I SA/Bk 239/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Włodzimierz Witold Kędzierski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę Burmistrz S. decyzją z [...].02.2004 r., Nr [...] określił A. S. (współwłaścicielce nieruchomości) podatek od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 12.291,60 zł. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 207 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i uchwałę Nr XV/94/03 Rady Miejskiej w Sokółce z 27.11.2003 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2004. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – po rozpatrzeniu odwołania – decyzją z [...].05.2004 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji powołało przepisy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, iż w sprawie nie jest przedmiotem sporna kwota podatku od nieruchomości jak też zasadność obciążenia gruntu podatkiem od nieruchomości. Negowany jest natomiast status A. S. jako podatnika podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do tego zagadnienia ustaliło i wywiodło, że w myśl przepisu art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości i to bez względu na to czy nieruchomość została właścicielowi wydana, czy nie. Zakres oraz moment powstania obowiązku podatkowego określają ustawy podatkowe. Dlatego nie mogą tutaj mieć zastosowania przepisy kodeksu cywilnego. Przepisy Kodeksu cywilnego mogą jedynie rozstrzygać zagadnienie przejścia prawa własności z jednego podmiotu na drugi, a ta kwestia ma decydujące znaczenie dla określenia podatnika podatku od nieruchomości. Umowa kupna sprzedaży z 23.11.2001 r. nie określa innej daty przeniesienia własności nieruchomości niż data jej sporządzenia. Zgodnie z przepisem art. 535 Kodeksu Cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić umówioną cenę. W tej sytuacji A. S. z dniem zawarcia umowy kupna sprzedaży stała się współwłaścicielem nieruchomości. Atrybut współwłaściciela nieruchomości wynika także z treści księgi wieczystej Nr KW [...]. A. S. jako współwłaściciel nieruchomości figuruje także w ewidencji gruntów. Będąc współwłaścicielem gruntów A. S. stała się podatnikiem podatku od nieruchomości. Ocena ważności umowy kupna sprzedaży nieruchomości leży poza kompetencjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego. A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (bez wskazania naruszonych przepisów), - naruszenie przepisów prawa materialnego przez powołanie tych przepisów, które w stanie faktycznym sprawy nie mogły mieć zastosowania. Uzasadniając swoją skargę wywiodła, że ustalenia faktyczne dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze są ewidentnie odmienne od przedstawionych przez nią faktów (dowodów). Podtrzymała swoje wcześniejsze twierdzenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego do umowy kupna sprzedaży nieruchomości z 23.11.2001 r. Dalej wywiodła, że nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, gdyż zbywca nie wydał jej przedmiotu umowy kupna sprzedaży i wobec tego w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 548 Kodeksu Cywilnego. W konsekwencji domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpatrując sprawę dysponowało wypisami aktów notarialnych: 1) Repertorium "A" numer [...] 2) Repertorium "A" numer [...] Pierwszy z aktów notarialnych sporządzony został 23.11.2001 r. i dotyczył nabycia przez Ł. Z. G. i A. S. nieruchomości o powierzchni 2,4426 ha położonej w obrębie geodezyjnym miasta S. i oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...]. Nabycie nastąpiło na współwłasność, po ½ części. Z § 7 tegoż aktu wynika, że wydanie nieruchomości nastąpi w dacie sporządzenia aktu i z tym dniem przechodzą na stronę kupującą wszelkie korzyści i ciężary z przedmiotu umowy (wypis z aktu notarialnego – k.27 akt adm.). Drugi z aktów notarialnych sporządzony 29.04.2004 r. dotyczy sprzedaży nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] przez A. S. i pełnomocnika Ł. Z. G. Z postanowień § 1 aktu wynika, iż A. S. oświadczyła, iż jest właścicielem w ½ części nieruchomości (wypis z aktu notarialnego – akta administracyjne). Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się również na odpis z księgi wieczystej i wypis z rejestru gruntów. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że właścicielami nieruchomości o powierzchni 2,4426 ha i numerze ewidencyjnym [...], położonej w S. są – po ½ części – Ł. Z. G. i A. S. (odpisy z księgi wieczystej i wypisy z rejestru gruntów w aktach administracyjnych). Należy w tym miejscu dodać, że wypisy z rejestru gruntów pochodzą z 16.01.2004 r. a odpisy z księgi wieczystej z kwietnia 2003 r. Zestawienie dat sporządzenia tych dokumentów oraz daty sprzedaży nieruchomości (29.04.2004 r.) pozwalają na jednoznaczne odrzucenie oświadczeń A. S. o uchyleniu się od oświadczenia woli o nabyciu nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, ... Dokumenty, na których Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało ustaleń faktycznych (akty notarialne, odpisy z księgi wieczystej i wypisy z ewidencji gruntów) nie pozwalały na potraktowanie A. S. w sposób inny jak właściciela (współwłaściciela) nieruchomości. Decyzja określająca zatem A. S. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości nie jest niezgodna z obowiązującym prawem. W świetle wyżej poczynionych uwag dalsze wywody skarżącej co do charakteru zobowiązań podatkowych w rozumieniu art. 548 Kodeksu Cywilnego jak też braku uprawnień męża do reprezentowania jej interesów, nie miały dla wyniku żadnego znaczenia. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę.