I SA/Bk 175/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz,, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi E. B. K.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. Nr [...] r. z dnia [...] grudnia 2003 r. ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r. w części dotyczącej kwoty [...] zł i ustalił zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, w pozostałej części w/w decyzję utrzymał w mocy. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji uznał, iż poniesione przez Panią E. B. K.-S. wydatki w kwocie 94.144,96 zł nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku i w latach poprzednich pochodzących ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania i stosowanie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. Z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90 z 1993 r., poz. 416 ze zm.) oraz art. 21 § 1 pkt 2 i art.207 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w formie ryczałtu w kwocie [...] zł. Odwołanie wniesione od tej decyzji organ II instancji uwzględnił częściowo. Z wykazywanych przez skarżącą dochodów uzyskanych w 1997 r. organ uznał za udowodnione dochody z wynagrodzenia za pracę za ten rok w kwocie 9.414,30 zł oszczędności wykorzystane z rachunków bankowych w kwocie 23.412,70 zł, ze sprzedaży USD na kwotę 26.927,56 zł, korektę z tytułu odpisów amortyzacyjnych w kwocie 1234,98 zł i zwrot podatku dochodowego za 1996 r. w kwocie 296,60 zł co stanowi łącznie kwotę 61.286,14 zł. Przy wydatkach poniesionych w roku 1997 w kwocie co najmniej 115.585,47 zł różnica w kwocie 54.299,28 zł nie znajduje pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 1997 i w latach poprzednich. W ocenie organu nie udowodniony został przez skarżącą fakt otrzymania darowizny od rodziców w roku 1992 w kwocie 6.400,00 zł, która była przechowywana aż do roku 1997, a jeśli już to została ona ulokowana na rachunkach bankowych, jako że skarżąca sama twierdziła, iż wszystkie środki finansowe starała się lokować na rachunkach bankowych. W takiej zaś sytuacji wchodziły one w skład oszczędności uwzględnionych w wyliczeniu przez organ I instancji. Brak jest także podstaw do uznania, iż z tytułu pracy w USA w roku 1992 uzyskała kwotę 3000 USD oraz ze sprzedaży biżuterii kwotę 2000 zł. W tym zakresie oprócz twierdzeń nie przedłożone zostały żadne dowody. Co do kwoty 30.000 USD, którą to kwotę skarżąca otrzymała w roku 1997 w formie pożyczki organ uznał, iż dowody przedłożone na tę okoliczność są niewiarygodne. O fakcie udzielenia pożyczki skarżąca nie wspominała przez cały okres trwania postępowania, mimo iż wykazywała w jego toku do rozliczenia kwoty wielokrotnie niższe. Kwota ta również nie była przechowywana na żadnym z kont bankowych. Do opodatkowania została zgłoszona dopiero 14 kwietnia 2004 r. W składanych oświadczeniach majątkowych skarżąca nie deklarowała nigdy otrzymania w/w pożyczki. W tych okolicznościach organ uznał przedłożony dowód za niewiarygodny, wskazując jednocześnie, iż twierdzenie o uzyskaniu pożyczki było przez nią zgłaszane, lecz nie odnotowane przez pracownika organu, także nie może być w tej sytuacji uznane za wiarygodne. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, orzekł jak w decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca E. K.-S., w której twierdziła, iż organ bezpodstawnie nie uwzględnił w rozliczeniach dochodów z 1997 r. kwoty 119.100,00 zł z tytułu otrzymanej pożyczki od matki, która została potwierdzona stosowną umową po powrocie matki z USA i od której zapłaciła stosowny podatek. Wniosła o uwzględnienie pożyczki w rozliczeniach i stosowne obniżenie podatku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podniesione w sprawie zarzuty należy ocenić jako naruszenie art. 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Mianowicie skarżąca twierdzi, iż organ winien był uwzględnić jako dowód w sprawie przedłożoną przez nią umowę pożyczki potwierdzoną stosownymi oświadczeniami i dowodem odprowadzenia podatku z tego tytułu. Okoliczność, iż przedłożyła ten dowód dopiero w końcowym stadium postępowania nie powinna wpływać na odmowę jego wiarygodności, ponieważ o tym fakcie dopiero wówczas przypomniała. Dokonując oceny dowodów zebranych w sprawie organ ma obowiązek wszechstronnie rozważyć wszystkie okoliczności, w oparciu o które uznaje je za wiarygodne lub odmawia im wiarygodności. Zasady tej organ dokonując oceny wiarygodności przedłożonego dowodu umowy pożyczki nie naruszył. Miał bowiem na uwadze całość okoliczności ustalonych +w toku postępowania, którym dał wyraz oceniając przedstawiony dowód i na podstawie których doszedł do przekonania, iż przedłożonemu dowodowi nie daje wiary. Wskazane w skardze okoliczności nie podważają tej oceny, wyrażają bowiem niezadowolenie z tej oceny bez przytoczenia pominiętych okoliczności, które ewentualnie mogłyby wskazywać na dowolność organu w ocenie dowodu. W tych okolicznościach Sąd nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania zarzucanych przez skarżącą, skargę oddalił (art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).