I SA/Bk 207/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z [...].11.2017r. Nr [...] odmówił Panu R. D. rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 968 104 zł wraz z odsetkami w kwocie 1 294 754 zł. Ze zgromadzonych dokumentów w sprawie wynika, iż odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona nie ubiegała się również o przywrócenie terminu w trybie art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy przywraca termin, jeżeli zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Mając powyższe na względzie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...].01.2018r. Nr [...] stwierdził, iż w sprawie nastąpiło uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania skutkujące wydaniem postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stwierdzone uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku datowaną na 26.02.2018r. (data wpływu 01.03.2018r.) "na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] listopada 2017 r., znak sprawy [...] odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 968.104 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.294.764 zł. Wniósł o : uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją organu I instancji oraz zwolnienie od kosztów sądowych w związku z trudną sytuacją osobistą i majątkową. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: przepisów prawa procesowego, tj. naruszenie art. 122, 187 § 1, art. 191 i 199a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na fakt, iż organ podatkowy uznając, że nie dysponuje pełną, dokumentacją obrazującą sytuację majątkową oraz zarobkową Strony winien zwrócić się do niego o przedłożenie stosownych dokumentów/zaświadczeń, naruszenie art. 67a Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, podczas gdy w niniejszej sprawie de facto spełnione zostały obie przesłanki, mianowicie podatnik faktycznie nie jest w stanie spłacić jednorazowo oznaczonej należności zaś z drugiej strony pragnie on sukcesywnie spłacać powstałe zadłużenie co jest również uzasadnione interesem publicznym albowiem w przypadku nierozłożenia należności na raty stwierdzona należność na rzecz Skarbu Państwa nie zostanie w ogóle zaspokojona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowień, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Należy przede wszystkim zauważyć, że Pan R. D. wniósł skargę " na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] listopada 2017 r., znak sprawy [...] odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 968.104 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.294.764 zł.", w sytuacji gdy organ w postanowieniu Nr [...] z [...].01.2018 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez Pana R. D. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...].11.2017 r. Nr [...] odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 968.104 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.294.764 zł. Należy zatem skargę traktować jako na postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy zauważyć, że nie dotyczą one wydanego przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. zasadnie zatem nie rozpatrywał zasadności i prawidłowości orzeczenia o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 968.104 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.294.764 zł. Zgodnie z art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Stosownie natomiast do § 2 pkt l w/w artykułu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Ze zgromadzonych dokumentów w niniejszej sprawie wynika, iż odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z 23.11.2017 r. Nr [...] odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w wyżej wskazanym art. 223 O.p. Z potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wynika, iż przedmiotowa decyzja została doręczona [...].12.2017 r., zatem ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął [...].12.2017 r., zaś odwołanie od decyzji złożono [...].12.2017 r. w urzędzie pocztowym. Podkreślenia wymaga również fakt, iż Strona nie ubiegała się o przywrócenie terminu w trybie art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy przywraca termin, jeżeli zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zatem wobec zaistniałego stanu faktycznego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. zasadnie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nastąpiło uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania, skutkujące wydaniem postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stwierdzone uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.