I SA/Bk 1734/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] stycznia 2015 r. R. S. (dalej: "Skarżąca") złożyła zeznanie podatkowe PIT-37 za 2014 r., w którym wybrała preferencyjny sposób opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dzieci oraz odliczyła od podatku z tytułu wychowywania dzieci kwotę 1.789,40 zł. W związku z tym, że kwota ulgi na troje dzieci w łącznej kwocie 4.224,12 zł była wyższa od kwoty odliczonej od podatku, podatniczka do zeznania podatkowego dołączyła formularz PIT/UZ, w którym wykazała różnicę pomiędzy kwotą przysługującego odliczenia a kwotą odliczoną w wysokości 2.434,72 zł (4.224,12 zł - 1.789,40 zł). Nadpłatę w wysokości 4.780,72 zł organ zwrócił Skarżącej. 2. Organ ustalił, że były mąż Skarżącej w złożonej w dniu [...] kwietnia 2017 r. korekcie zeznania PIT-37 za 2014 r. odliczył kwotę na dwójkę pełnoletnich dzieci w wysokości 926,70 zł. W związku z przekroczeniem limitu odliczenia przysługującego rodzicom z tytułu ulgi na dzieci, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 0,00 zł, a decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] określił Skarżącej nadpłatę w wysokości 1.466,98 zł stanowiącą różnicę między kwotą przysługującego odliczenia z tytułu ulgi na dzieci a kwotą odliczoną od podatku w miejsce wykazanej w PIT/UZ w kwocie 2.434,72 zł. 3. W odwołaniu od decyzji Skarżąca podniosła m.in., że organ nieprawidłowo uznał za zasadne odliczenie ulgi na dzieci w zeznaniu rocznym przez jej byłego męża. Jej zdaniem, wykonywanie obowiązku alimentacyjnego nie jest podstawą do skorzystania z ulgi prorodzinnej. 4. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak [...] utrzymał ją w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle art. 27f ust. 1 pkt 1 i art. 27f ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm, dalej: "u.p.d.o.f.") nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że ulga na dzieci przysługuje tylko rodzicom będącym w związku małżeńskim lub temu z rodziców, z którym mieszka dziecko. Organ stwierdził też, że powołany w odwołaniu przepis art. 111 §3 Ordynacji podatkowej, określający członka rodziny podatnika, nie ma zastosowania w sprawie. Organ wyjaśnił, że kryterium decydującym o zastosowaniu ulgi prorodzinnej w stosunku do małoletniego dziecka jest faktyczne wykonywanie władzy rodzicielskiej w danym roku podatkowym, a w stosunku do dziecka pełnoletniego - obowiązek alimentacyjny, pod warunkiem, że dziecko jest osobą uczącą się. W przypadku ulgi prorodzinnej przysługującej podatnikom utrzymującym pełnoletnie, uczące się dzieci istotne jest, czy rodzice spełniają swój obowiązek alimentacyjny względem dziecka pełnoletniego, które nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać. Zatem posiadanie i wykonywanie władzy rodzicielskiej nie jest warunkiem koniecznym do skorzystania z ulgi na pełnoletnie dziecko, gdyż władza rodzicielska z dniem osiągnięcia przez dziecko pełnoletności wygasa. W sytuacji, gdy oboje rodzice wypełniają swoje obowiązki alimentacyjne, ulga przysługuje każdemu z rodziców w proporcjach przez nich ustalonych, a jeżeli takich proporcji nie ustalili - w częściach równych. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w 2014 r. wykonywała władzę rodzicielską w stosunku do małoletnich dzieci: syna K. i do [...] maja 2014 r - córki E. W związku z tym nabyła ona prawo do odliczenia całej ulgi na małoletnie dzieci za ten okres. Z kolei w 2014 r. oboje rodzice wypełniali obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletnich dzieci tj. syna P. i od [...] maja 2014 r. - córki E. W związku z tym, że rodzice nie ustalili proporcji, w jakich skorzystają z odliczenia od podatku, organ przyjął za zasadne podział ulgi na pełnoletnie dzieci w równych częściach. Organ wyliczył, że Skarżącej przysługuje do odliczenia kwota ulgi na pełnoletnie dzieci w wysokości 926,70 zł, a łączna kwota przysługującego odliczenia ulgi na dzieci - 3.297,42 zł. Stąd kwota 926,74 zł stanowi nienależnie wykazaną przez Skarżącą w zeznaniu podatkowym nadpłatę i jest traktowana na równi z zaległością podatkową. 5. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Skarżąca i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i, ewentualnie, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Ponadto Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dotyczącej prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku pod sygn. akt I SA/Bk 242/15. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci: - art. 27f ust. 4 i ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do naruszenia interesu prawnego Skarżącej w zakresie przyjęcia, iż obydwoje rodzice z uwagi na wygaśnięcie władzy rodzicielskiej i wykonywanie przez nich obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletnich dzieci, nie porozumieli się co do proporcji przysługującego im odliczenia, wobec czego zasadnym jest uznanie, że w takiej sytuacji ulga przysługuje każdemu z rodziców w częściach równych, podczas gdy prawidłowa interpretacja naruszonego przepisu prawa nakłada na Sąd obowiązek prawidłowej i pełnej wykładni obowiązku alimentacyjnego w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe mające na celu prawidłowe dokonanie ustaleń, w jaki sposób i w jakim zakresie rodzice wypełniali względem swych dzieci obowiązek alimentacyjny oraz faktycznie przyczyniali się do ich utrzymania i wychowania, - art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez jego pominięcie w kontekście przesłanek nabycia prawa do odliczenia od podatku kwoty, o której mowa w art. 27f ust. 2, w sytuacji gdy odliczenie to może nastąpić od dochodów rodzica, który samotnie wychowuje dzieci, a więc faktyczne wykonywanie ciążącego na rodzicu obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletnich dzieci, może spowodować nabycie prawa do odliczenia od podatku, jeżeli spełnione zostaną warunki przewidziane w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 u.p.d.o.f., - art. 2 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie poczucia niepewności Skarżącej co do jej praw i obowiązków, co jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą pewności prawa, a także sprawiedliwości, w tym również sprawiedliwości społecznej i pomocy osobom znajdującym się w złych warunkach materialnych, Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie co do okoliczności dotyczących uprawnienia skarżącej do skorzystania z ulgi prorodzinnej w całości, - art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "o.p.") przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące ostatecznie błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na przyjęciu, iż Skarżąca nie mogła skorzystać z możliwości odliczenia ulgi z tytułu wychowania dzieci w pełnej wysokości w roku podatkowym 2014, a jedynie w części równej z ojcem Z. S. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku toczyło się już postępowanie pod sygn. akt I SA/Bk 242/15 dotyczące ulgi prorodzinnej za 2013 r. Na mocy wyroku ww. Sądu z dnia 19 maja 2015 r. uchylona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. w ww. zakresie. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane w stanie faktycznym, kiedy to syn P. S. był już pełnoletni, zaś dzieci E. S. i K. S. pozostawały małoletnie. Organy podatkowe wskazywały wtedy, iż jeśli chodzi o dzieci małoletnie, obojgu rodzicom przysługuje ulga prorodzinna, ponieważ nie zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej, zaś jeśli chodzi o dziecko pełnoletnie, Z. S. wypełnia obowiązek alimentacyjny płacąc na syna 350 złotych miesięcznie, toteż także ma prawo do korzystania z ulgi. W niniejszej sprawie stan faktyczny w zakresie 2014 r. uległ zmianie jedynie o tyle, iż pełnoletnim dzieckiem stron pozostaje nie tylko syn P., ale także od [...] maja 2014 r. córka E. Skarżąca wskazała, że od 2012 r. wychowuje dzieci w pełni samodzielnie, bez jakiejkolwiek pomocy materialnej - ponad zasądzone alimenty - i wychowawczej ich ojca. Z. S. ma ograniczoną władzę rodzicielską do prawa współdecydowania o kierunku kształcenia dzieci, nie korzysta z prawa kontaktu z nimi, ani w formie bezpośredniej, ani za pomocą środków porozumiewania się na odległość, nie interesuje się ich leczeniem, nauką ani jakimikolwiek innymi ich sprawami. Trójka dzieci zamieszkuje ciągle z matką, pozostając w pełni na jej utrzymaniu, dodatkowo najstarszy syn P. posiada orzeczenie o niepełnosprawności i wymaga stałej opieki. Ojciec dzieci wyprowadzając się z wspólnego domu, nie pozostawił nawet żadnego adresu zamieszkania, rozwiązał wszelkie umowy na dostarczanie mediów do domu, pozostawił ciężar spłacania kredytu hipotecznego na żonie. Co więcej, w związku z niebezpiecznym i agresywnym zachowaniem Z. S. zarówno wobec skarżącej, jak i wobec trójki dzieci, Policja prowadziła procedurę Niebieskiej Karty. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 2 Konstytucji, skoro jedyną zaistniałą zmianą jest osiągnięcie przez drugie dziecko Skarżącej pełnoletności w trakcie 2014 roku. Zdaniem Skarżącej, wykonywanie ciążącego obowiązku alimentacyjnego nad małoletnimi dziećmi nie powoduje nabycia prawa do odliczenia kwoty, o której mowa w art. 27f ust. 2 u.p.d.o.f. Sytuacja ulega zmianie, gdy dziecko uzyskuje pełnoletność, a rodzic z mocy prawa traci nad nim władzę rodzicielską. Faktyczne wykonywanie ciążącego obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletniego dziecka, pomimo braku zainteresowania nim, mogłoby spowodować nabycie prawa do odliczenia od podatku kwoty, o której mowa w art. 27f ust. 2 u.p.d.o.f., jednakże w sytuacji spełnienia także warunków przewidzianych w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 u.p.d.o.f., gdzie wyraźnie wskazane jest: "jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci", co całkowicie pomija organ w zaskarżonej decyzji. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. 4. Kwestią sporną w sprawie jest to, w jakim zakresie Skarżąca mogła w 2014 r. skorzystać z ulgi przewidzianej w art. 27f u.p.d.o.f., na dzieci pełnoletnie, w sytuacji, gdy brak jest w tym zakresie porozumienia z ojcem dzieci. 5. Zgodnie z treścią art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. podatnik może odliczyć od podatku dochodowego od osób fizycznych kwotę obliczoną według ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym 1) wykonywał władzę rodzicielską; 2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało; 3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą. Zgodnie zaś z art. 27f ust. 4, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Zagadnienie ulgi na dzieci pełnoletnie reguluje art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f., który stanowi, że przepisy ust. 1 – 5 stosuje się również do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Z kolei przepis art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. dotyczy dzieci do ukończenia 25 roku życia, uczących się, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodu przekraczającego kwotę 3.089 zł, z wyjątkiem renty rodzinnej. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że ustawodawca prawo do ulgi podatkowej w przypadku dzieci niepełnoletnich wiąże z wykonywaniem władzy rodzicielskiej. Jednak z chwilą uzyskania przez dziecko pełnoletniości władza rodzicielska, która obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowywania dziecka, ustaje. Przepis art. 92 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy stanowi, że dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską do pełnoletności. Ustawodawca uwzględniając ten aspekt wprowadził przepis, który prawo rodzica do skorzystania z ulgi na dziecko pełnoletnie wiąże z wykonywaniem obowiązku alimentacyjnego. Zatem z punktu widzenia prawa do skorzystania z ulgi na dziecko, w przypadku, gdy dzieci są pełnoletnie, bez znaczenia pozostaje to, z kim dziecko zamieszkuje, z którym rodzicem ma bliższy kontakt jak też to, kto wcześniej sprawował wobec niego władzę rodzicielską oraz kto ewentualnie faktycznie opiekuje się pełnoletnim dzieckiem. Znaczenie z punktu widzenia analizowanych przepisów ma natomiast to, czy rodzic wykonuje obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletniego dziecka. Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że jeśli w danym okresie obydwoje rodzice wykonywali ciążący na nich obowiązek alimentacyjny wobec dziecka, to ulga przysługuje każdemu z nich. Z przepisów wynika też wyraźnie, że jeśli rodzice nie porozumieli się co do proporcji przysługującego im odliczenia, to ulga przysługuje każdemu z rodziców w częściach równych. Gdy ulga ma dotyczyć osób pełnoletnich, nie ma więc potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wykonywania władzy rodzicielskiej, gdyż kwestia ta nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Powyższe rozumienie analizowanej kwestii zostało zaprezentowane również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3156/16. W kontekście powyższych rozważań za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 27f ust. 4 i ust. 6 u.p.d.o.f. 6. Nie można też podzielić zarzutu Skarżącej naruszenia przez organ art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez jego pominięcie, w kontekście przesłanek nabycia prawa do odliczenia od podatku kwoty, o której mowa w art. 27f ust. 2 u.p.d.o.f. Należy zauważyć, że zgodnie z cyt. już przepisem art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f. "Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej". W ten sposób ustawodawca rozszerzył możliwość stosowania ulgi na dzieci, które nie są już małoletnie, przy czym odesłanie do art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 u.p.d.o.f. dotyczy tylko kwestii określenia, jakie warunki muszą zostać spełnione gdy chodzi o dzieci, które osiągnęły pełnoletniość, aby rodzic mógł skorzystać z ulgi wskazanej w przepisie art. 27f u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, całkowicie nieuprawnione jest rozumowanie Skarżącej, że odniesienie w art. 27f ust. 6 do art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 u.p.d.o.f. oznacza, że odliczenie to może nastąpić od dochodów rodzica, który samotnie wychowuje dzieci, a więc faktycznie wykonuje ciążący na nim obowiązek alimentacyjny. Należy zauważyć, że przepis art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. reguluje kwestię rozliczenia samotnych rodziców lub opiekunów prawnych, jednak, co należy podkreślić, ustawodawca w art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f. nie odesłał do stosowania całego art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., a wyłącznie do części tego przepisu, tj. art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 u.p.d.o.f. 7. Skarżąca zarzuca organom naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP, wskazując przy tym na treść wyroku WSA w Białymstoku z dnia 19 maja 2015 r., I SA/Bk 242/15 kształtującego w sposób dla niej korzystny sytuację rozliczeń za 2013 rok. Skarżąca podaje, że wyrok ten zapadł w stanie faktycznym, kiedy jej syn P. S. był już pełnoletni, zaś dzieci E. S. i K. S. pozostawali małoletni. Organy podatkowe wskazywały wtedy, iż jeśli chodzi o dzieci małoletnie, obojgu rodzicom przysługuje ulga prorodzinna, ponieważ nie zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej, zaś jeśli chodzi o dziecko pełnoletnie, Z. S. wypełnia obowiązek alimentacyjny płacąc na syna 350 złotych miesięcznie, to też ma prawo do korzystania z ulgi. Decyzja organu została uchylona przez Sąd. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej należy zauważyć, że powodem uchylenia decyzji organu przez WSA w Białymstoku w powołanym wyroku z 19 maja 2015 r., I SA/Bk 242/15 była odmienna wykładnia normy wynikającej z art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. sposobu rozumienia pojęcia "wykonywanie władzy rodzicielskiej". Uchylenie decyzji organu nastąpiło w związku z dokonaną przez ten organ błędną interpretacją tego przepisu. Sąd zakwestionował działanie organu, ale jedynie w zakresie sposobu korzystania przez rodziców z ulgi na dzieci małoletnie. Słusznie zauważa Skarżąca, że w kontrolowanym tym wyrokiem okresie jedno dziecko było już pełnoletnie. Sąd dostrzegł to, wskazując w tym zakresie stanowisko organu II instancji, że "posiadanie władzy rodzicielskiej nie jest warunkiem do skorzystania z odliczania ulgi na pełnoletnie dziecko, gdyż władza rodzicielska z dniem osiągnięcia przez dziecko pełnoletności wygasa. W sytuacji zaś, gdy rodzice wypełniają swoje obowiązki alimentacyjne to ulga przysługuje każdemu z rodziców w proporcjach przez nich ustalonych, a jeżeli takich proporcji nie ustalili w równych częściach". Należy jednak podkreślić, że w powołanym przez Skarżącą wyroku Sąd nie zakwestionował tego stanowiska i, co istotne, nie stanowisko w tym zakresie było powodem uchylenia decyzji organu. Przeciwnie, przyjąć należy, że zaprezentowana przez organ wykładnia przepisów dotycząca możliwości skorzystania z ulgi w odniesieniu do dzieci pełnoletnich została przez WSA w Białymstoku w wyroku z 19 maja 2015 r. zaakceptowana, a podważono jedynie podejście organu do zastosowania ulgi na dzieci małoletnie. Podsumowując, Sąd uznaje za pozbawiony podstaw zarzut skargi naruszenia art. 2 Konstytucji RP. 8. Sąd nie dopatrzył się również w sprawie naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że postępowanie podatkowe regulują przepisy zawarte w Ordynacji podatkowej. Nie znajdują tu zastosowania wskazane przez Skarżącą przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził jednak również naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. Wbrew zarzutom, organy podatkowe zebrały wyczerpująco materiał dowodowy, który pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. Z punktu widzenia zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego w szczególności ustalono, że oboje rodzice wykonują obowiązek alimentacyjny w stosunku do dwójki pełnoletnich dzieci Skarżącej oraz to, że rodzice nie porozumieli się co do proporcji, w jakich każde z nich będzie korzystało z ulgi na dzieci. Wobec zaprezentowanej w niniejszym wyroku wykładni przepisu art. 27f u.p.d.o.f., akceptującej rozumienie tej regulacji przez organy orzekające w sprawie, nie było potrzeby ani nie byłoby zasadnym prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie tego, z kim pełnoletnie dzieci zamieszkują, kto faktycznie sprawuje nad nimi opiekę, jak też w jakich pozostają one relacjach z ojcem. 9. Sąd oddalił wniosek Skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dotyczącej prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku pod sygn. akt I SA/Bk 242/15. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, przede wszystkim zbadano wszystkie elementy stanu faktycznego konieczne do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Nie zaistniała potrzeba wyjaśnienia żadnych istotnych wątpliwości. Ponadto sprawa, która toczyła się przed tut. Sądem ze skargi Skarżącej pod sygn. I SA/Bk 242/15 dotyczyła innego okresu podatkowego, tj. 2013 roku. Sąd uznał, że dokumenty znajdujące się w aktach sprawy I SA/Bk 242/15 nie są potrzebne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. 10. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.