I SA/Bk 190/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postepowania, decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. oddala skargę J. B. zwrócił się [...] października 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w B. z [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r., wskazując na przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."). Skarżący podniósł, że w 2013 r., we wniosku o zwrot podatku akcyzowego, zadeklarował 3 ha, tj. działki bezsporne, nieobjęte jego zarzutami, że są w posiadaniu innych osób i podmiotów. W decyzji z [...] września 2013 r., nr [...], ustalającej roczny wymiar zwrotu podatku akcyzowego na 2013 r. i zwrot podatku akcyzowego Burmistrz S. zawarł stwierdzenie, że powierzchnia użytków rolnych, będących w posiadaniu lub współposiadaniu skarżącego, określona w ewidencji gruntów i budynków według stanu na 1 lutego 2013 r. wynosi 3,9300 ha. Skarżący wywiódł, że Burmistrz S. uznaje posiadanie samoistne innych podmiotów i nie wlicza tych powierzchni działek rolnych z ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych do ustalenia limitu zwrotu podatku akcyzowego. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z ww. decyzji Burmistrza S. z [...] września 2013 r., jak również dołączonej do wniosku o wznowienie postępowania "Informacji o jednostce opodatkowania" (stan na [...] lutego 2013 r., rejon: [...] – K., podatnik wyróżniony – J. B.). Postanowieniem z 18 listopada 2013 r., działając na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 i § 2, art. 244 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 o.p., SKO wznowiło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z [...] października 2018 r., nr: [...] odmówiło uchylenia decyzji tego organu z [...] stycznia 2013 r., nr: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję Burmistrza S. z [...] sierpnia 2012 r., wobec braku podstaw do jej uchylenia na podstawie wskazanych przez stronę przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 o.p. W uzasadnieniu podniesiono, że co do zasady fałszywość dowodu powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu, chyba że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Przy braku orzeczenia o sfałszowaniu dowodu istotne jest więc ustalenie i wykazanie, że zachodzą dwie wyżej wymienione przesłanki. Organ zauważył, że skarżący oparł swoje żądanie na wskazaniu w uzasadnieniu decyzji Burmistrza S. ustalającej zwrot podatku akcyzowego na 2013 r., że podstawą do ustalenia rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego jest powierzchnia gruntów 3,93 ha, w tym wykorzystywana do produkcji rolnej - 3,00 ha. W ocenie SKO, z załączonej do wniosku "Informacji o jednostce opodatkowania" można wywnioskować, że zwrot podatku akcyzowego dotyczył gruntów wykorzystywanych do produkcji rolnej położonych w K. i w odniesieniu do powyższych gruntów podatnik otrzymał zwrot podatku akcyzowego. Nie świadczy to jednak o sfałszowaniu żadnego z dowodów zgromadzonych w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Tym samym nie ziściła się w opinii organu przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 1 o.p. Według organu nie zachodzi także przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Wskazany przez skarżącego fragment uzasadnienia decyzji ustalającej zwrot podatku akcyzowego za 2013 r., z dnia [...] września 2013 r., odnoszący się do powierzchni gruntów gospodarstwa położonych w K., za które został ustalony zwrot podatku akcyzowego, nie jest nową istotną okolicznością faktyczną nieznaną Burmistrzowi S., ani stronie. Organ zauważył, że grunty gospodarstwa rolnego z rejonu K. zostały objęte opodatkowaniem łącznie z innymi gruntami, będącymi przedmiotem postępowania podatkowego za 2010 r. SKO zauważyło również, że sprawa ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. była przedmiotem rozpatrzenia przez sądy administracyjne, które nie stwierdziły żadnych uchybień w zakresie ustalenia powyższego zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że organy rozpatrujące sprawę dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie opodatkowania przedmiotów opodatkowania strony. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i ją oddalił. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, w odwołaniu zarzucając naruszenie art. 240 § 1 o.p. w zw. z art. 241 § 1 i art. 240 § 2 o.p. Decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...], SKO w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po przedstawieniu orzecznictwa odnoszącego się do przepisów, których naruszenie zarzucono w odwołaniu, organ podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji SKO w B. z [...] stycznia 2013 r., nr [...] Organ wskazał, że bezsporne jest, że skarżący nie przedstawił orzeczenia sądowego stwierdzającego, że jakikolwiek dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne był sfałszowany. SKO zauważyło, że stosownie do treści art. 240 § 2 i 3 o.p., jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 tego artykułu może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 tegoż artykułu można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. Przepis ten ma charakter ochronny w stosunku do stron postępowania, gdyż umożliwia wznowienie postępowania przed formalnym zakończeniem procedur sądów powszechnych. Stanowi odstępstwo od zasady oficjalności dowodów. W opinii SKO załączona do wniosku o wznowienie postępowania "Informacja o jednostce opodatkowania", jak również decyzja Burmistrza S., do której odwołuje się w przedmiotowym wniosku skarżący, nie świadczą o oczywistości sfałszowania jakiegokolwiek z dowodów zgromadzonych w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Organ zauważył, że decyzja Burmistrza S. z [...] września 2013 r. jest decyzją ustalającą roczny limit zwrotu podatku akcyzowego na 2013 r. i kwotę zwrotu podatku akcyzowego, który zostanie przekazany do [...] października 2013 r. Z kolei "Informacja o jednostce opodatkowania" (rejon 019 - K., podatnik wyróżniony – J. B.) dotyczy stanu na [...] lutego 2013 r. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania dotyczy wymiaru podatku za 2010 r. Organ zaznaczył, że powołana powyżej decyzja Burmistrza S. została wydana [...] września 2013 r., a zatem jest to dowód, który nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2013 r. Nie jest to dowód istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., skoro jego autorem jest ten sam organ, który wydał przedmiotową decyzję w pierwszej instancji. Z kolei "Informacja o jednostce opodatkowania", dotyczy stanu na [...] lutego 2013 r. i gruntów położonych w rejonie K.. Ponadto grunty z rejonu K. zostały opodatkowane wraz z innymi gruntami, położonymi w obrębie miasta S., w obrębie m. S. - K. i w obrębie m. S. – K. Organ stanął więc na stanowisku, że nie sposób zatem także w przypadku przedmiotowej informacji - pochodzącej także od organu podatkowego - przyjąć, że wyszły na jaw nowe, istotne w sprawie okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznane organowi. Skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając w całości ww. decyzję, zarzucił jej: - błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegał na uznaniu, że w zakresie zarzutu fałszowania dokumentu żądanie wznowienia było oparte na zarzutach domniemania popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270 – art. 277 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 ze zm., dalej jako: "k.k.")), gdy chodziło o stworzenie fałszywego dowodu w drodze czynu zabronionego w rozumieniu art. 235 k.k. (przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), albowiem faktem bezspornym jest, że organy podatkowe (Burmistrz S. i SKO) zarzuciły podatnikowi J. B.(ustalając łączne zobowiązanie pieniężne na 2010 r.) potwierdzenie nieprawdy w informacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego – lecz tego nie dowiodły przed sądem karnym, stąd zaszła konieczność wznowienia postępowania w oparciu o nowo wykryty dokument, a oparty o dane, które istniały w dacie wydania decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne; - wykorzystanie do wydania negatywnej decyzji niezgodności art. 120 o.p. z art. 7 Konstytucji RP. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Skarżący zawarł też wniosek o skierowanie przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 120 o.p. z art. 7 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie [...] lipca 2019 r. skarżący wniósł o ograniczenie rozprawy tylko do zarzutu niezgodności art. 120 o.p. z art. 7 Konstytucji RP i do wniosku o skierowanie pytania prawnego do TK oraz o podjęcie przez sąd rozstrzygnięcia odnośnie przedmiotowego wniosku. Sąd postanowił oddalić wniosek o ograniczenie rozprawy. Sąd postanowił także o oddaleniu wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania. Ze względu na zawiłość sprawy odroczono ogłoszenie orzeczenia na 17 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, że wznowienie postępowania jest szczególnym, jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 o.p., służącej ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala bowiem podatnikowi polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. W związku z powyższym postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu wznowionym, organ je prowadzący, może odnieść się do istoty sprawy tylko wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem prawnym, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia wadliwości prowadzonego postępowania. W rozpatrywanej sprawie organ, po stwierdzeniu spełnienia formalnych przesłanek wznowienia postępowania, wznowił postepowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną celem przeprowadzenia postępowania co do wystąpienia podnoszonych we wniosku przesłanek wznowienia (art. 243 § 2 o.p.). Wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia określona została w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 o.p., zgodnie z którymi w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, bądź też (2) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W kontekście przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 o.p. nie jest istotne to, czy dokument stanowiący podstawę rozstrzygnięcia budzi zastrzeżenia, np. merytoryczne, choćby były one uzasadnione, lecz to, czy jest on autentyczny, tj. pochodzi od jego wystawcy, i czy nie jest dotknięty tzw. fałszem intelektualnym, czyli wystawiony z zamiarem poświadczenia nieprawdy lub wyrażenia nieprawidłowego stanowiska. Innymi słowy, jeżeli wystawca dokumentu działał w dobrej wierze, a zatem bez tego zamiaru, i jeżeli nie było ingerencji osoby trzeciej w treść dokumentu, mogącej wyczerpywać znamiona przedmiotowe przestępstwa z art. 170 Kodeksu karnego, to dokument nie może uchodzić za sfałszowany, nawet wówczas, gdy zawiera treści obiektywnie nieprawdziwe lub wywołujące wątpliwości (tak: wyrok NSA z 14 kwietnia 2011 r., I FSK 1925/09, CBOSA). Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 240 § 1 pkt 1 o.p. przewidział trzy warunki, które łącznie muszą być spełnione. Po pierwsze, dowody wykorzystane w toku postępowania zostały sfałszowane. Po drugie, fałsz dowodu musi być stwierdzony orzeczeniem sądu. Po trzecie, sfałszowany dowód był podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Powyższe unormowanie dotyczy więc usunięcia wadliwości procesowej postępowania w sytuacji, gdy sfałszowany dowód był podstawą wydania decyzji. Poza tym z art. 240 § 2 o.p. wynika, że, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. W orzecznictwie prezentowane jest utrwalone już stanowisko, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Może to być np. wyrok sądu skazujący świadka za fałszywe zeznania (art. 233 1 k.k.), biegłego za fałszywą opinię, tłumacza za fałszywe tłumaczenie (art. 233 § 4 k.k.), funkcjonariusza publicznego za poświadczenie w dokumencie nieprawdy (art. 271 k.k.) lub każdą osobę, która podrobiła bądź przerobiła dokument, w celu użycia go za autentyczny (art. 270 k.k.) (wyrok z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 310/09, publ. LEX nr 563442). Oczywistość fałszerstwa, o której mowa w art. 240 § 2 o.p., musi być natomiast możliwa do stwierdzenia bez przeprowadzania dodatkowych dowodów, jawna, widoczna gołym okiem (zob. wyrok NSA z dnia 2 marca 2012 r., II FSK 1690/10, CBOSA). Oczywistość sfałszowania dowodu dotyczy więc przypadków, gdy z prostego zestawienia dowodu ze stanem faktycznym wynika, że dowód został sfałszowany. Są to sytuacje, gdy aby dostrzec fałsz, nieprawdę, nie zachodzi konieczność przeprowadzania dowodów, czy posiadania wiedzy specjalistycznej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 293/15, CBOSA). Natomiast z treści art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: (1) wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody; (2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; (3) są one istotne dla sprawy. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, że organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie postępowania. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok NSA z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (zob.: wyrok NSA z 1 października 2003 r., III SA 2923/01). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody" to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte, po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane w toku postępowania podatkowego. Zwrot "nowe dowody" powinien być zatem interpretowany przez pryzmat użytego w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. zwrotu "wyjdą na jaw". W efekcie należy uznać, że strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania (por. wyroki NSA: z 13 listopada 2013 r., II FSK 2675/12; z 21 listopada 2013 r., II FSK 734/13; wyrok WSA w Białymstoku z 25 października 2017 r., I SA/Bk 728/17). Pogląd powyższy jest aprobowany nie tylko w orzecznictwie sądów administracyjnych, lecz również przez przedstawicieli doktryny (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. M. Hauser, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 240, Lex nr 477951). Na pełną aprobatę zasługuje również pogląd orzecznictwa, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż naruszałoby zasadę stałości decyzji (wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., II FSK 2701/13). Reasumując analizę przywołanych przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, należy podkreślić, że postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególne uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach. W orzeczeniu z dnia 19 stycznia 2010 r. NSA w Warszawie zauważał, że "granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p." (sygn. I FSK 1848/08, CBOSA). Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że zakres przedmiotowy postępowania wznowieniowego dotyczy ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Zatem przesłanki wznowieniowe muszą zostać poddane analizie w kontekście ich ziszczenia, ale tylko w wąskim zakresie przedmiotu postępowania pierwotnego. W kontekście rozważań, czy w sprawie zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt 1 o.p. należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika, żeby Skarżący przedstawił jakikolwiek dowód potwierdzający, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w postępowaniu pierwotnym okazały się fałszywe. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania "Informacja o jednostce opodatkowania" oraz decyzja Burmistrza S. z 2013 r., do której odwołuje się Skarżący, nie noszą znamion oczywistego sfałszowania dowodów w postępowaniu pierwotnym. Informacja o jednostce opodatkowania (rejon 019 – K., podatnik wyróżniony – J. B.) dotyczy stanu na dzień [...] lutego 2013 r. Decyzja Burmistrza S. z [...] września 2013 r. to dokument urzędowy, korzystający z domniemania prawdziwości, a przedmiotem tego dokumentu jest ustalenie rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego ale na 2013 r. i kwoty zwrotu podatku akcyzowego, który zostanie przekazany do [...] października 2013 r. Oba dokumenty nie mogą mieć wpływu na wymiar podatku za 2010 r. z uwagi na ich inny zakres oddziaływania czasowego, nie pokrywający się z postępowaniem pierwotnym. Co niezmiernie istotne w niniejszej sprawie, w kontekście drugiej przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., warunkiem wznowienia postępowania na tej podstawie jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. Powołana powyżej decyzja Burmistrza S. została wydana w dniu [...].09.3013 r., a zatem jest to dowód, który nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...].01.2013 r. Nie jest to dowód istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, skoro jego autorem jest ten sam organ, który wydał przedmiotową decyzję w I instancji. Z kolei "Informacja o jednostce opodatkowania", dotyczy stanu na dzień [...].02.2013 r. i gruntów położonych w rejonie K.. Ponownie należy zauważyć, że decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, to decyzja w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r., która została wydana w I instancji w dniu [...] sierpnia 2012 r., a utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] styczna 2013 r. Ponadto grunty z rejonu K. zostały opodatkowane wraz z innymi gruntami, położonymi w obrębie miasta S., w obrębie m. S. - K. i w obrębie m. S. - K. Nie sposób zatem także w przypadku przedmiotowej informacji - pochodzącej przecież także od organu podatkowego - przyjąć, iż wyszły na jaw nowe, istotne w sprawie, okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu nie było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na wskazane podstawy wznowieniowe, a stanowisko organów w niniejszej sprawie jest jak najbardziej prawidłowe, zaś zarzuty skargi bezzasadne. Odnośnie do wniosku o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, Sąd podziela pogląd ukształtowany w jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Sąd nie znalazł jednak podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym we wnioskowanym w skardze zakresie. Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie wykorzystania do wydania negatywnej decyzji wykazywanej w skardze niezgodności art. 120 o.p. z art. 7 Konstytucji RP. Organy w niniejszej sprawie działały na podstawie obowiązującego prawa i w granicach obowiązującego prawa. Natomiast brak ustosunkowania się do jednego z zarzutów skargi w odpowiedzi na skargę przez organ administracji nie może być podstawą do uchylenia prawidłowo wydanych decyzji w sprawie, gdyż to decyzje, a nie stanowisko organu są poddawane sądowej kontroli. Organ powinien jednak co do zasady ustosunkować się do wszystkich zarzutów skargi czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Sąd nie znalazł również podstaw prawnych do zawieszenia postępowania zarówno z urzędu jak i na wniosek Skarżącego złożony na rozprawie. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).