I SA/Bk 177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W. M. "M." w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu tego podatku oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] grudnia 2012 r., nr [...], określającą wobec Pana W. M. prowadzącego działalność gospodarczą "M." W. M. (w dalszej części zwanego jako "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki L. R. D., nr VIN [...], w wysokości 12.776,00 zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego na kwotę 12.776,00 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący w dniu [...] kwietnia 2012 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył przedmiotowy samochód na terenie Niemiec za kwotę 16.500 Euro. W związku z tym w dniu [..] lipca 2012 r. złożył w Urzędzie Celnym w B. deklarację AKC-U, dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego, w której zadeklarował należny podatek akcyzowy w kwocie 12.776,00 zł, obliczony od podstawy opodatkowania w wysokości 68.688,00 zł, przy zastosowaniu 18,6 % stawki podatku. Następnie w dniu [...] sierpnia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o zwrot podatku akcyzowego opłaconego w związku z zakupem tego samochodu wskazując, że w trakcie czynności rejestracyjnych i weryfikacji dokumentów pojazdu zgłoszonego, jako osobowy okazało się, że jest to samochód ciężarowy i jako taki został ostatecznie zarejestrowany. Organ stwierdził, że z kserokopii akt spornego pojazdu uzyskanych z Urzędu Miejskiego w B. wynika, że pojazd został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] sierpnia 2012 r. przez W. R., który nabył go od Skarżącego na podstawie faktury VAT z [...] sierpnia 2012 r. Do wniosku rejestracyjnego dołączono zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wydane przez uprawnionego diagnostę M. D. W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia diagnosta wskazał m.in., że samochód jest samochodem ciężarowym, typu VAN, liczba miejsc do siedzenia – 7. Decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] sierpnia 2012 r. pojazd został czasowo zarejestrowany. Organ ustalił, że w dniu [...] września 2012 r. W. R. złożył do Urzędu Miejskiego w B. wnioski o dokonanie w dowodzie rejestracyjnym zmiany ilości miejsc do siedzenia w samochodzie dołączając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z [...] września 2012 r., w którym uprawniony diagnosta M. G. w opisie zmian dokonanych w pojeździe wskazał, że z pojazdu wymontowano 5 miejsc dla pasażerów oraz przestawiono przegrodę oddzielającą część ładunkową od pasażerskiej. W polu III dokumentu określającym nowe dane techniczne pojazdu po dokonaniu zmian wskazano m.in. masę własną: 2055 kg, dopuszczalną ładowność 945 kg oraz liczbę miejsc siedzących 2 (włączając siedzenie kierowcy). W wyniku dokonanych w dniu [...] września 2012 r. oględzin organ stwierdził, że sporny pojazd posiada bryłę samochodu osobowego, tylne okna umiejscowione wzdłuż dwubocznych paneli, drzwi wahadłowe, tylna szybę ogrzewaną z wycieraczką, brak stałego panelu lub przegrody między przednim rzędem siedzeń a tylną przestrzenią towarową. Ponadto w samochodzie zamontowany został jeden rząd siedzeń, natomiast samochód jest przystosowany do montażu jeszcze dwóch rzędów siedzeń. Wyposażenie całego wnętrza pojazdu przeznaczone jest do przewozu pasażerów. W tylnej części pojazdu jest zamontowane oświetlenie w podsufitce, całe wnętrze jest tapicerowane. Stwierdzono ponadto dywaniki, pasy bezpieczeństwa zamontowane w tylnej części (szt. 2), uchwyty. W. R. oświadczył, że dokonał demontażu kratki przedzielającej przednie siedzenia od tylnej części pojazdu. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego. Pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z akt postępowań podatkowych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. w sprawach oznaczonych symbolami: [...] i [...]; o zwrócenie się do importera samochodów marki L. R. w Polsce - firmy J. P. Sp z o.o., Generalnego lmportera J. i L. R. z żądaniem udzielenia informacji, z jakim przeznaczeniem, zgodnie ze świadectwem homologacji producenta, został wyprodukowany na rynek sporny samochód oraz jakie było wyposażenie niniejszego pojazdu; o zwrócenie się do Polsko-Niemieckiego Centrum Współpracy Służb Granicznych, Policyjnych i Celnych w Świecku o udzielenie informacji, jakie było przeznaczenie i jaki był rodzaj pojazdu (osobowy, ciężarowy) w momencie jego zakupu przez Skarżącego na terytorium Niemiec, jakie było jego wyposażenie. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków: funkcjonariusza celnego przeprowadzającego oględziny pojazdu, M. D., M. G., W. R. oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej na okoliczność przeznaczenia pojazdu w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz nomenklatury użytej wg Wspólnej Taryfy Celnej. Dyrektor Izby Celnej w B. wystąpił do importera samochodów marki L. R. w Polsce – J. P. Spółki z o.o. w W. o udzielenie informacji, z jakim przeznaczeniem, zgodnie ze świadectwem homologacji producenta, został wyprodukowany na rynek sporny samochód oraz jakie było wyposażenie tego pojazdu. Na podstawie uzyskanej informacji ustalił, że samochód był wyprodukowany i homologowany w roku 2010 jako pojazd ciężarowy terenowy kategorii N1G z 5 drzwiami (posiadał po 2 drzwi na każdym boku oraz drzwi tylne do przestrzeni bagażowej), pojazd posiadał 5 miejsc do siedzenia (wliczając miejsce kierowcy). Spółka J. P. przesłała również skan certyfikatu homologacyjnego oraz wykaz wyposażenia samochodu. Przedstawiciel Spółki J. P. wyjaśnił, iż od 2010 r. wszystkie produkowane samochody D. posiadają europejską całopojazdową homologację ciężarową, bo od tego momentu działa konwencja europejska o uznawaniu wzajemnym przez państwa członkowskie UE homologacji na samochody ciężarowe. Według bazy danych producenta przedmiotowy samochód z produkcji posiadał 5 miejsc siedzących. Samochody D. są homologowane jedną wspólną homologacją zarówno w wersji pięcio- jak i siedmiomiejscowej. Dyrektor izby Celnej odmówił przeprowadzenia pozostałych wnioskowanych dowodów, uznając, że nie mają one znaczenia dla tego postępowania. Utrzymując w mocy decyzję I-instancyjną organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy potwierdza, że przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia był siedmiomiejscowy samochód terenowy, posiadający homologację ciężarową wskazującą na kategorię pojazdu N1G. Za bezsporne organ uznał, że samochód został sprowadzony i zarejestrowany w kraju, jako samochód ciężarowy. Następnie, najpóźniej [...] września 2012 r. z pojazdu wymontowano 5 miejsc dla pasażerów oraz przestawiono przegrodę oddzielającą część ładunkową od pasażerskiej. Przegroda została zdemontowana przez właściciela pojazdu i w dniu [...] września 2012 r. pojazd został przedstawiony do oględzin bez przegrody. Organ stwierdził, że pojazd został więc dopuszczony do ruchu z przeznaczeniem dla 7 osób – tyle miejsc wskazano zarówno w niemieckim dowodzie, jak i w zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu z [..] sierpnia 2012 r. Potwierdza to zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu z [...] września 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zaklasyfikował przedmiotowy pojazd do kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, jako samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. W momencie nabycia był on przystosowany do przewozu 7 osób, a późniejsze zmiany zmniejszające ilość foteli nie wpływają na zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Okoliczność, że pojazd posiada homologację ciężarową i został zarejestrowany jako pojazd ciężarowy, może mieć jedynie charakter posiłkowy dla klasyfikacji taryfowej. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Pan W. M., działając przez pełnomocnika, wniósł skargę do tut. Sądu, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a w szczególności: a) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: "o.p.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: "u.p.a.") poprzez rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie obywateli do organów podatkowych, polegające na oparciu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie o argumentację całkowicie odmienną, sprzeczną i wykluczającą argumenty, na które organ l instancji, powoływał się w innych postępowaniach dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów, w których to postępowaniach, jako strona występował Skarżący, w szczególności oznaczonych symbolem: [...] i [...], co nie tyle podważa zaufanie do organu podatkowego, ale rodzi przekonanie, że organ l i II instancji działa przy z góry założonej tezie obowiązku zapłaty podatku akcyzowego przez każdą osobę dokonującą nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów, a nie w oparciu o przepisy prawa i wszechstronnie zebrany i oceniony materiał dowodowy; b) art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 i art. 229 o.p. w zw. z art. 6 u.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, w szczególności: - zaniechanie zwrócenia się do Polsko-Niemieckiego Centrum Współpracy Służb Granicznych, Policyjnych i Celnych w Świecku o udzielenie informacji, jakie było przeznaczenie i jaki był rodzaj (osobowy, ciężarowy) pojazdu w momencie jego zakupu przez Skarżącego na terytorium Niemiec, jakie było jego wyposażenie; zaniechanie przesłuchania: funkcjonariusza celnego przeprowadzającego oględziny pojazdu, M. D., M. G. i W. R.; - zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej - dowody te na okoliczność ustalenia przeznaczenia pojazdu w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz nomenklatury użytej wg Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez przyjęcie, iż okoliczności te zostały w sposób dostateczny stwierdzone innymi dowodami, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikają istotne rozbieżności co do charakteru pojazdu oraz jego wyposażenia rzutującego na przeznaczenie w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a ponadto na organie lI instancji spoczywa obowiązek wszechstronnego zebrania, uzupełnienia i oceny materiału dowodowego, a nie tylko poprzestania na dowodach uzasadniających utrzymanie decyzji organu l instancji w mocy, - zaniechanie zażądania i dopuszczenia dowodu z akt postępowań podatkowych przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. w sprawach oznaczonych symbolem: [...] i [...], w sytuacji gdy z akt ww. spraw wynika, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie posługiwał się argumentacją całkowicie odmienną, sprzeczną i wykluczającą argumenty, na które powoływał się w innych postępowaniach dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów, w których to postępowaniach, jako strona występował Skarżący; co nie tyle potwierdza działanie podważające zaufanie obywateli do organu podatkowego, ale rodzi przekonanie, że organ l i II instancji działa przy z góry założonej tezie obowiązku zapłaty podatku akcyzowego przez każdą osobę dokonującą nabycia wewnatrzwspólnotowego pojazdów, a nie w oparciu o przepisy prawa i wszechstronnie zebrany i oceniony materiał dowodowy, c) art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 6 u.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu skarżonej decyzji przekonywującego wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ II instancji uznał, iż pojazd, którego dotyczy wewnątrzwspólnotowe nabycie w przedmiotowej sprawie stanowi pojazd osobowy, podlegający zakwalifikowaniu do pozycji CN 8703 w sytuacji, gdy organ ten nie wskazał dowodów, którym dał wiarę, bądź odmówił wiarygodności; 2) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie polegających na przyjęciu, iż sporny pojazd jest samochodem osobowym, podlegającym zakwalifikowaniu do pozycji CN 8703 w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z dokumentu w postaci Europejskiego Świadectwa Zgodności ww. samochodu, stanowiącego świadectwo homologacji producenta tego pojazdu oraz danych uzyskanych od importera samochodów marki L. R. w P. – J. P. Sp. z o.o. w W. wynika, iż: a) został on wyprodukowany, jako samochód ciężarowy o przeznaczeniu do przewozu towarów, nie ma możliwości zamontowania w nim dodatkowych dwóch rzędów siedzeń, natomiast wyposażenie wnętrza pojazdu w postaci oświetlenia w podsufitce w tylnej części pojazdu, tylna szyba ogrzewana z wycieraczką, bryła pojazdu, sposób umieszczenia tylnych szyb i drzwi nie może stanowić podstawy do uznania pojazdu za osobowy zgodnie z Nomenklaturą Scaloną i zaliczenia do pozycji CN 8703; b) został wyprodukowany, jako samochód ciężarowy terenowy kategorii N1G z 5 miejscami do siedzenia, przy czym należy tu wliczyć miejsce kierowcy, pasażera siedzącego obok kierowcy oraz 3 miejscową składaną i demontowalną ławkę, znajdującą się w przestrzeni ładunkowej, co nie pozwala na przyjęcie, iż pojazd ten jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, c) pojazd nigdy nie posiadał w przestrzeni ładunkowej stałych siedzeń dla pasażerów z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby lub stałych punktów kotwiących do zamocowania takich siedzeń; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 100 ust. 4 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że o zaklasyfikowaniu pojazdu do pozycji CN 8703 decyduje występowanie wyposażenia w postaci tapicerki, oświetlenia, wycieraczek, popielniczek, dywaników, uchwytów i pasów bezpieczeństwa, w sytuacji, gdy to producent przede wszystkim decyduje o przeznaczeniu pojazdu dostosowując jego konstrukcję, uniemożliwiając na stałe umiejscowienie w pojeździe określonego wyposażenia np. w postaci dodatkowych rzędów siedzeń, określając pojazd w dokumencie homologacji jako samochód ciężarowy przeznaczony do przewozu towarów, natomiast elementy wewnętrznego wyposażenia w postaci tapicerki, oświetlenia, wycieraczek, popielniczek itp nie mogą decydować o przeznaczeniu pojazdu i jego klasyfikacji, bowiem mogą być łatwo zdemontowane bez wpływu na jego dominujące/konstrukcyjne przeznaczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości zaklasyfikowania przez organy podatkowe samochodu marki L. R. D.r do pozycji CN 8703, a w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu. Na wstępie przypomnieć należy, że akcyzie nie podlega każde nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu, lecz jedynie takie nabycie, którego przedmiotem jest samochód osobowy, w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.). Przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym mają w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie tj. do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, bowiem ustawodawca w art. 3 ust. 1 u.p.a. w sposób wyraźny wskazał, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm. dalej w skrócie jako: "rozporządzenie nr 2658/87"). Komisja Europejska w celu zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, w dniu 28 lutego 2006 r. ogłosiła noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. C 50, str. 1). Natomiast Minister Finansów na podstawie art. 12 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 86, poz. 622 ze zm.) ogłosił wyjaśnienia do Taryfy celnej w formie obwieszczenia w MP Nr 86 z 2006 r., poz. 880. Noty wyjaśniające mają istotne znaczenie, pomagając w prawidłowym posługiwaniu się klasyfikacją statystyczną i przyporządkowaniu danego towaru do odpowiedniej pozycji CN. Trzeba więc zauważyć, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu dla celów poboru akcyzy należy stosować klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Oceny tej nie przesądzają dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, czy świadectwie homologacji typu samochodu. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym m.in. z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego i wydzielania szkodliwych emisji (por. art. 68 Prawa o ruchu drogowym, obowiązujący do 21 czerwca 2013 r.). Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego i ciężarowego zamieszczone w odrębnych przepisach, które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dokumenty te nie są zatem wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych, jako wyrobów akcyzowych. Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe, stanowią pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu teleks o kodzie CN8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie 8703 10 19. Dokonując klasyfikacji samochodu marki L. R. D. z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej (CN) opartej na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów, organy uwzględniły cechy pojazdu pozwalające na jego klasyfikowanie do pozycji 8703, zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej opublikowanymi w obwieszczeniu z 1 czerwca 2006 r. oraz prawidłowo posłużyły się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdującymi się w części l sekcja l pkt A załącznika nr l do rozporządzenia nr 2658/87. Cechy, wskazujące na to, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest do przewozu osób, a więc powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703, to: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy, i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stale, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Sąd akceptuje też pogląd, zgodnie z którym przy klasyfikacji pojazdu do odpowiedniej pozycji CN należy mieć na uwadze jego obiektywne cechy wskazujące na jego zasadnicze przeznaczenie. Stwierdzone na podstawie zgromadzonych dowodów cechy konstrukcyjne pojazdu L. R. D. wskazują, że posiada on elementy charakterystyczne dla samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, a więc prawidłowo został zakwalifikowany przez organy do pozycji CN 8703. W trakcie oględzin samochodu (protokół z [...] września 2012 r. wraz z dokumentacją zdjęciową) ustalono m.in., że posiada on bryłę samochodu osobowego, tylne okna umiejscowione wzdłuż dwubocznych paneli, drzwi wahadłowe, tylną szybę ogrzewaną z wycieraczką, brak stałego panelu lub przegrody między przednim rzędem siedzeń, a tylną przestrzenią towarową, zamontowany jeden rząd siedzeń, przy czym samochód jest przystosowany do montażu jeszcze dwóch rzędów siedzeń. Wyposażenie całego wnętrza pojazdu przeznaczone jest do przewozu pasażerów, w tylnej części pojazdu jest zamontowane oświetlenie w podsufitce, całe wnętrze jest tapicerowane, stwierdzono dywaniki, pasy bezpieczeństwa zamontowane w tylnej części (szt. 2), uchwyty. Samochód sprowadzony na terytorium kraju w dniu [...] lipca 2012 r. był przystosowany do przewozu 7 osób. Tyleż miejsc siedzących wskazano w niemieckim dowodzie rejestracyjnym oraz zaświadczeniu o badaniu technicznym z [...] sierpnia 2012 r. Z kolei w zaświadczeniu o badaniu technicznym w dniu [...] września 2012 r. diagnosta stwierdził, że pojazdu wymontowano pięć miejsc siedzących. Biorąc zatem pod uwagę konstrukcję samochodu L. R. D., jak też jego wyposażenie, w tym przystosowanie do przewozu 7 osób (łącznie z kierowcą) nie ulega wątpliwości, że był to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Organy przyjęły zatem prawidłowo, że mieści się on w pozycji CN 8703. W konsekwencji nabycie wewnątrzwspólnotowe tego samochodu osobowego niezarejestriwanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlegało opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Wbrew zarzutom skargi ustalając stan faktyczny w sprawie organy nie naruszyły zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, o której mowa w art. 191 o.p. Ocena okoliczności sprawy dokonana została na podstawie całego materiału dowodowego zgodnie z normami prawa procesowego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został w sposób kompletny (art. 180 o.p.), a udowodniony stan faktyczny, który następnie stał się podstawą zastosowania przepisów prawa materialnego, stanowi spójną i logiczną całość, co wskazuje, że organ nie naruszył zasady prawdy materialnej (art. 122 o.p.) oraz, że nie naruszył zasady zupełności postępowania dowodowego (art. 187 § 1 o.p.). W szczególności zebrane dowody, które wskazano powyżej, pozwalały na ustalenie stanu faktycznego pojazdu i jego wyposażenia w momencie nabycia wewnątrzwspolnotowego. Stwierdzenie tych okoliczności nie wymagało dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Taka ocena zgromadzonego materiału dowodowego uzasadniała odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w odwołaniu. Zgodnie z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Samo niezadowolenie strony z jednoznacznych ustaleń wynikających z zebranych dowodów jest niewystarczającym uzasadnieniem przeprowadzania kolejnych dowodów. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 czerwca 2011 r., I GSK 514/09 (dostępny w CBOSA) postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa. Organ prowadzący postępowanie jest więc zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu, co jednak nie oznacza, że ma obowiązek poszukiwania elementów stanu faktycznego w nieskończoność. Z art. 122 o.p. wynika bowiem wyraźna wskazówka, nie tylko o charakterze normatywnym (obowiązek podjęcia wszelkich działań), ale również nawiązująca wprost do ekonomiki postępowania, a więc nakazująca podejmowanie niezbędnych działań. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskazano dowody, na których organy się oparły oraz wskazano okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Organy w szczególności wskazały cechy pojazdu, które decydują o tym, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest do przewozu osób i powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703. Treść uzasadnienia przekonuje o spełnieniu warunków z art. 210 § 4 o.p., a w konsekwencji także art. 124 o.p. Nie ma podstaw do uwzględnienia twierdzeń zawartych w skardze, iż - w spornym pojeździe nie ma możliwości zamontowania dodatkowych dwóch rzędów siedzeń; nigdy nie posiadał on w przestrzeni ładunkowej stałych siedzeń dla pasażerów z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby lub stałych punktów kotwiących do zamocowania takich siedzeń; treść dowodu rejestracyjnego wypełniona została przez sprzedawcę; zapis widniejący w dowodzie rejestracyjnym jakoby miał 7 miejsc stanowi jedynie omyłkę pisarską wypełniającego ten dowód niemieckiego sprzedawcy; do zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu z [...] sierpnia 2012 r. uprawniony diagnosta sugerował się zapisem w niemieckim dowodzie rejestracyjnym, a nie faktycznym stanem pojazdu z chwili jego nabycia przez Skarżącego. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że w toku postępowania podatkowego Skarżący nie kwestionował, że sporny samochód L. R. D. był wyposażony w 7 miejsc siedzących. Potwierdza to także zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności przedstawione już powyżej dowody. Dowód rejestracyjny pojazdu nie został wypełniony przez sprzedawcę (jak twierdzi pełnomocnik Skarżącego), ale przez niemiecki organ administracji i nie niczym nieuzasadnione jest podważanie zawartego w nim zapisu dotyczącego ilości miejsc, poprzez wskazywanie, że wynika on z omyłki pisarskiej. Brak jest też jakichkolwiek podstaw do uznania, że uprawnieni diagności poświadczyli nieprawdę w wydanych zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu. Jak trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę zakres badania technicznego pojazdu określają przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wydane na podstawie zawartej w niej delegacji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zakres okresowego badania technicznego obejmuje między innymi identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Odnośnie homologacji, przedstawiciel J. P. Sp. z o.o. w W. (importera samochodów marki L. R.) wyjaśnił, że samochody L. R. D. są homologowane jedną wspólną homologacją zarówno w wersji pięcio- jak i siedmiomiejscowej. Ustalenia organów potwierdzają także informacje wynikające z protokołu oględzin z [...] września 2012 r. oraz dokumentacja zdjęciowa. Pełnomocnik Skarżącego stawia w skardze zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 o.p., wskazując, że w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B. posługuje się argumentacją całkowicie odmienną i sprzeczną w stosunku do wyrażonej w innych postępowaniach, w których Skarżący występował jako strona. Zarzut ten został wywiedziony w kontekście różnej oceny przez organ podatkowy informacji o przeznaczeniu pojazdu wynikających z dokumentu homologacji. Odnosząc się do tej kwestii, należy stwierdzić, iż jak wskazano na wstępie, informacje te nie mają decydującego znaczenia z punktu widzenia klasyfikacji towarowej pojazdu według Nomenklatury Scalonej. Także z cytatów fragmentów decyzji wydanych w innych powoływanych sprawach nie wynika, że takie znaczenie w tych sprawach przyznawał im organ podatkowy. Niewątpliwie określenie przeznaczenia pojazdu w dokumencie homologacji jest jedną z okoliczności, która winna być wzięta pod uwagę przy dokonywaniu klasyfikacji pojazdu dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym. Nie jest to jednak okoliczność przesądzająca. Tak też dane dotyczące spornego samochodu zostały potraktowane na gruncie niniejszej sprawy. Nie było sporne, że będący przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód marki L. R. D. posiadał homologację ciężarową. Informacje te zostały poddane przez organy podatkowe swobodnej ocenie łącznie z pozostałymi dowodami zebranymi w postępowaniu. Jak słusznie wskazano, pozycja 8703 Nomenklatury Scalonej obejmuje samochody i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi. Takim samochodem osobowo-towarowym jest samochód L. R. D. [...], którego podstawowym i najważniejszym (ale nie jedynym) przeznaczeniem jest przewóz osób. Samochodem tym można przewozić również towary, jednakże jest to cecha praktycznie każdego samochodu osobowego. Z tych względów niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 o.p. Konsekwentnie nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wnioskowany w postępowaniu podatkowym dowód z akt innych postępowań podatkowych wskazanych przez Skarżącego. Mając powyższe na uwadze za niezasadne uznano podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 210 § 4 i art. 229 o.p. Nie zasadne okazały się także poniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, który były podstawą orzekania w sprawie. Powyższe stało się podstawą oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).