I SA/Bk 206/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi U. Z. na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 30 marca 2026 r. Nr XXIV/392/26 w przedmiocie zadania, na które Miasto Białystok przeznacza środki PFRON w roku 2026 p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Skarżąca U. Z., działając na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684, dalej: "u.s.p") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę uchwałę Rady Miasta Białystok z 30 marca 2026 r. Nr XXIV/392/26 w przedmiocie zadania, na które Miasto Białystok przeznacza środki PFRON w roku 2026. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: 1) 1) art. 88 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez przyjęcie w § 3 uchwały, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia, mimo że jako akt prawa miejscowego powinna zostać ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego; 2) art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684, dalej: "u.s.p."), przez wydanie aktu o charakterze generalnym, abstrakcyjnym i zewnętrznym bez zachowania wymogów właściwych dla stanowienia aktów prawa miejscowego; 3) art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c oraz art. 35a ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z § 2 pkt 3, § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2002 r. przez takie ukształtowanie planu finansowego środków PFRON, które przeznacza na dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny dla osób niepełnosprawnych jedynie 30.000 zł, co przy łącznej puli 12.059.498 zł czyni to zadanie iluzorycznym; 4) art. 7 Konstytucji RP oraz zasady legalizmu przez stworzenie podstawy do ograniczania dostępu osób niepełnosprawnych do ustawowo przewidzianego dofinansowania w oparciu o uchwałę, która nie weszła skutecznie do obrotu prawnego; 5) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez arbitralne i nieproporcjonalne ukształtowanie podziału środków PFRON w sposób prowadzący do faktycznego zmarginalizowania osób ubiegających się o dofinansowanie sprzętu rehabilitacyjnego, mimo że jest to zadanie wprost przewidziane w przepisach powszechnie obowiązujących; 6) zasady proporcjonalności i racjonalności wydatkowania środków publicznych przez przeznaczenie jedynie 30.000 zł na sprzęt rehabilitacyjny dla osób niepełnosprawnych, przy jednoczesnym przeznaczeniu 1.200.000 zł na turnusy rehabilitacyjne oraz 3.800.000 zł na przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, co prowadzi do pozornego, a nie realnego finansowania zadania dotyczącego sprzętu rehabilitacyjnego. Mając na względzie przywołane zarzuty skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności uchwały nr XXIV/392/26 Rady Miasta Białystok z 30 marca 2026 r. w całości; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku z 20 kwietnia 2026 r., znak: DRS.72.7.6.2026 na okoliczność wykazania aktualnego, realnego i indywidualnego interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu uchwały oraz na okoliczność wykazania, że przyjęty w uchwale podział środków przełożył się na ograniczenie wysokości dofinansowania przyznanego skarżącej; 4) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z treści zaskarżonej uchwały nr XXIV/392/26 Rady Miasta Białystok z 30 marca 2026 r. na okoliczność wykazania, że uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego, wymaga ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a nadto przeznacza na sprzęt rehabilitacyjny dla osób niepełnosprawnych kwotę rażąco niską i nieproporcjonalną w relacji do całej puli środków PFRON; 5) zobowiązanie organu do przedłożenia dowodu ogłoszenia zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego — na okoliczność wykazania, czy uchwała weszła skutecznie do obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie z ostrożności procesowej o odrzucenie skargi. Podniósł, że nie zasługuję na uwzględnienie zarzut, iż uchwała stanowi akt prawa miejscowego, którego wejście w życie uzależnione jest od ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz odpowiedniego vacatio legis. Wskazał, że zaskarżona uchwała nie zalicza się do żadnej z wymienionej w art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) kategorii aktów prawnych ani też aktu, który na mocy przepisów szczególnych, podlegałby publikacji oraz nie posiada cech, które umożliwiałyby zakwalifikowanie jej do kategorii aktów prawa miejscowego. Poza tym organ podniósł, że kwestionowana uchwała nie ma charakteru normatywnego, gdyż nie zawiera postanowień wyznaczających sposób zachowania w postaci nakazu, zakazu lub uprawnienia znajdujących zastosowanie w powtarzalnych sytuacjach. Kwoty na zadania określone w uchwale nie oznaczają, że uprawnieni otrzymają dofinansowanie w określonej w uchwale wysokości maksymalnej, ani że ta kwota będzie przyznana wielokrotnie każdemu kolejnemu wnioskodawcy, tym samym nie ma tu mowy o normie abstrakcyjnej (wielokrotnego zastosowania). Zdaniem organu uchwała jest aktem kierownictwa wewnętrznego, konkretyzującym sposoby działania powiatu/miasta zmierzające do osiągnięcia celów ustawowych, adresowanym do jednostek organizacyjnych powiatu realizujących zadania powiatu i ma wyłącznie techniczny charakter, gdyż sprowadza się do podziału dostępnych funduszy na poszczególne rodzaje zadań. Wprowadzone zaskarżoną uchwałą postanowienia w żaden sposób nie kreują prawa skarżącej do uzyskania dofinansowania z mocy prawa. Ponadto, w ocenie organu, skarżąca nie wykazała dostatecznie istnienia interesu prawnego w rozumieniu przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), a w szczególności zaś nie wykazała aby zaskarżona uchwała naruszała jej indywidualną sytuację prawną w stopniu uzasadniającym żądanie stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., ponieważ zakwestionowana przez skarżącą uchwała Rady Miasta Białystok z 30 marca 2026 r. nr XXIV/392/26 w przedmiocie zadania, na które Miasto Białystok przeznacza środki PFRON w roku 2026 nie narusza jej interesu prawnego. Powołany przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, o którym mowa w wyżej powołanej normie prawnej, jest art. 87 ust. 1 u.s.p. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równoczesne naruszenie przez nią interesów lub uprawnień konkretnego podmiotu. Interes prawny powinien być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień bądź obowiązków. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej. Adresatem zaskarżonej uchwały w sprawie określenia zadań Miasta Białystok finansowanych w 2026 r. ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest Prezydent Miasta Białegostoku, a przedmiotem jej regulacji jest określenie zadań powiatu z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej, na które zostaną przeznaczone środki PFRON przyznane dla powiatu na dany rok kalendarzowy. Uchwała ta nie ustala żadnych zasad przyznawania dofinansowania, nie przyznaje żadnych praw, ani nie nakłada obowiązków związanych z realizacją przez powiat zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej, nie kształtuje zatem bezpośrednio sytuacji prawnej potencjalnych adresatów tej uchwały, a treść tego aktu koncentruje się na podziale środków na określone zadania. W ocenie sądu z samego faktu, że pismem z 20 kwietnia 2026 r. znak: DRS.72.7.6.2026, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Białymstoku poinformował skarżącą, iż wniosek został rozpatrzony pozytywnie, ale przyznane dofinansowanie do zakupu roweru rehabilitacyjnego dla syna wynosi jedynie 1.019,84 zł, co stanowi 14,59% kosztu sprzętu, nie można wywieźć o naruszeniu jej interesu prawnego. Uprawnienie do uzyskania dofinansowania, według przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2022 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 926), przyznawane jest na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy, właściwego dla: miejsca zamieszkania - w przypadku osoby niepełnosprawnej (§ 10 ust. 1 pkt 1), siedziby albo miejsca prowadzenia działalności - w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej (§ 10 ust. 1 pkt 2). Podsumowując, znaczenie prawne uchwały jest tylko takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, skierowanym do wewnątrz struktury organizacyjnej powiatu, tzn. przez organ stanowiący do organu wykonawczego. Jest to uchwała, która ze swej istoty nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy powiatu, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań. Z powyższych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.