I SA/Bk 199/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 9010-2025-000171 w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na 2024 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży na rzecz skarżącej E. W. kwotę 200 (słownie dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 czerwca 2024 r. E. W. (dalej powoływana jako: "skarżąca", "wnioskodawczyni") złożyła za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wniosek o przyznanie płatności na 2024 r., w którym ubiegała się o przyznanie płatności w ramach Interwencji w formie płatności bezpośrednich do podstawowego wsparcia dochodów i płatności redystrybucyjnej do powierzchni 4,59 ha. W dniu 8 sierpnia 2024 r. wnioskodawczyni złożyła zmianę do wniosku, do której dołączyła żądanie przyznania płatności dla małych gospodarstw. Decyzją z dnia 5 lutego 2025 r. nr 0198-2025-005190 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sokółce (dalej powoływany jako: "organ I instancji", "Kierownik BP") przyznał skarżącej płatności dla małych gospodarstw w wysokości 3.812,41 zł. W następstwie odwołania skarżącej decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 9010-2025-000171 Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży (dalej powoływany jako: "organ odwoławczy", "Dyrektor POR") utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia deklarowana we wniosku wynosiła 4,59 ha, jednak powierzchnię stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej ustalono na 4,38 ha, tj. różnica wyniosła 4,79%. W oparciu o § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2023 r. poz. 482, dalej jako: "rozporządzenie") organy za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności służącą do ustalenia wysokości tej płatności uznały powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności pomniejszoną o dwukrotność różnicy. Odnosząc się do wskazań skarżącej, że ustalenia decyzji organu I instancji "pozostają w sprzeczności: z decyzją pokontrolną jednostki certyfikującej nr [...], protokołem z kontroli nr [...] z dnia 21 sierpnia 2024 r., nr producenta [...], stanem faktycznym uprawy rolnej facelii błękitnej w 2024 r." organ odwoławczy stwierdził, że dołączona do odwołania kopia certyfikatu nr dokumentu [...] z dnia 23 października 2024 r. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazał, że dokumenty wystawione przez jednostkę certyfikującą nie mogą być podstawą ustalenia rzeczywistej powierzchni uprawy, albowiem powierzchnie wskazywane w wykazach jednostek certyfikujących opierają się na deklaracji rolnika zawartej we wniosku o przyznanie płatności, złożonym w ARiMR na dany rok. Ponadto podniósł, że Jednostka Certyfikująca w protokole z kontroli C. Sp. z o. o. nr [...] z dnia 21 sierpnia 2024 r. wskazała na niezgodność z MKO w podsumowaniu kontroli str. 2 z 10 wpisując "Powierzchnia UR zmieniła się w wyniku pomiarów MKO, ponadto zmniejszyła się pow. UR eko - rolnik wyłączył". Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w decyzji nie wskazano, o jaką kwotę została pomniejszona płatność. Zdaniem skarżącej jest to obowiązek wynikający z transparentności zapisu. Skarżąca wywodzi, że stosowane sformułowania przepisów metodą kopiuj/wklej nie informują jej, o ile Agencja potrąciła te zobowiązanie. Skarżąca wskazała, że powierzchnia areału rolnego jest bez zmian, zgodna z powierzchnią deklarowaną oraz faktycznie realizowanymi zobowiązaniami z tego wynikającymi. Stwierdziła, że organ I instancji prawie co roku dokonuje zaniżenia obszarów upraw i skarżąca musi to wyjaśniać odwołując się do Dyrektora POR. Skarżąca twierdzi również, że na obszarze, na którym znajdują się jej grunty występują ponad 1m - 1,5m przesunięcia/niedokładności w mapach, bowiem droga gminna, która prowadzi do gospodarstwa po wieloletnich zaniedbaniach dopiero w 2025 r. będzie prawidłowo naniesiona na mapy przez Urząd Gminy Krynki, co również dotyczy obrysów terenów działek rolnych. Podniesiono także, że organ odwoławczy nie dokonał obmiaru gospodarstwa, którego całkowity obszar ma według skarżącej 5,48 ha, choć w jej piśmie do tego organu była prośba o sprawdzenie naliczenia obszaru i dokonania stosownego sprawdzenia danych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. skarżąca przedłożyła dokumenty mające potwierdzać ubieganie się o wypłatę odszkodowania w związku z suszą w 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. O uwzględnieniu skargi w rozpoznawanej sprawie zaważyła ocena sądu, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez brak wyczerpującego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu mających podważyć ustalenia w przedmiocie powierzchni zgłoszonych do płatności działek, a w związku z tym brak wyjaśnienia wątpliwości mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Doszło wobec tego do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2023 r. poz. 412 ze zm.). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szeroko opisuje metody ustalania powierzchni działek do płatności. Sąd nie kwestionuje wskazań organu dotyczących narzędzi do ustalania maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO), w tym stosowania ortofotomap czy zdjęć satelitarnych. Niebudzącą wątpliwości w orzecznictwie zasadą, opartą na przepisach prawa unijnego i krajowego, jest stwierdzanie MKO za pomocą narzędzi kontroli administracyjnej (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2009, sygn. akt II GSK 1069/08, postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 799/18, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 4956/16, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I GSK 1992/19, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie pozwala to jednak organowi odwoławczemu na zignorowanie dostarczanych przez skarżącą dowodów i podnoszonych twierdzeń odnoszących się do prawidłowości ustaleń organów. Adresat decyzji powinien mieć przekonanie, że jego sprawa została rozpatrzona kompleksowo w sposób merytoryczny. Zaskarżona decyzja takiego przekonania nie daje, przez co nie jest respektowana zasada budzenia zaufania do organu. Tego rodzaju decyzja nie poddaje się również kontroli sądowej. Sądowi nie jest bowiem znane pełne stanowisko organu odwoławczego co do zagadnień kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do szczegółowego wskazania uchybień uzasadnienia decyzji Dyrektora POR należy zauważyć, że organ ten w ocenie sądu bezzasadnie ocenił dokumenty sporządzone przez jednostkę certyfikującą jako nieprzydatne, przez co nie poddał ich należytej, kompleksowej ocenie. W ocenie sądu wartość tych dokumentów należy oceniać in concreto, na tle okoliczności danego przypadku, tymczasem organ a priori stwierdził, że tego rodzaju dokumenty pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Następnie sprzecznie z takim założeniem jednak odniósł się do treści jednego z dokumentów, jednak zdaniem sądu ocena ta była fragmentaryczna i naznaczona z góry przyjętą tezą o niemożności skutecznego podważenia ustaleń organów. Organ powołał bowiem co prawda fragment pisma jednostki certyfikującej z 21 sierpnia 2024 r., ale treść późniejszej (z 18 września 2024 r.) decyzji pokontrolnej już pominął. W ocenie sądu stanowisko organu jest wybiórcze i wymaga uzupełnienia. Należy nadto zauważyć, że zupełnie pominięto wskazania skarżącej dotyczące rozbieżności między MKO odnotowanym przez organy ARiMR w sprawie niniejszej i w latach poprzednich. Obszernie powołano metody ustalania MKO, zupełnie jednak pomijając, jakie są czy też mogą być przyczyny tego stanu rzeczy. Wymaga podkreślenia, że na tym etapie sąd nie może stwierdzić czy organy prawidłowo ustaliły MKO, czy podnoszone dowody i twierdzenia są uzasadnione i czy istniała potrzeba wykonania kontroli na miejscu. Zagadnienia te, podobnie jak kwestia ewentualnych różnic między aktualnymi ustaleniami MKO w stosunku do lat poprzednich, powinny zostać w pierwszej kolejności ocenione przez organ odwoławczy. Taka decyzja wyrażająca jednoznaczne stanowisko Dyrektora POR w tej materii mogłaby zostać poddana realnej, a nie jedynie iluzorycznej ocenie sądu administracyjnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy powinien zatem ww. zagadnienia uczynić przedmiotem swoich rozważań i wyłożyć swoje stanowisko w sposób niebudzący wątpliwości i dający stronie przekonanie, że jej sprawa została załatwiona w sposób kompleksowy i merytoryczny. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Wobec uwzględnienia skargi sąd orzekł o kosztach na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.