaty wynikające z przedmiotowych decyzji wskazują na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Istnieje bowiem potencjalna możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków w postaci sprzedaży zgromadzonego majątku. W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.