I SA/Bk 21/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...].10.2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz L. Sp. z o.o. w J. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu pięciu wniosków, udzielił W. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "Hurtownia Alkoholi W. W." z siedzibą w Ł. przy ul. [...], zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej w Ł. przy ul. [...] oraz odmówił udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży następującym podmiotom: L. Sp. z o.o. z/s w J., Z. K. Firma Handlowa "A" Z. K., J. S.A. z/s w K. i E. T. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła L. Spółka z o.o. Decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją, o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży ubiegało się pięć podmiotów, które złożyły wnioski zgodne z art. 18 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r., poz. 487 z póź. zm.) i uzyskały pozytywną opinię Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. (wydaną w formie postanowień odrębnie dla każdego wnioskodawcy). Ponadto wszystkie podmioty uzyskały pozytywne opinie właściwych rad osiedla, Straży Miejskiej i Komendy Miejskiej Policji. Kolegium ustaliło, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta Ł. dysponował jednym wolnym punktem w limicie ustalonym w ilości 50 punktów przez Radę Miejską Ł. uchwałą nr [...] z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji rozdysponował ten punkt przyznając W. W. zezwolenia sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej w Ł. przy ul. [...]. Rozdysponowanie jedynego wolnego punktu spowodowało, że pozostałym przedsiębiorcom ubiegającym się o zezwolenia w tym samym postępowaniu odmówiono wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że przy ustalaniu któremu przedsiębiorcy (z pięciu ubiegających się) należy przyznać zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, kierował się kryteriami ustalonymi przez Radę Miejską Ł. tj. 1) data wpływu wniosku, 2) zasada jeden przedsiębiorca jeden punkt sprzedaży napojów alkoholowych, 3) opinia Rady Osiedla, 4) brak negatywnych wyników kontroli w zakresie przestrzegania ustawy o wychowaniu w trzeźwości, 5) opinia Policji tzn. informacja, że nie podejmowano interwencji w miejscu sprzedaży lub w miejscu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z powodu zakłóceń porządku publicznego w punkcie sprzedaży i jego najbliższej okolicy. Organ odwoławczy zauważył, że wszyscy przedsiębiorcy spełnili kryteria określone w punktach 3-5. Dodał następnie, że przedsiębiorcy: J. S.A. i L. Sp. z o.o. posiadają już zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w innych placówkach handlowych położonych na terenie Ł., zatem nie spełniają kryterium: "jeden przedsiębiorca - jeden punkt sprzedaży". W związku z tym rozstrzygającym kryterium była "data wpływu wniosku". Najwcześniej wniosek złożyła W. W. ([...] sierpnia 2016) i spełnia ona wszystkie pozostałe kryteria ustalone przez Radę Miejską Ł., dlatego zasadnie organ pierwszej instancji przyznał jej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skargę do Sądu wywiodła L. sp. z o.o. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył w całości decyzję Kolegium i zarzucił naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa - poprzez dokonanie niepopartego dowodami, błędnego ustalenia, że L. Spółka z o.o. z siedzibą w J. posiada już zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w innych placówkach handlowych na terenie Miasta Ł., podczas gdy spółka ta nie jest beneficjentem takich zezwoleń, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w oparciu o takie błędne ustalenie organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, że L. Spółka z o.o. nie spełnia kryterium podstawowego "jeden przedsiębiorca - jeden punkt sprzedaży napojów alkoholowych" określonego w pkt III.3 lit. b) Załącznika nr 3 do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia 29 grudnia 2015 r., w związku z czym nie kwalifikuje się by uzyskać zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych; 2) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa - poprzez błędne, ustalenie, że decyzja organu I instancji była skierowana do spółki L1 Spółka z o.o. jak również przyjęcie, że odwołanie od tej decyzji wniosła rzeczona spółka, podczas gdy spółka o takiej nazwie aktualnie nie jest ujawniona w rejestrze przedsiębiorców, a decyzja organu I instancji oraz odwołanie od niej złożyła spółka L. Spółka z o.o. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż decyzja została skierowana do podmiotu nieistniejącego i niebędącego stroną w sprawie; 3) art. 18 ust. 2 i 3a w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz pkt III.3 lit. a) załącznika nr 3 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. - poprzez ich niezastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego, w którym dwóch przedsiębiorców ubiegających się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych złożyło wnioski w tej samej dacie i spełniło wszystkie kryteria określone w stosownej uchwale rady miasta; jak również poprzez odstąpienie, od dokonania wykładni tych przepisów, skutkujące brakiem stanowiska organu co do dopuszczalności modyfikacji ustalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. i obowiązującego kryterium "daty wpływu wniosku" poprzez przyjęcie zamiast daty wpływu wniosku rozumianej jako data kalendarzowa - dodatkowego kryterium "kolejności wpływu wniosku"; 4) art. 1 i art. 18 ust. 1 oraz art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 32 Konstytucji RP - poprzez udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych arbitralnie wybranemu przez organ podmiotowi, pomimo że o takie zezwolenie ubiegały się. dwa podmioty spełniające kryteria udzielania zezwoleń wynikające ze stosownych uchwał rady gminy, co stanowi pogwałcenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. W związku z powyższym autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 i 3 i ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 ww. ustawy), oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu (art. 18 ust. 3 ww. ustawy), po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 3a ww. ustawy). Zgodnie zaś z treścią art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży, oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W przedmiotowej sprawie liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży ustaliła Rada Miejska Ł. określając ten limit na 50 punktów (uchwały Nr [...] z dnia 31 marca 2003 r. zmieniona uchwałą Nr [...] z dnia 30 czerwca 2011 r.). W związku z tym, że rozdysponowano już 49 z takich zezwoleń, pozostało ostatnie, o które ubiegało się w rozpatrywanym przypadku pięciu przedsiębiorców. Z przytoczonych regulacji prawnych nie wynika tryb procedowania w sytuacji, w której o mniejszą ilość zezwoleń na sprzedaż alkoholu związaną z limitowaniem uchwałami rad gmin ilości punktów sprzedaży, ubiega się większa ilość (od ilości punktów sprzedaży) podmiotów. Skoro każdy przedsiębiorca może złożyć pisemny wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i zezwolenie takie wydaje organ zezwalający po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z ww. uchwałami rady gminy, to tym samym w sytuacji wydania przez taką komisję pozytywnej opinii w stosunku do wszystkich wnioskujących, organ zezwalający powinien rozpatrzyć wniosek każdego przedsiębiorcy w trybie i w sposób, który byłby dla ubiegającego się o zezwolenie, przejrzysty i oparty na równych kryteriach wyboru. Procedura dokonania wyboru powinna być transparentna, a więc jasna, klarowna oraz oparta na jednakowych zasadach wyboru. Jest to szczególnie niezbędne ze względu na to, że decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi, wydawana w sytuacji ograniczonej limitem liczby zezwoleń, jest decyzją o ograniczonym prawem zakresie uznania administracyjnego. Pogląd o takim charakterze owej decyzji wyraził NSA w uchwale z 18 września 1995 r. sygn. akt VI SA 10/95, (ONSA 1995, z. 4, poz. 152). Zawarte w art. 18 ust. 2 i 3 przesłanki dopuszczalności wydania takiego zezwolenia - liczba punktów sprzedaży ustalona dla terenu gminy oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży - nie kwalifikują takiej decyzji jako decyzji w pełni związanej. Wyznaczają one materialnoprawne granice uznania organu wydającego decyzję. Nie może on wydać zezwolenia, jeśli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej przez radę gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z określonymi przez radę gminy zasadami usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu. Natomiast nie ma on obowiązku prawnego wydać zezwolenia tylko dlatego, że nie zachodzą powyższe przeszkody. Granice przysługującego organowi uznania administracyjnego wyznaczają nie tylko przepisy art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, lecz także ogólna zasada uwzględniania przy załatwianiu spraw indywidualnych interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa). W wyroku z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 575/11 NSA wskazał z kolei, że uznaniowy charakter takiej decyzji nie może prowadzić do dowolności rozstrzygnięcia. W każdym przypadku jej wydanie powinno być poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozpatrzenia sprawy konkretnego podmiotu ubiegającego się o takie zezwolenie, z zachowaniem wymogów proceduralnych, w tym art. 7,8,11,15, a także art. 107 § 3 kpa. Poszczególne kryteria zastosowane przy udzielaniu zezwolenia powinny zostać poddane wyczerpującemu porównaniu przy ocenie wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Również w orzecznictwie WSA w Białymstoku, stwierdzono już, że w przypadku większej liczby wnioskodawców od wolnych punktów w limicie - w sytuacji gdy organ zezwalający dysponuje ograniczoną i niepodzielną ilością pewnych dóbr (zezwoleń) - o przydziale tych dóbr orzeka w formie jednej decyzji uznaniowej, rozstrzygającej w przedmiocie wszystkich złożonych wniosków o uzyskanie zezwolenia. W wyniku złożenia w tym samym czasie większej ilości wniosków niż przewidywany limit wolnych punktów sprzedaży alkoholu, zasadnym jest przyjęcie dodatkowych kryteriów wyboru, w tym kryteriów "daty wpływu wniosku", "jeden przedsiębiorca - jeden punkt sprzedaży alkoholu", czy też kryterium "kontynuacji prowadzenia sprzedaży alkoholu w danym punkcie" (zob. np. wyroki z 11 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 891/07 i z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/BK 705/09 dostępne w CBOSA). Mając na uwadze dotychczasowe uwagi wskazać trzeba, że decyzja zezwalająca na sprzedaż alkoholu powinna zawierać uzasadnione kryteria uznaniowości, sprowadzające się do równego traktowania podmiotów gospodarczych. Obowiązek równego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii) był wielokrotnie podkreślany w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie (orzeczenie TK z dnia 9 marca 1988 r. sygn. U 7/87, wyrok TK z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. P 27/07). Samo odstępstwo od równego traktowania nie prowadzi jeszcze do uznania wprowadzających je przepisów za niekonstytucyjne. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32 czy też art. 2 Konstytucji RP. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania (wyrok z 12 maja 1998 r. sygn. U. 17/97). Pamiętać zatem trzeba, że odstępstwo od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych musi zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach. Z uzasadnienia decyzji wydanych w tej sprawie wynika, że oprócz warunków wynikających z ustawy organ uwzględnił również dodatkowe kryteria ustalone uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł., tj. a) data wpływu wniosku, b) zasada jeden przedsiębiorca jeden punkt sprzedaży napojów alkoholowych, c) opinia Rady Osiedla, d) brak negatywnych wyników kontroli w zakresie przestrzegania ustawy o wychowaniu w trzeźwości, e) opinia Policji tzn. informacja, że nie podejmowano interwencji w miejscu sprzedaży lub w miejscu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z powodu zakłóceń porządku publicznego w punkcie sprzedaży i jego najbliższej okolicy. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że powyższe kryteria spełniało dwóch przedsiębiorców: W. W. oraz L. sp. z o.o. W oparciu o kryterium daty wpływu wniosku wyłączono pozostałych wnioskujących przedsiębiorców, a zezwolenia udzielono stosując kryterium kolejności wpływu wniosku. Z zaskarżonej decyzji Kolegium wynika natomiast, że wniosek L. sp. z o.o. został "zdyskwalifikowany" z uwagi na to, że podmiot ten posiada już zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w innych placówkach położonych na terenie Ł. To zaś spowodowało w ocenie organu odwoławczego, że rozstrzygającym kryterium była "data wpływu wniosku". Najwcześniej wniosek złożyła W. W. ([...] sierpnia 2016) i spełnia ona wszystkie pozostałe kryteria ustalone przez Radę Miejską Ł., stąd zdaniem Kolegium to ona powinna otrzymać przedmiotowe zezwolenie. Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji, jak też stanowisko zaprezentowane przez Kolegium jest błędne, bowiem nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach oraz godzi w zasadę równego traktowania podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Przede wszystkim na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia przepisów postępowania przejawiający się w błędnym ustaleniu, że L. Spółka z o.o. z siedzibą w J. posiada już zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w innych placówkach handlowych na terenie Miasta Ł. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że spółka ta nie jest beneficjentem takich zezwoleń, co bezpośrednio – wbrew twierdzeniom Kolegium – wynika z wykazu przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) w strefie limitów. W wykazie tym figuruje L. [...] Sp. z o.o. Sp. k. w J., zatem podmiot inny niż wnoszący o wydanie zezwolenia w tej sprawie. Z akt wynika, że skarżąca Spółka nie jest następcą prawnym podmiotu o nazwie L. [...] Sp. z o.o. Sp. k. Natomiast nazwa podmiotu L. sp. z o.o. została ustalona na mocy zaprotokołowanej notarialnie uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki pod firmą L1 Sp. z o.o. zmieniającej firmę tejże spółki (akt notarialny z [...] grudnia 2015 r. Rep. A nr [...]). Powyższe zostało ujawnione w dołączonym do akt sądowych odpisie pełnym KRS nr [...], gdzie z rubryki "Dane podmiotu" jednoznacznie wynika, że skarżąca Spółka funkcjonowała wcześniej pod firmą L1 Sp. z o.o., nie zaś L. [...] Sp. z o.o. Sp. K. Z dostępnych w aktach dokumentów wynika zatem, że L. [...] Sp. z o.o. Sp. K. to zupełnie inny podmiot gospodarczy niż skarżąca Spółka. Wobec powyższego bezpodstawne jest twierdzenie, że skarżąca Spółka nie wypełniła kryterium "zasada jeden przedsiębiorca jeden punkt sprzedaży napojów alkoholowych". Należy ponadto podzielić wątpliwości wyartykułowane w skardze, dotyczące przyjęcie w tej konkretnej sprawie zamiast ustalonego w załączniku nr 3 do uchwały Rady Miejskiej w Ł. kryterium daty wpływu wniosku, kryterium kolejności wpływu wniosku. Powyższe narusza zdaniem Sądu zasadę uznaniowości, tj.: art. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z wynikającą z art. 32 Konstytucji RP zasadą równości. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 12 października 2016 r. I SA/Bk 252/16. Skoro zatem jedno z przyjętych kryteriów wyboru odnosi się do daty złożenia wniosku a nie do daty i godziny, to wszystkie wnioski złożone w określonej dacie powinny być rozpatrywane jednakowo. Organ może przyjąć dodatkowe kryteria, lecz nie może zmieniać kryteriów już istniejących. Skoro w ogłoszeniu umieszczonym przez Prezydenta Miasta Ł., zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, wskazano końcowy termin składania wniosków i strona skarżąca złożyła wniosek w terminie, nie ma podstaw, aby jej wniosek nie był rozpatrywany, bowiem mimo złożenia go w terminie został złożony tego samego dnia tylko później niż inny wniosek. Sąd nie podziela natomiast zarzutu, że zaskarżona decyzja skierowana została do podmiotu nie będącego stroną. Wprawdzie w swojej decyzji Kolegium wskazało w sentencji jako stronę L1 Sp. z o.o. w J., a nie L. Sp. z o.o. w J., to jednak akta sprawy pokazują, że jest to oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu w odpowiednim trybie. Z akt wynika bowiem, że wnioskodawcą była L. Sp. z o.o. i to tej spółce organ pierwszej instancji odmówił udzielenia stosownego zezwolenia, które to rozstrzygnięcie zaskarżyła odwołaniem właśnie L. Sp. z o.o. Stwierdzone powyżej uchybienia stanowią jednak wystarczającą podstawę do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Ponownie rozpatrując sprawę organy będą miały na uwadze, że nie ma przeszkód, aby w sytuacji przyznawania dóbr reglamentowanych organ administracji publicznej działając w ramach uznania administracyjnego wprowadzał kryteria pozaustawowe. Istotne jest jednak, aby przyjęte wymagania zostały zastosowane w stosunku do wszystkich stron postępowania i aby ocena spełnienia ustalonych kryteriów uwzględniała w pierwszym rzędzie hierarchię celów wynikających z art. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Kryteria owe powinny być obiektywne, czytelne, racjonalne i możliwe do weryfikacji. Nie mogą także naruszać konstytucyjnie chronionych wartości, m.in. takich, jak zasada równości. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).