I SA/Bk 198/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz,, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi N. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania treści wyniku kontroli skarbowej oddala skargę. Postanowieniem z [...] lutego 2007 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] listopada 2006 r., w sprawie odmowy sprostowania (poprzez usunięcie wszelkich informacji zawartych na kartach wyniku od strony 4 do strony 16 włącznie) treści wyniku kontroli skarbowej z [...] października 2006 r. Nr [...], zawierającego ustalenia w zakresie rzetelności deklarowanego dochodu i podatku dochodowego za 2001 r. oraz kontroli dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. skarżącej N. P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wynik kontroli nie jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, który nakłada na stronę postępowania obowiązki bądź nadaje jej uprawnienia, a tym samym nie służą od niego żadne zwyczajne środki odwoławcze. Wynik kontroli jest jednakże jedną z form rozstrzygnięcia postępowania kontrolnego. Tym samym, zgodnie z treścią art. 31 ust. 1 ustawy z 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 65 ze zm.) mają do niego, w zakresie nieuregulowanym w tejże ustawie, odpowiednie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że stosownie do art. 213 Ordynacji podatkowej strona mogła żądać uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia lub, co do środków zaskarżenia albo żądać sprostowania pouczenia w przedmiocie środków zaskarżenia. Natomiast na podstawie art. 215 Ordynacji podatkowej skarżąca mogła wnosić o sprostowanie błędów rachunkowych i oczywistych omyłek wyniku kontroli. Jednak żądanie strony zawarte we wniosku o sprostowanie dokumentu urzędowego – wyniku kontroli skarbowej z [...] października 2006 r. wykraczało poza opisany wyżej zakres. Stąd żądanie strony nie mogło być uwzględnione. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B., wskazując, że narusza postanowienia art. 24 ust. 2 pkt b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) poprzez nie sprostowanie zawartych w dokumencie urzędowym - wyniku kontroli skarbowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] informacji nie objętych kontrolą skarbową prowadzoną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., między innymi w zakresie informacji dotyczących życia osobistego i rodzinnego kontrolowanej oraz nie sprostowanie informacji o pozorności zawartych przez kontrolowaną umów cywilnoprawnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej w wynik kontroli skarbowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie może zamieszczać dowolnych informacji o kontrolowanej oraz jej rodzinie tj. między informacje o stanie zdrowia jej męża, o zawartych umowach cywilnoprawnych, o stwierdzeniu pozorności zawartych umów przez stronę, do których to czynności stosownie do art. 2 ustawy o kontroli skarbowej wyżej wymieniony organ administracji publicznej bezspornie nie jest uprawniony. Pełnomocnik podniósł również, że z uwagi na to, że prowadzone postępowanie podatkowe nie doprowadziło do usunięcia powyżej opisanych nieprawidłowości należy uznać, iż w trakcie przedmiotowego postępowania zostały naruszone wobec kontrolowanej podstawowe prawa obywatelskie zawarte Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności art. 32 ust. 1 Konstytucji, skutkiem czego skarżąca jest zdania, iż nie jest równo traktowana, w porównaniu z innymi obywatelami, przez władze publiczne. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącej rozszerzając zarzuty podniesione w skardze wskazał na naruszenie art. 1, art. 43 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.), polegające na zaniechaniu wystąpienia do Generalnego Inspektora Danych Osobowych z pytaniem czy umieszczenie i przetwarzanie danych osobowych rodziny skarżącej w zakresie nie objętym postępowaniem jest naruszeniem w/w ustawy, oraz naruszenie art. 199a ustawy Ordynacja podatkowa w związku orzeczeniem o pozorności umów przez organ, a nie sąd powszechny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie. Zauważył, że w skardze powołano naruszenie art. 24 ust. 2 pkt b) ustawy z 28 września 1991 r. kontroli skarbowej, który w tej ustawie nie istnieje. Organ przyjął, że pełnomocnikowi skarżącej najprawdopodobniej chodziło o art. 24 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy, zgodnie z którym organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne wynikiem kontroli, gdy min. nie stwierdzono nieprawidłowości. Z protokołu kontroli wynika jednoznacznie, że nie wystąpiły nieprawidłowości w zakresie rzetelności deklarowanego podatku dochodowego za 2001 r. (str. 2 protokołu), a także że wydatki poniesione przez Stronę w 2001 r. znalazły pokrycie w środkach, jakimi dysponowała w tym czasie (str. 21 protokołu). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. odmowa sprostowania treści wyniku kontroli w zakresie zaproponowanym przez pełnomocnika skarżącej nie narusza też podnoszonego w skardze przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd dokonuje oceny z punktu zgodności z prawem procesu zastosowania norm prawa w określonej sytuacji faktycznej. Kontroli takiej można zaś dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności (zob.: Postępowanie sądowoadministracyjne, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2004, str. 282, 289). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że jeżeli zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.), związany z zaniechaniem wystąpienia do Generalnego Inspektora Danych Osobowych z pytaniem czy umieszczenie w wyniku kontroli i przetwarzanie danych osobowych rodziny skarżącej w zakresie nie objętym postępowaniem jest naruszeniem w/w ustawy nie został podniesiony na etapie postępowania administracyjnego, to nie może on być skutecznie podniesiony na etapie rozpoznawania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Nie można organom skutecznie stawiać zarzutu naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, ponieważ wniosek pełnomocnika skarżącej z dnia [...] listopada 2006 r. o sprostowanie wyniku kontroli został oparty na wskazanej w art. 213 ustawy Ordynacja podatkowa podstawie, jaką jest żądanie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, albo sprostowania zamieszczonego pouczenia w tych kwestiach. Skoro powyższa okoliczność nie została podniesiona w postępowaniu administracyjnym zgłoszenie w/w zarzutów dopiero na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. należy uznać za spóźnione. Tym bardziej, że w świetle postanowień art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych organem uprawnionym do podejmowani rozstrzygnięć w sprawach sprostowania danych osobowych jest jedynie Generalny Inspektor Danych Osobowych. Nie można, zatem organom zarzucać naruszenia ustawy o ochronie danych, Sąd bada, bowiem legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. Sąd nie jest zwiany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA sygn. akt 2572/95, Pr. Gospo.1998, nr 5, s.36). Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze narusza art. 24 ust. 2 pkt b (najprawdopodobniej chodzi o pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) poprzez nie sprostowanie zawartych w dokumencie urzędowym - wyniku kontroli skarbowej z dnia 31 października 2006 r. informacji nie objętych kontrolą skarbową prowadzoną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. należy podkreślić, ze przedmiotem kontroli Sądu nie był wynik kontroli i jego treść, lecz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie odmowy sprostowania jego treści w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Należy podkreślić, że przywołany w skardze przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kontroli skarbowej, zgodnie z którym organ kontroli skarbowej wydaje wynik w przypadku, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o kontroli skarbowej, nie był podstawą rozstrzygania w sprawie. W skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w B., wniosku o sprostowanie wyniku kontroli z dnia 31 października 2006 r., pełnomocnik skarżącej wskazał jako podstawę żądania art. 213 §1 ustawy Ordynacji podatkowa, wnosząc o usunięcie wszelkich informacji zawartych na kartach od str. 4 do st. 16 włącznie, które nie z uwagi na treść art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kontroli skarbowej nie powinny się w nim znaleźć. Wspomniany art. 213 Ordynacji podatkowej określa zakres, tryb i formę uzupełnienia lub sprostowania aktu. Uzupełnienie może dotyczyć rozstrzygnięcia lub pouczeń co do prawa odwołania, wniesienia powództwa cywilnego do sadu powszechnego lub skargi do sadu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego pouczenia w tych kwestiach, a więc jedynie takich wad, które nie są istotne, bo nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia aktu. Treść żądania zdeterminowała, więc przedmiot rozstrzygnięcia organu, który odmówił sprostowania jego treści, wskazując iż sprostowanie o którym mowa w przepisach Ordynacji podatkowej nie może prowadzić do zmiany merytorycznej wyniku, ani zmieniać istoty rozstrzygnięcia. Pamiętając, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie przedmiocie odmowy sprostowania jego treści w trybie art. 213 § 1 i § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, Sąd rozpoznający sprawę (związany jej granicami), nie stwierdził naruszenia przepisu, który był podstawą rozstrzygania w sprawie, ani też podnoszonych w skardze naruszeń: art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Mając na uwadze fakt, ze podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem, Sąd nie stwierdzając podnoszonego w skardze naruszenia prawa, a tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.