I SA/Bk 216/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2013 oddala skargę Pan M. M. (dalej Skarżący) złożył za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2013 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na rok 2013, w którym zadeklarował pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 126,65 ha oraz wariant 2.3 - trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 2,46 ha. Do Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu [...] maja 2013 r. (data nadania) wpłynęła zmiana do wniosku, w której Skarżący rozszerzył żądanie przyznania płatności o pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 3,50 ha, wnioskując również o zwrot kosztów transakcyjnych. W dniu [...] sierpnia 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynęło pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym Skarżący poinformował organ I instancji o wypowiedzeniu umowy dzierżawy objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym działek ewidencyjnych nr [...] obręb S. oraz działek ewidencyjnych nr [...] obręb G. Jednocześnie strona przedłożyła pisemne wypowiedzenie przedmiotowej umowy. Po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu [...] marca 2014 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. W wyniku rozparzenia odwołania Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] listopada 2014 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. (sygn. akt I SA/Bk 159/15) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd dopatrzył się naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 15 Kpa i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, bowiem dokonana przez organ odwoławczy zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy doprowadziła do zmiany tożsamości sprawy. Mając na uwadze powyższe Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. Następnie Kierownik Biura Powiatowego w S. w dniu [...] listopada 2016 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. w dniu [...] lutego 2017 r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Powodem odmowy płatności było stworzenie sztucznych warunków polegających na podziale jednego gospodarstwa rolnego, w celu uzyskania korzyści sprzecznych z prawem. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego A. w Ł. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że Skarżący, Z. Ł., C. F., W. T. oraz A. M. (dawniej S. wydzierżawili od W. G., bądź od powiązanej z nim spółki A. S.A. grunty rolne na identycznych zasadach, tj. ustanawiając W. G. pełnomocnikiem z prawem do przekazywania realizowanych przez ARiMR płatności na jego rachunek bankowy. Wszystkie koszty związane z prowadzeniem działalności rolniczej na gruntach zgłoszonych przez Skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok ponosił W. G., w szczególności koszty nawożenia, koszty paliwa i koszty wynagrodzenia pracowników. Z informacji uzyskanych od Skarżącego wynika również, że - oprócz części realizowanych przez ARiMR płatności na rachunek bankowy W. G. - nie czerpał żadnych korzyści z działalności rolniczej prowadzonej na gruntach zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok, ponieważ cały plon był przekazywany B. Sp. z o.o. na paszę dla bydła opasowego. Zdaniem organu Skarżący nie prowadził działalności rolniczej samodzielnie, a jego gospodarstwo zostało zarejestrowane w systemie ewidencji producentów jedynie celem sztucznego podziału gruntów będących w faktycznym posiadaniu W. G.. W. G. w rzeczywistości decydował zarówno o pracach wykonywanych na działkach ewidencyjnych zgłoszonych przez Skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok, jak i o osobach, które miały wykonywać określone czynności na wydzierżawionych gruntach. Ponadto W. G. ponosił koszty związane z funkcjonowaniem gospodarstwa i utrzymaniem gruntów. Weryfikacja wniosku Skarżącego, a także pozostałych osób dzierżawiących na tych samych zasadach grunty od W. G. lub powiązanej z nim spółki A. S.A. wykazała istnienie ścisłych powiązań nie tylko osobowych ale przede wszystkim ekonomiczno - technicznych z W. G. i powiązanymi z nim spółkami. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że wszystkie grunty rolne wydzierżawione od W. G. lub powiązanej z nim spółki A. S.A. administrowane były przez tę samą jednostkę, tj. W. G.. To W. G. prowadził działalność zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, tj. ponosił wydatki związane z działalnością rolną, a więc był posiadaczem jednego, spójnego gospodarstwa rolnego, sztucznie podzielonego i zgłaszanego oddzielnie przez podmioty zarejestrowane w ewidencji producentów, jako odrębni producenci rolni. Skarżący zdaniem organu nie był zatem odrębnym, samodzielnym i samorządnym producentem rolnym, nie posiadał własnego sprzętu, nie ponosił kosztów związanych z prowadzeniem działalności rolniczej oraz nie uzyskiwał żadnych dochodów z działalności rolniczej. Skarżący w ocenie organu zarejestrował się w ewidencji producentów i ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) z jednego powodu, tj. aby zmaksymalizować wysokość otrzymanych płatności, których w normalnych warunkach W. G. by nie otrzymał. Sztuczne rozdrobnienie gospodarstwa pozwoliło bowiem W. G. na ominięcie uregulowań prawnych dotyczących nie tylko przyznania płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), ale również płatności ONW oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W konsekwencji, mimo złożenia wniosku w przypisanej formie, Skarżący w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzył warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącego w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i istoty działania, wynikających z regulacji zawartych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), zwane w dalszej części "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym". Z tych względów, zdaniem organu, w sprawie zachodziły wszystkie przesłanki do zastosowania regulacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 25, str. 8 z późn. zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 15 Kpa i art. 78 Konstytucji RP oraz art. 6 Kpa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., nr 64, poz. 427 ze zm.) w związku z naruszeniem zasady dwuinstancyjności i praworządności na skutek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji pomimo dokonania zmiany podstawy prawnej jej rozstrzygnięcia, to jest orzeczenie na podstawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Rady WE nr 65/2011, w miejsce podstawy prawnej wskazanej przez organ 1 instancji, to jest art. 30 rozporządzenia Rady WE nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników, podczas gdy zmiana podstawy prawnej wydania decyzji świadczy o braku tożsamości spraw rozpoznawanych w obu instancjach i z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, obligowała organ do uchylenia decyzji organu I instancji; 2) naruszenie art. 79 § 2 Kpa, art. 77 § 4 Kpa, 78 § 1 Kpa w zakresie prawa do czynnego udziału Skarżącego w postępowaniu oraz zasady bezpośredniości, a także 6 Kpa – zasady praworządności oraz art. 8 § 1 Kpa - zasady pogłębiania zaufania do obywateli z uwagi na: 1) oparcie ustaleń w sprawie na dowodach zgromadzonych w innych postępowaniach administracyjnych, w których Skarżący nie był stroną i nie brał w nich udziału, w sytuacji, gdy nie było żadnych przeszkód do przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, tj. przesłuchania świadków w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie, zgodnie z wnioskiem dowodowym Skarżącego, 2) oparcie ustaleń na dowodach w ogóle nie włączonych w poczet materiału dowodowego, uznanych przez organ za fakty znane z urzędu, nie wymagające dowodu, co skutkowało naruszeniem prawa Skarżącego do czynnego udziału w przesłuchaniu świadków, oraz prawa do zadawania im pytań, a w konsekwencji spowodowało oparcie ustaleń na dowodach w ogóle nie dotyczących osoby Skarżącego, pozostających na bardzo dużym poziomie ogólności, dających pole do poczynienia ustaleń niezgodnych z prawdą materialną, nadinterpretacji i arbitralnych sądów o stworzeniu przez Skarżącego sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy; 3) art. 77 § 2 Kpa i art. 77 § 4 Kpa poprzez zaniechanie wydania postanowienia w przedmiocie zakresu postępowania dowodowego z wymienieniem dopuszczenia jako środków dowodowych akt innych postępowań administracyjnych, w których Skarżący nie był stroną i nie brał w nich udziału, a które organ uznał za podstawę swojego rozstrzygnięcia, błędnie uznając zaś dowody z tych spraw jako fakty znane z urzędu i nie wymagające przez to dowodu; 4) naruszenie art. 78 § 1 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomii rolnictwa na okoliczność wykazania opłacalności modelu gospodarczego prowadzenia działalności rolniczej Skarżącego polegającego na wymianie płodów rolnych uprawianych w sposób ekologiczny, w zamian za świadczone usługi prac polowych, pomimo tego, że organ nie dysponuje wiadomościami specjalistycznymi w tym zakresie, a okoliczność ta ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy; 5) 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 80 Kpa poprzez zaniechanie dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego oraz przyjęcie ustaleń wzajemnie sprzecznych, prowadzących w efekcie do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez uznanie, że Skarżący nie prowadził działalności rolniczej samodzielnie, a jego gospodarstwo zostało zarejestrowane w systemie ewidencji producentów jedynie w celu sztucznego podziału gruntów będących w faktycznym posiadaniu W. G., podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy potwierdza, że: 1) Skarżący posiadał gospodarstwo rolne, decydował o rodzaju upraw, zlecał prace połowę w tym gospodarstwie, decydował o sposobie rozliczeń z wykonawcami prac polowych, ponosił ryzyko finansowe i produkcyjne związane z prowadzoną działalnością rolniczą, 2) Skarżący nie miał żadnych powiązań z wydzierżawiającym i innymi dzierżawcami nieruchomości W. G., 3) Skarżący nie miał żadnych powiązań z B. sp. z o.o., a także z P. F., któremu zlecał prace połowę w swoim gospodarstwie, ani D. N., z którym również współpracował, co czyni nieuzasadnionym zarzut stworzenia przez Skarżącego sztucznych warunków w celu uzyskania płatności; 6) poczynienie nieprawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie rzekomych powiązań pomiędzy W. G., Skarżącym i B. sp. z o.o. oraz celowego wykorzystania tych powiązań z zamiarem stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy, w sytuacji gdy żaden materiał dowodowy tych arbitralnych ustaleń nic potwierdza; 7) naruszenie art. 84 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa, 80 Kpa i art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez dowolne ustalenie, że zapłata plonami za pracę maszyn z operatorami dowodzi rezygnacji przez Skarżącego z dochodów z działalności rolniczej na rzecz spółki B. sp. z o.o., podczas gdy, po pierwsze teza o rezygnacji z dochodów z plonów wymagałaby określenia i porównania ekonomicznej wartości pozyskiwanych płodów oraz kosztu usługowej pracy maszyn w celu pozyskania plonów, co wymagało wiadomości specjalnych, którymi organ nie dysponuje, a po drugie, zapłata plonami za wykonane usługi jest powszechną praktyką w rolnictwie i według kalkulacji Skarżącego, zamiana ta była dla niego opłacalna, jako w pełni ekwiwalentna i w żadnym razie nie dowodzi stworzenia przez Skarżącego sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy; 8) naruszenie art. 107 § 3 Kpa z uwagi na zaniechanie wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji na podstawie jakich dowodów organ ustalił, że Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania płatności, w szczególności poprzez odniesienie się do "szerszych okoliczności, na podstawie których oceniono sprawę", w miejsce wskazania konkretnych dowodów, na których organ oparł swoje ustalenia, jak również wskazania przyczyn, z powodu których przeciwnym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; Il. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, z uwagi na jego zastosowanie, podczas gdy brak jest podstaw do przyjęcia, aby Skarżący sztucznie stworzył warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia w sytuacji gdy Skarżący podjął i wypełniał zobowiązanie rolnośrodowiskowe na rzecz poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich, realizując tym samym cele wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, samodzielnie prowadził działalność rolną w ramach podjętego zobowiązania, i wypełnił wszystkie warunki nabycia pomocy; 2) § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 36 lit. a ppkt IV i art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wspierania rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE. L. z 2005 r. Nr 277, str. 1 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie i orzeczenie, iż Skarżący nie był uprawniony do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, w sytuacji gdy Skarżący podjął i wypełniał zobowiązanie rolnośrodowiskowe na rzecz poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich, realizując tym samym cele wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, samodzielnie prowadził działalność rolną w ramach podjętego zobowiązania, i wypełnił wszystkie warunki nabycia pomocy. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy organy zasadnie odmówiły przyznania Skarżącemu płatności na 2013 rok w związku z ustaleniem, że stworzył on sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami wsparcia. Warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na realizację programu rolnośrodowiskowego reguluje rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 608, z późn. zm.), zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005 r., str. 1, z poźn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Z powyższego wynika, że koniecznym warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie gruntów rolnych o określonej powierzchni i rolnicze ich użytkowanie w ramach podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Trafnie zatem wywiódł organ, że płatności rolnośrodowiskowe nie są przeznaczone osobom, które dysponując tytułem prawnym do gruntu, nie prowadzą na nim produkcji rolnej. Działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 (do którego to przepisu odwołuje się krajowe rozporządzenie rolnośrodowiskowe) oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z art. 6. Dla potrzeb rozpatrywanego przypadku istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, wprowadzająca klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Interpretacja art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. W analizowanym przypadku organy uznały, że Skarżący w sposób sztuczny i pozorny stworzył w porozumieniu z W. G. warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez Skarżącego pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Sąd w pełni podziela te ustalenia i stwierdza, że znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który został oceniony logicznie, a wnioski przekonująco uzasadnione. Działania organów w tym zakresie uwzględniają wytyczne wynikające z przytoczonego orzeczenia TSUE. Organy wyjaśniły dlaczego, pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność, stworzone zostały warunki umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zweryfikowały, czy wnioskujący o płatność faktycznie użytkował grunty deklarowane do płatności. Wskazując na powiązania między dzierżawcą i wydzierżawiającym grunty oraz podobieństwa w stosowanych przez wydzierżawiającego mechanizmach dzierżawy z innymi osobami, organ wykazał ponadto wolę uzyskania korzyści sprzecznej z celami wsparcia, poprzez skoordynowane działania zmierzające do obejścia przepisów prawa przez osoby wnioskujące o płatność do poszczególnych, wydzierżawionych działek. Z akt wynika, że działki rolne zadeklarowane we wniosku Skarżący dzierżawił na podstawie umów zawartych z W. G. Skarżący wyraził zgodę, aby wydzierżawiający (W. G.) dokonywał potrąceń wymagalnych świadczeń z należnych mu dopłat bezpośrednich oraz środków przyznanych z innych programów pomocowych. Skarżący udzielił też W. G. pełnomocnictwa do prowadzenia wszelkich czynności i postępowań dotyczących wszystkich działań realizowanych przez organy ARiMR oraz wyraził zgodę na przekazywanie płatności na rachunek bankowy pełnomocnika. Skarżący, jak ustalono, nie prowadził działalności rolniczej w myśl art. 2 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, bowiem jego celem nie była produkcja roślinna, a jedynie chęć otrzymania dopłat. Skarżący nie ponosił żadnego ryzyka finansowego jako elementu nieodzownego w każdym rodzaju działalności produkcyjnej. W żaden sposób nie przetwarzał zebranych plonów z deklarowanych do płatności działek rolnych, ponieważ nie prowadził hodowli zwierząt gospodarskich. Nie prowadził też sprzedaży pozyskanych plonów. Cały plon zbierany był maszynami firmy B. i przekazywany tej spółce, która zajmowała się hodowlą bydła. Przeważająca część płatności, o które wnioskował Skarżący była zatrzymywana przez wydzierżawiającego grunty (W. G.), wskazanego jednocześnie jako pełnomocnik Skarżącego. Organy prawidłowo wykazały, że istnieje rozbieżność w zeznaniach Skarżącego i P. F. Podczas przesłuchania w dniu 8 października 2014 r. Skarżący wyjaśnił, że na działkach wydzierżawianych od W. G. zabiegi agrotechniczne prowadził P. F. – rolnik z okolic wsi D., polecony przez zarządcę gospodarstwa W. G., tj. D. N., który jest Prezesem Zarządu A. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest A. G. - żona W. G., a członkiem Rady Nadzorczej - W. G.. Z kolei z zeznań P. F. z dnia [...] września 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r. wynika, że nie jest rolnikiem i nie prowadzi działalności rolniczej na własny rachunek, a jedynie zarządza parkiem maszynowym firmy B. Sp. z o.o., której jedynym akcjonariuszem jest A. G., a członkiem Rady Nadzorczej - W. G.. Współwłaścicielem B. Sp. z o.o. jest spółka B. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest W. G.. W trakcie przesłuchania ustalono również, że B. Sp. z o.o. nie posiada żadnej dokumentacji związanej z wypożyczaniem posiadanych maszyn. Organy wykazały także sprzeczności pomiędzy informacjami wynikającymi z wyjaśnień Skarżącego odnośnie upraw prowadzonych na poszczególnych działkach, a danymi wynikającymi z deklaracji zawartej we wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok. Nadto w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że wszystkie koszty związane z prowadzeniem działalności rolniczej na gruntach zgłoszonych przez Skarżącego ponosił W. G., w szczególności koszty nawożenia, koszty paliwa i koszty wynagrodzenia pracowników. Skarżący oprócz części przekazywanych przez ARiMR płatności na rachunek bankowy W. G. - nie czerpał żadnych korzyści z działalności rolniczej prowadzonej na zgłoszonych gruntach, ponieważ cały plon był przekazywany B. Sp. z o.o. na pasze dla bydła opasowego. Weryfikacja wniosku Skarżącego, a także pozostałych osób dzierżawiących na tych samych zasadach grunty od W. G. lub powiązanej z nim spółki A. S.A. wykazała istnienie ścisłych powiązań nie tylko osobowych, ale przede wszystkim ekonomiczno-technicznych z W. G. i powiązanymi z nim spółkami. W. G., bądź spółka z nim powiązana, wydzierżawili grunty rolne na takich samych zasadach jak Skarżącemu, także czterem innym osobom składającym wnioski o przyznanie płatności na swoje nazwisko. Z zeznań W. G. złożonych w dniu 6 maja 2014 r. wynika, że w stosunku do wszystkich wydzierżawiających stosowane były te same zasady i, że był ich pełnomocnikiem. W. G. wyjaśnił, że po wpłynięciu dopłat potrącał kwotę należnego czynszu, a pozostałą część przekazywał dzierżawcy. W świetle zebranych dowodów wątpliwe jest jednak, aby zobrazowany mechanizm stanowił jedynie rozliczenie za dzierżawę gruntów. Pożytki z produkcji rolnej dzierżawionego przez Skarżącego gruntu czerpała bowiem powiązana z W. G. spółka B.. Analiza powiązań wskazanych osób fizycznych i W. G. oraz powiązanych z nim spółek wykazała, że to W. G. prowadził działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, ponosił wydatki związane z działalnością rolną, a więc był posiadaczem jednego, spójnego gospodarstwa rolnego, sztucznie podzielonego i zgłaszanego oddzielnie przez podmioty zarejestrowane w ewidencji producentów, jako odrębni producenci rolni. Powyższe ustalenia organów, w ocenie Sądu dowodzą, że Skarżący nie był odrębnym, samodzielnym i samorządnym producentem rolnym. Nie posiadał on własnego sprzętu, nie ponosił kosztów związanych z prowadzeniem działalności rolniczej oraz nie uzyskiwał żadnych dochodów z działalności rolniczej. Jak słusznie stwierdziły organy, faktury VAT za usługi doradcze z dnia [...] lipca 2013 r. i za przeprowadzenie kontroli i certyfikacji produkcji rolniczej metodami ekologicznymi z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] maja 2012 r., nie stanowią dokumentacji potwierdzającej ponoszenie nakładów finansowych związanych z działalnością rolniczą, a jedynie wskazują na podejmowanie przez Skarżącego działań polegających na złożeniu wniosku, opracowaniu planu działalności rolnośrodowiskowej oraz uzyskaniu certyfikatu produkcji rolniczej metodami ekologicznymi. Skarżący był jedynie jednym z podmiotów zgłaszających do płatności działki rolne będące w faktycznym posiadaniu W. G. lub powiązanej z nim spółki A.. Celem Skarżącego nie była produkcja rolna, tylko chęć otrzymania części dopłat. Jeszcze raz należy podkreślić, że cały plon był przekazywany na rzecz spółki związanej z W. G. i trudno jest uznać za wiarygodne twierdzenie jakoby stanowiło to jedynie system wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz Skarżącego w zbiorze plonów. Należy uznać za słuszne stanowisko organów, że sztuczne rozdrobnienie gospodarstwa przez podział ponad 400 ha na pięć około stuhektarowych gospodarstw pozwoliło W. G. na ominięcie uregulowań prawnych dotyczących przyznania płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), płatności ONW oraz płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Mechanizm podziału gruntu i dzierżawy mniejszych jego działek sprawił, że doszło do obejścia kryteriów dostępu do pomocy w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy. Potwierdzeniem tego stały się skrupulatne wyliczenia przeprowadzone w zaskarżonej do Sądu decyzji, gdzie organ wykazał, że w wyniku takiego podziału gruntów należących do W. G. oraz powiązanej z nim A. S.A., wypłacone zostały - płatność rolnośrodowiskowa oraz płatność ONW ponad dwukrotnie wyższa od płatności, którą otrzymałby W. G. w normalnych warunkach, a także wyższe płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Trzeba w pełni zgodzić się organami, że całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ocenionego w zgodzie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego wskazuje, że chociaż Skarżący, jak i pozostałe osoby formalnie tworzyły samodzielne gospodarstwa, to jednak gospodarstwa te pozostawały ze sobą ściśle powiązane. Podejmowane czynności stanowiły jedynie próbę dostosowania wzajemnych relacji, aby uzyskać maksymalne dofinansowanie. Jednakże, pomimo zawarcia rzeczonych umów, to W. G. nadal zarządzał na wydzielonych gruntach, pozostających w jego władaniu. Powyższe wnioski jednoznacznie przekonują o sztucznie stworzonych warunkach w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Zdaniem Sądu, organy wszechstronnie rozważyły spełnienie przesłanek zawartych w tym przepisie, zgodnie ze wskazówkami Trybunału Sprawiedliwości UE w cytowanym wyżej wyroku. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że cytowana ustawa z dnia 7 marca 2007 r. modyfikuje, w stosunku do przepisów Kpa, obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kpa, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 ustawy wskazuje się z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 3 ww. ustawy, to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przedstawionych regulacji wynika, że w postępowaniu dotyczącym płatności rolnośrodowiskowych obowiązek organu został ograniczony do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń i uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. To na ubiegającym się o pomoc spoczywa ciężar udowodnienia, że spełnił warunki konieczne do jej uzyskania. Strony są bowiem obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, uwzględniając znaczenie i wartość poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Wydając decyzję, organy oparły się na obowiązujących przepisach prawnych. Powyższe okoliczności znalazły wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. W toku postępowania Skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających, że faktycznie użytkował przedmiotowe grunty. Ustalenia organów dotyczące stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności nie zostały skutecznie przez niego zakwestionowane. Organ logicznie i przekonująco ocenił przedkładane przez Skarżącego dokumenty, jak też jego wyjaśnienia. W kontekście ustaleń organów i braku przeciwdowodów ze strony skarżącego, nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i postawienia organom zarzutu naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Organy oparły swoje ustalenia na dowodach znajdujących się w aktach sprawy. Wprawdzie organy nie wydały postanowień odnośnie dopuszczenia wszystkich dowodów z dokumentów włączonych do akt sprawy, nie powoduje to jednak konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący miał bowiem zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału i z możliwości tej skorzystał. Pełnomocnik Skarżącego m.in. w dniu [...] listopada 2018 r., czyli przed wydaniem decyzji przez organ I instancji z dnia [...] grudnia 2018 r. zapoznał się z aktami sprawy. Dodatkowo trzeba zauważyć, że w dniu [...] października 2014 r. pełnomocnik J. P. odebrał kopię dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy o przyznanie Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., w dniu [...] czerwca 2016 r. radca prawny P. B. zapoznała się z aktami sprawy oraz odebrała kserokopie protokołów przesłuchania strony i świadków. Co więcej nie były to dla Skarżącego nowe dowody, w tym znaczeniu, że organ powoływał się na nie m.in. w postępowaniu dotyczącym płatności rolnośrodowiskowych na rok 2011, w którym zapadł wyrok tut. Sądu w sprawie I SA/Bk 29/18. Skarżący miał zatem niewątpliwie możliwość poznania dowodów, wypowiedzenia się odnośnie tychże dokumentów i przedstawienia w tym zakresie własnego stanowiska. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Odnośnie zarzutu oparcia przez organy podjętych ustaleń na dowodach zgromadzonych w innych postępowaniach, w których Skarżący nie był stroną postępowania trzeba zauważyć, że – jak słusznie wskazuje organ - okoliczności dotyczące stworzenia sztucznych warunków wymagały porównania składów osobowych, sposobu działania, powiązań osobowych, wychwycenia mechanizmów działania i treści składanych wniosków. Skutkowało to w szczególności koniecznością uwzględnienia dowodów uzyskanych w ramach innych postępowań. W wydanych decyzjach organy odniosły się do wniosków dowodowych pełnomocnika Skarżącego. Strona wnosiła o przeprowadzenie dowodów z zeznań w charakterze świadków W. G., P. F., A. M., Z. Ł., C. F. i W. T. na okoliczność wykazania faktu, że Skarżący był producentem rolnym, posiadał swoje gospodarstwo rolne i samodzielnie decydował oraz zarządzał produkcją rolną, w tym samodzielnie decydował o sposobie rozliczeń z wykonawcami prac palowych, ponosząc tym samym ryzyko finansowe i produkcyjne związane z prowadzoną działalnością ukierunkowaną na produkcję roślinną, zachowywał grunty w dobrej kulturze rolnej, wypełniając zobowiązanie rolnośrodowiskowe na rzecz poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich, realizując tym samym cele płatności rolnośrodowiskowej z tym braku stworzenia przez Skarżącego sztucznych warunków w celu uzyskania płatności, w tym płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013 oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomii rolnictwa - na okoliczność wykazania opłacalności modelu gospodarczego prowadzenia działalności rolniczej Skarżącego polegającego na wymianie płodów rolnych uprawianych w sposób ekologiczny w zamian za świadczone usługi prac polowych oraz w związku z tym braku stworzenia przez Skarżącego sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013. Zgodnie z art. 78 § 1 Kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organy nie uwzględniły tych wniosków wskazując, że wymienione osoby były już przesłuchiwane w trakcie prowadzonych postępowań wyjaśniających, a powołanie biegłego nie ma wpływu na przyjęte w sprawie stanowisko. Należy podzielić stanowisko, że zebrany materiał dowodowy, na który składały się także protokoły przesłuchań ww. osób jednoznacznie potwierdził, że Skarżący, tak jak i pozostałe osoby dzierżawiące na tych samych zasadach grunty od W. G. lub powiązanej z nim spółki A., wraz z tymi podmiotami stworzyły sztuczne warunki w celu zmaksymalizowania wysokości otrzymanych płatności, których w normalnych warunkach W. G. by nie otrzymał. W związku z tym w sprawie nie zachodziła konieczność ponownego przesłuchiwania świadków. Podobnie należało ocenić wniosek dotyczący przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomii rolnictwa. W sprawie nie budziło wątpliwości, że Skarżący oprócz części przekazywanych przez ARiMR płatności na rachunek bankowy W. G. - nie czerpał żadnych korzyści z działalności rolniczej prowadzonej na zgłoszonych gruntach. Organ zasadnie poddał tę okoliczność ocenie w kontekście podstaw do zastosowania regulacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena dowodów oraz wnioski z niej wynikające odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z którego jednoznacznie wynika, że Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Ustalenie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. skutkowało odmową przyznania płatności i brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. W tym miejscu należy też wyjaśnić, że pomimo iż organ I instancji błędnie powołał art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. zamiast mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, to powyższe uchybienie nie powoduje nieważności postępowania, gdyż oba unormowania prawne mają tożsame brzmienie, sens i znaczenie - zostały jednoznacznie i jednolicie skonstruowane w celu uniemożliwienia przyznawania jakichkolwiek płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności. Organ odwoławczy jednoznacznie wyjaśnił tę kwestię. Nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 Kpa i art. 78 Konstytucji RP oraz art. 6 Kpa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 oraz art. 36 lit. a ppkt IV i art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wspierania rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Dodatkowo należy wskazać, że sprawa podziału gospodarstwa rolnego W. G., który wydzierżawił swoje grunty min. Skarżącemu w celu stworzenia sztucznych warunków była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sad Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 5 lipca 2017 r. - sygn. akt II GSK 2373/15, II GSK 2374/15, II GSK 2375/15, II GSK 2376/15, II GSK 2377/15, II GSK 2378/15. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.