I SA/Bk 240/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji organu I instancji wydanej w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. ustalił Pani H. M. (dalej powoływana także jako Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł z tytułu nabycia spadku po J. N. Od decyzji nie zostało złożone w terminie odwołanie, w związku z czym uzyskała ona walor ostateczności. Pismem z dnia [...] października 2015 r., pełnomocnik Skarżącej wystąpił z do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu ww. wniosku pełnomocnik wskazał , że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi I instancji. Okolicznościami tymi był zły stan zdrowia psychicznego uniemożliwiający stronie świadome działanie, co skutkowało złożeniem zgłoszenia SD-Z2 po upływie ustawowego terminu, a w konsekwencji opodatkowaniem podatkiem od spadków i darowizn nabytego przez nią po mężu majątku. Do wniosku dołączona została dokumentacja medyczna, z której wynika, że strona cierpi na nieuleczalne zaburzenia depresyjne nawracające. Od 2008 roku pozostaje pod opieką lekarza psychiatry, gdyż została zakwalifikowana do stałej terapii długoterminowej ze względu na postępujące pogorszenie depresji. Spowodowało to konieczność systematycznego zażywania zwiększonych dawek leków przeciwdepresyjnych. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] października 2015 r Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2015 r nr [...], twierdząc, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.). Okoliczności na jakie powołuje się Skarżąca w złożonym wniosku nie są okolicznościami nowymi, oraz nie mają istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, pełnomocnik Skarżącej w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie art. 188, art. 200a, art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 2, art. 245 § 1 pkt 1 i 2 o.p. poprzez ustalenie przez organ podatkowy braku szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie decyzji wymiarowej, chociaż strona udowodniła, że nie z własnej winy nie złożyła w terminie 6 miesięcy deklaracji SD-Z2. Na potwierdzenie tego przedłożyła w trakcie postępowania wznowieniowego zaświadczenie lekarskie, dokumentację medyczną oraz wnioskowała o przeprowadzenie dowodów osobowych i z dokumentacji leczenia psychiatrycznego. W uzasadnieniu odwołania, Skarżąca wskazała między innymi, że na dzień wydawania pierwotnej decyzji organ nie miał wiedzy, że Skarżąca od 2008 roku leczy się u psychiatry W. C. Strona wskazała, iż w trakcie prowadzonego postępowania wymiarowego organ I instancji na podstawie złożonego przez stronę pisma z dnia [...] stycznia 2015 r miał jedynie wiedzę, że strona ciężko chorowała na nowotwór i bardzo przeżyła chorobę męża i siostry. W piśmie tym strona wspomniała również , że leczy się na depresję, lecz nie została przedstawiona żadna dokumentacja medyczna dotycząca choroby. Dopiero na etapie postępowania wszczętego na wniosek strony o wznowienie postępowania, złożyła dokumentację medyczną potwierdzającą, że cierpi na nieuleczalne zaburzenia depresyjne nawracające. Podniosła, że stan jej zdrowia psychicznego spowodował, że nie zdawała sobie sprawy z konieczności złożenia deklaracji podatkowej w ustawowym terminie 6 miesięcy. Jej zdaniem wznowienie postępowania zmierza do usunięcia ciężkich wad postępowania podatkowego, które ujawniły się już po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej. Przepis art. 188 o.p. nie uzasadnia oddalenia wniosku dowodowego strony domagającej się np. powołania nowych świadków na okoliczność mającą znaczenie w sprawie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Art 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek, a mianowicie okoliczności lub dowody: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane, organowi, który wydał decyzję. Organ zaznaczył, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody są "istotne dla sprawy" wtedy, gdy można stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to miałoby to wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z 06.01.1998 r. IV SA 1302/97). Wszystkie te przesłanki musza wystąpić łącznie, aby dawało to podstawę organowi podatkowemu do wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż z przedstawionych przez stronę dokumentów w trakcie postępowania wznowieniowego nie wynika, aby Skarżąca została ubezwłasnowolniona na skutek utraty zdolności do podejmowania czynności prawnych. Nawet jeśli choroba utrudniała jej normalne funkcjonowanie w sferze prawnej, to podejmowane przez nią czynności pozostają ważne a skutki prawne zarówno działań jak też zaniechań obciążają ją tak jak każdego podatnika. Wskazano, że po śmierci męża Skarżąca podejmowała szereg działań, w tym również związanych z innymi rozliczeniami podatkowymi. Świadczy to o tym, że Skarżąca była zdolna do świadomego podejmowania działań oraz ponosiła skutki z nimi związane. W zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał również, iż okoliczności choroby Skarżącej nie są okolicznością nową nieznaną organowi w dniu wydania decyzji wymiarowej. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r jako przyczynę nie złożenia w ustawowym terminie zgłoszenia SD-Z2 strona wskazała stan psychiczny tj. brak świadomości co do obowiązku dopełnienia takiej formalności związany z leczeniem się z depresji. Tym samym, późniejsze przedstawienie (na etapie postępowania wznowieniowego) zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego jej stan psychiczny nie jest nową okolicznością sprawy, możemy tutaj jedynie mówić o nowym dowodzie. Nie jest on jednak istotnym dowodem powodującym konieczność uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej organu podatkowego, nie wpływa on bowiem na odmienność ustalenia stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że zaświadczenie lekarza W. C. dotyczące stanu zdrowia Skarżącej wydane w dniu [...] września 2015 r znajduje się w aktach sprawy i zostało włączone jako dowód w sprawie. Natomiast okoliczności wskazane we wniosku o przeprowadzenie dowodów z historii choroby oraz z zeznania świadka, które mają udowodnić wpływ stanu psychicznego na niewywiązanie się przez Skarżącą z obowiązków podatkowych dających jej prawo do zwolnienia z podatku nie mogą spowodować odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. A zatem okoliczności te nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. Organ I instancji nie naruszył więc przepisu art. 188 o.p. w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt. 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r. nr [...], a tym samym odmowę uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015r., Nr [...] dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadku i darowizn w wysokości [...] zł. z tytułu nabycia spadku po J. N. pomimo uprawdopodobnienia przesłanek wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadku i darowizn w wysokości [...] zł. z tytułu nabycia spadku po J. N. Podstawą do wznowienia tego postępowania są istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Organ nie wziął pod uwagę, że Skarżąca nie ze swej winy nie złożyła w terminie sześciu miesięcy deklaracji od nabycia spadku na formularzu SD-Z2, na potwierdzenie czego przedłożyła stosowne zaświadczenie lekarskie oraz dokumentację medyczną oraz wnioskowała na tą okoliczność przeprowadzenie dowodów osobowych i z dokumentacji leczenia psychiatrycznego. Organ podjął decyzję bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, a dowodom przedstawionym przez stronę Skarżącą odmówił wiarygodności bez podania przyczyny; - art. 180 § 1 w związku z art. 191 w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez nie wzięciu przez organ dowodu z dokumentów przedłożonych do niniejszego postępowania na okoliczność istnienia podstaw do wznowienia tego postępowania ze względu istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, które istniały w dniu wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadku i darowizn w wysokości [...] zł. z tytułu nabycia spadku po J. N., ale nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną; - art. 181 w związku z art. 191 w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę przez organ: a) przesłuchania w charakterze świadka dr W. C. lekarza psychiatrę prowadzącego od 2008 r. leczenie Pani H. M. na okoliczność oceny stanu psychicznego, ubytków w funkcjach wyższych oraz wpływu tych czynników na możliwość samodzielnego funkcjonowania odwołującej w życiu zawodowym i prywatnym, czy posiada zaburzenia organiczne lub inne choroby psychiczne i w jakich zakresie i czy miały wpływ na możliwość świadomego podejmowania przez nią decyzji w sprawie zarządzania swoim majątkiem oraz rozumienia ciążących na niej praw i obowiązków majątkowych od 2012 r. do chwili obecnej, a w szczególności czy po stwierdzeniu nabycia spadku po mężu w dniu 13 listopada 2012 r. Skarżąca nie ze swej winy nie złożyła w terminie sześciu miesięcy deklaracji od nabycia spadku na formularzu SD-Z2; b) zwrócenia się o historię choroby Pani H. M. do W. C. P. B. ul. [...] na okoliczność oceny stanu psychicznego, ubytków w funkcjach wyższych oraz wpływu tych czynników na możliwość samodzielnego funkcjonowania odwołującej w życiu zawodowym i prywatnym, czy posiada zaburzenia organiczne lub inne choroby psychiczne i w jakich zakresie i czy miały wpływ na możliwość świadomego podejmowania przez nią decyzji w sprawie zarządzania swoim majątkiem oraz rozumienia ciążących na niej praw i obowiązków majątkowych od 2012 r. do chwili obecnej, a w szczególności czy po stwierdzeniu nabycia spadku po mężu w dniu 13 listopada 2012 r. Skarżąca nie ze swej winy nie złożyła w terminie sześciu miesięcy deklaracji od nabycia spadku na formularzu SD-Z2. W skardze podkreślono, że Skarżąca biorąc pod uwagę stan jej zdrowia psychicznego, nie zdawała sprawy z konieczności złożenia deklaracji podatkowej od spadków i darowizn w okresie 6 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia sądowego i konsekwencji wynikających z niezłożenia takiej deklaracji. Wskazując na powyższe, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji oraz przeprowadzenie przez Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z historii choroby Skarżącej na okoliczność stanu psychicznego, ubytków w funkcjach wyższych oraz wpływu tych czynników na możliwość samodzielnego funkcjonowania Skarżącej w życiu zawodowym i prywatnym, czy posiada zaburzenia organiczne lub inne choroby psychiczne i w jakich zakresie i czy miały wpływ na możliwość świadomego podejmowania przez nią decyzji w sprawie zarządzania swoim majątkiem oraz rozumienia ciążących na niej praw i obowiązków majątkowych od 2012 r. do chwili obecnej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., Sąd na rozprawie, oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać przede wszystkim należy, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, wskazanej w art. 128 o.p. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Dlatego też uchylenie w całości lub w części decyzji podatkowej w tym trybie może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 240 o.p. Charakter tych przesłanek wskazuje na to, że określają one istotne uchybienia proceduralne, których zaistnienie, wedle ustawodawcy, wymaga wyeliminowania takiej decyzji z obiegu prawnego. Przyjąć zatem należy, że wznowienie postępowania jest instytucją postępowania podatkowego a nie podatkowego prawa materialnego. Badanie prawidłowości wykładni lub zastosowania norm prawa materialnego może być przedmiotem rozważań w tym trybie dopiero wtedy, gdy wystąpią proceduralne przesłanki do jego zastosowania. Jak wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z 4 września 2013 r., I SA/Sz 145/13, w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. W tej sprawie strona skarżąca powołała się na przesłankę wznowienia postępowania podatkowego, określoną w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Z treści art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703). W ocenie Sądu, organy obu instancji, słusznie przyjęły, że w sprawie nie zachodziły wszystkie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., aby uznać, że w sprawie wyszyły na jaw nowe dowody lub okoliczności nieznane organowi w chwili wydawania decyzji. Pełnomocnik Skarżącej we wniosku o wznowienie postępowania, jak i późniejszych pismach procesowych wskazywał na stan zdrowia psychicznego Skarżącej, który skutkował tym, że nie zdawała ona sobie sprawy z konieczności złożenia, w terminie 6 miesięcznym od powstania obowiązku podatkowego, deklaracji w podatku od spadków i darowizn i konsekwencji wynikających z niezłożenia takiej deklaracji. Tymczasem bezspornym jest, że Skarżąca w piśmie procesowym z [...] stycznia 2015 r., złożonym w trakcie postępowania wymiarowego, powołała się na zły stan zdrowia psychicznego, jako przesłankę nie złożenia deklaracji podatkowej w terminie. Owszem, wówczas Skarżąca nie przedłożyła wraz z pismem żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej jej chorobę psychiczną, jednakże nie może to świadczyć, że organ rozpoznając pierwotną sprawę wymiarową nie wiedział o stanie zdrowia Skarżącej. Zaznaczyć należy, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżąca w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym mężu jak i w terminie późniejszym posiadała pełną zdolność do czynności prawnych. Z akt sprawy wynika, że mimo depresji podejmowała szereg czynności prawno-podatkowych, jak chociażby składała roczne rozliczenia w zryczałtowanym podatku dochodowym, w dniu [...] maja 2013 r. zawarła umowę darowizny samochodu, w dniu [...] kwietnia 2014 r. uregulowała zobowiązanie za 2011 r. ciążące na jej zmarłym mężu, czy w dniu [...] września 2013 r. złożyła oświadczenie o wyborze sposobu opodatkowania z tytułu najmu mieszkania w Warszawie. Wszystkie powyższe działania Skarżącej wskazują, że mimo cierpienia na zaburzenia depresyjne, Skarżąca świadomie podejmowała określone czynności prawne i rozumiała skutki tych czynności. Zaznaczyć należy, że z pisma Skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r. wynika, że nie złożenie w terminie 6 miesięcznym wymaganego zgłoszenia SD-Z2, było brakiem świadomości Skarżącej co do obowiązku dopełnienia tej formalności aby skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania spadku odziedziczonego po małżonku. Owszem, jako przesłankę nie dopełnienia tego obowiązku Skarżąca wskazała depresję oraz okoliczność, że sprawami formalnymi w jej życiu zajmował się mąż i księgowa, jednakże wydaje się, że Skarżąca nie posiadała wiedzy o konieczności złożenia takiej deklaracji, bowiem nikt o takim obowiązku jej nie poinformował. Niestety, ale nieznajomość prawa nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej nie złożenie w terminie 6 miesięcznym zgłoszenia SD-Z2. Zaznaczyć także należy, że w orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że termin na złożenie zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych przewidziany w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, z uwagi na jego materialnoprawny charakter, nie może zostać przywrócony (wyrok WSA w Gdańsku z 3 czerwca 2015 r., I SA/Gd 813/14, wyrok WSA w Gliwicach z 31 maja 2016 r., I SA/Gl 139/16). Mając na uwadze powyższe, zgodzić się należało z organami obu instancji, że powoływanie się przez pełnomocnika Skarżącej na stan zdrowia psychicznego Skarżącej, w okresie biegu terminu na złożenie zgłoszenia SD-Z2 nie jest nową okolicznością, nie znaną organowi w chwili wydawania decyzji a mającą istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, przedłożenie zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia [...] września 2015 r. wskazujące na stan zdrowia Skarżącej nie może być oceniane jako nowy dowód, nieznany organowi w chwili wydawania decyzji, bowiem po pierwsze zostało ono wydane już po wydaniu decyzji wymiarowej z [...] kwietnia 2015 r., a po drugie dokumentuje ono okoliczności, o których wiedział organ wydający decyzję, a które też nie miały istotnego znaczenia dla sprawy z uwagi na materialnoprawny charakter terminu z art. art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Przyjąć zatem należało za organami podatkowymi, że pełnomocnik Skarżącej nie wskazał żadnych nowych dowodów lub okoliczności, nieznanych organowi w chwili wydawania decyzji, a zatem nie zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. uzasadniające wznowienie postępowania podatkowego w sprawie wymierzenia podatku od spadków i darowizn. Nie można zarzucać organowi naruszenia art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 o.p., gdyż wbrew twierdzeniom skargi, w postępowaniu organu nie można dopatrzyć się jakichkolwiek sprzeczności. Ocena, czy w sprawie wystąpiły, czy też nie przesłanki wznowienia postępowania może zostać wyrażona dopiero po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego i nie jest dopuszczalna we wstępnej jego fazie. Pierwsza faza postępowania polega na zbadaniu, czy wniosek opiera się na podstawach wymienionych w art. 240 § 1 o.p., czy został złożony przez stronę postępowania i czy został zachowany termin do jego złożenia. Tylko gdy z treści samego wniosku o wznowienie wynika, że powyższe warunki nie zostały spełnione, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania - art. 243 § 3 o.p. Odmowa wznowienia może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. W przypadku uznania dopuszczalności wznowienia organ podatkowy zobowiązany jest do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 243 § 1 o.p., a następnie przeprowadzenia postępowania określonego w § 2 tego przepisu i wydania rozstrzygnięcia którego treść będzie odpowiadać jednemu z rodzajów decyzji wymienionych w art. 245 o.p. W przedmiotowej sprawie powyższe zasady zostały zachowane i po stwierdzeniu, że w sprawie nie można mówić o istnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 i 5 o.p., organ wydał na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p. decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W powyższym zakresie organ podatkowy nie naruszył przepisów procedury podatkowej i tym samym bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania w związku z nieuwzględnieniem wniosku dowodowego na okoliczność stanu zdrowia Skarżącej, w ocenie Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślić należy, że zaświadczenie lekarza W. C. z dnia [...] września 2015 r. dotyczące stanu zdrowia Skarżącej zostało dołączone jako dowód w sprawie. Organy nie kwestionowały faktu, że Skarżąca cierpi na zburzenia depresyjne, dlatego też dowód z zeznań świadka – lekarza psychiatry , jak również z dokumentów – dokumentacji medycznej potwierdzającej chorobę Skarżącej, nie mogły mieć wpływu na treść wydanej decyzji. Jak już wskazano, 6 miesięczny termin na złożenie zgłoszenia ZD-S2 jest terminem materialnoprawnym, a zatem nieprzywracanym. Skoro nie budzi wątpliwości, że Skarżąca w spornym okresie czasu posiadała pełną zdolność do czynności prawnych, okoliczność chorowania na depresję, nie mogła mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji wymiarowej. Dlatego też, słusznie przyjęły organy, że w sprawie nie było potrzeby przeprowadzania wnioskowanych przez Skarżącą dowodów, na okoliczność choroby Skarżącej i wpływu jaki ona miała na jej zachowanie, bowiem okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na prawidłowość wydania decyzji wymiarowej. Z tych samym względów, Sąd uznał za niezadane przeprowadzenie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego wnioskowanych w skardze dowodów na okoliczność oceny stanu zdrowia psychicznego Skarżącej. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Tym samym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).