I SA/Bk 242/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę W dniu [...] maja 2016 r. A. (dalej jako: "Skarżący") złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 do działek rolnych o łącznej powierzchni 90,96 ha. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. odmówił Skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie i płatności redystrybucyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] czerwca 2017 r., Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. (dalej jako: "organ") decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że płatności obszarowe, zgodnie z art. 9 ust. 2, 3 i 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. L 347 z 20.12.2013, s. 608, dalej jako: "Rozporządzenie nr 1307/2013"), nie są przyznawane osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami (działalność wykluczona). W uzasadnionych jednak przypadkach państwa członkowskie mogą na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów zadecydować o dodaniu do listy tych podmiotów innych podobnych nierolniczych przedsiębiorstw lub rodzajów działalności, a następnie mogą zadecydować o usunięciu tych dodatków. Osobę lub grupę osób objętych zakresem powyższych warunków, uważa się jednak za rolnika aktywnego zawodowo, jeżeli za pomocą możliwych do zweryfikowania dowodów, w formie wymaganej przez państwa członkowskie, udokumentuje ona, że: a) roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych przez nią z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne; b) jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego; lub c) jej główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Oprócz tego, państwa członkowskie mogą zadecydować na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym lub grupom osób fizycznych lub prawnych: a) których działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu ich działalności gospodarczej; lub b) których główną działalność lub przedmiot działalności nie stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Przepisy powołane w dwóch powyższych akapitach nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty, określanej przez państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, która nie może być wyższa niż 5000 EUR. Zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności następuje na podstawie Polskiej Klasyfikacji Działalności, zwanej dalej "PKD", wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. (Dz. U. Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.). A. we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 oświadczył, że jest rolnikiem aktywnym zawodowo, pomimo faktu administrowania stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jednakże po przeanalizowaniu akt sprawy i zbadaniu przesłanek powoływanego wyżej Rozporządzenia nr 1307/2013 organ stwierdził, iż Skarżący w istocie nie spełnia przesłanek kwalifikujących go jako rolnika aktywnego zawodowo. Ustalając stan faktyczny, organ uznał, że działalność nierolnicza prowadzona przez Skarżącego mieści się w PKD 93.11.Z "Działalność obiektów sportowych", toteż jest działalnością wykluczoną. Organ ustalił także, że równowartość w złotych kwoty 5000 EUR stanowi kwota 21224,00 zł. Z decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nr [...] z dnia [...].02.2016 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że łączna kwota przyznanych A. płatności bezpośrednich za 2015 rok wynosiła 64194,40 zł, wobec czego przekracza ona kwotę 5000 EUR. Organ podkreślił, że rolnik prowadzący jedną z wykluczonych działalności, który jednocześnie w roku poprzednim uzyskał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wyższe niż równowartość w złotych kwoty 5000 EUR ma jednak możliwość wykazania, że spełnia kryterium rolnika aktywnego zawodowo poprzez udokumentowanie, że roczna kwota płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynosi co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne. W oparciu o decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok, zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych - CIT 8 oraz zaświadczeniu Nr [...] organ ustalił procentowy udział rocznej kwoty płatności bezpośrednich w ostatnim roku obrotowym w ogólnej kwocie przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w wysokości 4,01%. Organ przypomniał także, że rolnik, który w roku poprzednim uzyskał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wyższe niż równowartość w złotych kwoty 5000 EUR i jednocześnie prowadzi jedną z wykluczonych działalności, ma możliwość wykazania, że spełnia kryterium rolnika aktywnego zawodowo poprzez udokumentowanie, że prowadzona przez niego działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego lub jego główną działalność gospodarczą lub przedmiotem działalności jest wykonywanie działalności rolniczej. W oparciu o decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nr [...] z dnia [...].02.2016 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych - CIT 8, zaświadczenie Nr [...] oraz fakturę VAT nr [...] organ ustalił, że działalność rolnicza prowadzona przez Skarżącego ma charakter marginalny. Potwierdzeniem tego był fakt, że całość przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w rozumieniu Rozporządzenia nr 1307/2013 w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, stanowi mniej niż jedną trzecią całości przychodów uzyskanych w ostatnim roku obrotowym, ze który dowody takie są dostępne, i stanowi 4,17%, co organ potwierdził stosownymi obliczeniami. Również dane zweryfikowane przez organ na podstawie wpisów KRS, REGON i CEIDG dowiodły, że głównym przedmiotem działalności Skarżącego jest działalność obiektów sportowych. Ponadto, taki rodzaj działalności został wskazany przez Skarżącego w polu 08 wniosku o przyznanie płatności na rok 2016. W skardze złożonej do tut. Sądu na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie art. 9 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej poprzez jego wadliwe zastosowanie. Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący nie zgodził się z zakwalifikowaniem go przez organ do grupy wykluczonych rolników ze względu na spełnianie kryterium dotyczącego administrowania portami lotniczymi oraz stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi. Strona skarżąca, powołując się na przepisy ustawy Prawo lotnicze, zaznaczyła, że wyróżnia się lotniska użytku publicznego i użytku wyłącznego. Portem lotniczym zaś, jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów handlowych, przy czym lotnisko K. nie jest i nigdy nie miało statusu portu lotniczego w rozumieniu tej ustawy. Skarżący przyznał, że głównym celem jego działania jest sport i rekreacja, jednak organ błędnie uznał, że ten główny cel przesądza o tym, iż nieruchomość, na której prowadzona jest działalność, niejako automatycznie staje się terenami sportowo-rekreacyjnymi, a tym samym przesądza o wykluczeniu z grona podmiotów rolników aktywnych zawodowo. Podkreślenia, zdaniem Skarżącego, wymaga, że wyłączenie ze statusu rolnika aktywnego zawodowo nie ma charakteru podmiotowego, a przedmiotowy, odnoszący się do nieruchomości. W tym wypadku chodzi o określenie, czy dana działka gruntu ma charakter sportowo-rekreacyjny, a w braku definicji legalnej, powinno to nastąpić w oparciu o przepisy prawa lotniczego i obiektywne kryteria użytkowania danej nieruchomości przez wszystkich jej użytkowników, a nie tylko zarządzającego. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżący wskazał szereg okoliczności, mających dowieść, że tereny lotniska na K. nie są terenami sportowo-rekreacyjnymi (m.in. są wykorzystywane jako baza służb mundurowych, przez osoby prywatne i firmy do transportu ludzi i wykonywania lotów zleconych, na potrzeby Polskiej Akademii Nauk, etc.). Skarżący odniósł się także do pojęcia "marginalnego charakteru" działalności rolniczej, które, wobec braku definicji legalnej, winno być odnoszone do logiki życiowej i uznane za równoważne z rzeczami nieistotnymi. Tak przyjęta propozycja tej definicji wyklucza przyjęcie, że działalność rolnicza ma dla Skarżącego taki charakter, ponieważ lotnisko K. nie posiada utwardzonej drogi startowej i pozostaje w całości trawiaste, toteż działalność rolnicza ma charakter kluczowy. Do startów, lądowań i kołowania używana jest bowiem tylko nieznaczna część terenu wyłączona z dopłat. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie, w myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; zwana dalej w skrócie k.p.a.) lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W analizowanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, czy to materialnego czy też procesowego, które dałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuty pełnomocnika strony skarżącej dotyczyły naruszenia art. 9 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE.L z 2013 roku, nr 347, poz. 608; zwane dalej w skrócie Rozporządzeniem nr 1307/2013). Zgodnie z tą regulacją nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Zgodnie zaś z treścią akapitu trzeciego cytowanego przepisu osobę lub grupę osób objętych zakresem akapitu pierwszego lub drugiego uważa się jednak za rolnika aktywnego zawodowo, jeżeli za pomocą możliwych do zweryfikowania dowodów, w formie wymaganej przez państwa członkowskie, udokumentuje ona, że roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych przez nią z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne; jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego; lub jej główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie działalności rolniczej. W pierwszej kolejności Sąd chciałby się odnieść do kwestii nieprzyznawania płatności bezpośrednich podmiotom administrującym portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi etc. Bezspornym w sprawie było, że A. nie jest podmiotem administrującym portem lotniczym. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku Prawo lotnicze (Dz. U. z 2017 roku, poz. 959) portem lotniczym jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów handlowych. Jak słusznie zauważył pełnomocnik Skarżącego w skardze Lotnisko K., na którym A. prowadzi swoją działalność, nie ma i nigdy nie miało statusu portu lotniczego w rozumieniu ustawy. W związku z powyższym niemożliwym było uznanie, jakoby Skarżący swoim statusem wypełniał dyspozycję przepisu w tym zakresie. Problem w niniejszej sprawie koncentruje się na tym, czy Skarżący może być uznany za podmiot administrujący stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi. Zgodnie ze słownikowym rozumieniem pojęcia administrowania chodzi w tym przypadku o sprawowanie zarządu, kierowanie jakąś wyodrębnioną dziedziną działalności, zarządzanie czy też wykonywanie czynności zarządczych, należących do administratora. Jak wynika z przedłożonych dokumentów A. opisane wyżej czynności, składające się na pojęcie administrowania, w stosunku do Lotniska K. wykonuje, zatem Sądowi pozostaje w tym momencie rozważyć, czy tereny, nad którymi sprawowany jest zarząd w tym konkretnym przypadku są stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi. Wydaje się, że kwestia uznania terenów administrowanych przez A. za sportowe i rekreacyjne nie powinna budzić większych kontrowersji. Po pierwsze, sam Skarżący w skardze przyznał, że jego głównym celem działania jest sport i rekreacja. Również organ II instancji ustalając stan faktyczny przedmiotowej sprawy oparł się na dowodach zebranych w toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ I instancji i ustalił, że działalność nierolnicza prowadzona przez A. mieści się w zakresie działalności obiektów sportowych (zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności PKD, Dz. U. z 2007 roku, nr 251, poz. 1885). Stosownie bowiem do PKD 93.11.Z podklasa ta obejmuje działalność obiektów sportowych na otwartym powietrzu lub obiektów sportowych halowych (otwartych, zamkniętych lub zadaszonych), z miejscami siedzącymi dla widzów lub bez, tj. m.in. pozostałe obiekty sportowe (za które można także uznać lotnisko z uwagi na otwarty charakter katalogu wymienionych obiektów sportowych), a także organizowanie i przeprowadzanie imprez sportowych dla sportowców zawodowych lub amatorów z wykorzystaniem własnych, otwartych lub zamkniętych obiektów sportowych oraz zarządzanie i zapewnienie pracowników do obsługi tych obiektów. Ponadto, jak słusznie ustalono na podstawie m.in. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, głównym przedmiotem działalności A. jest działalność obiektów sportowych. W kontekście komentowanego przepisu bez znaczenia jednak jest argument Skarżącego, że lotnisko K. jest całoroczną bazą Lotnictwa Pogotowia Ratunkowego, Straży Granicznej, w miesiącach od kwietnia do października jest bazą lotnictwa przeciwpożarowego Lasów Państwowych, było całoroczną bazą śmigłowca Komendy Wojewódzkiej Policji Państwowej czy też jest doraźną bazą operacji wojskowych, na której co raz stacjonuje klucz śmigłowców wojskowych etc. Nie można bowiem charakteru administrowanego terenu oceniać w oderwaniu od rodzaju działalności prowadzonej przez podmiot nim administrujący, który dodatkowo jeszcze tę działalność wykonuje na zarządzanym przez siebie obszarze. Przez stały teren sportu i rekreacji rozumieć należy takie miejsce, na którym w sposób ciągły, niezmienny i konsekwentny mają miejsce wydarzenia sportowe, ale także ćwiczenia, zawody czy generalna praktyka aktywności, a także są to grunty, na których możliwy jest m.in. wypoczynek krótkoterminowy. Jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt sprawy oraz z twierdzeń pełnomocnika strony skarżącej przywołanych na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 6 czerwca 2018 roku, na terenie Lotniska K. stale odbywają się szkolenia członków A., którzy praktykują tam umiejętności w zakresie lotnictwa. Ponadto, mają tam miejsce również zawody lotnicze organizowane przez Skarżącego. Sąd niejako z urzędu jest także w posiadaniu wiedzy na temat odbywających się na terenie Lotniska wydarzeń rekreacyjnych, pozwalających na wypoczynek nieokreślonej liczbie osób. Wszystko to zebrane w całość pozwala jednoznacznie uznać, mając jednocześnie na uwadze uregulowania zawarte w PKD 93.11.Z, które bezsprzecznie znajdują zastosowanie także w stosunku do Skarżącego, że A. jest podmiotem administrującym terenami sportu i rekreacji w rozumieniu art. 9 ust. 1 Rozporządzenia nr 1307/2013, więc, co do zasady, nie spełnia on kryteriów przyznania mu płatności bezpośrednich. W związku z tym Sąd stwierdza, iż nie sposób dopatrzyć się naruszeń przepisów prawa ze strony organów administracji publicznej i w tym zakresie w pełni przychyla się do stanowiska wyrażonego w ich stanowisku w wydanych decyzjach oraz odpowiedzi na skargę, że ten przepis w stosunku do skarżącego nie może znaleźć zastosowania. Jednakże, analiza komentowanej sprawy nie może być dokonana w oderwaniu od przypadku, gdy określony podmiot może zostać uznany za rolnika aktywnego zawodowo, jeżeli spełni on wymienione enumeratywnie w art. 9 ust. 2 akapit 3 Rozporządzenia nr 1307/2013 warunki. Najpierw Sąd podkreśla, że w pełni przychyla się do stanowiska wyrażonego przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Organ poprzez zagłębienie się w problematykę sprawy dokonał bardzo dokładnej i precyzyjnej analizy w zakresie wypełnienia przez Skarżącego poszczególnie wymienionych w przepisie przesłanek, badając je jedna po drugiej. Na samym początku ustalił on, w sposób jak najbardziej prawidłowy, niespełnienie przesłanki, o której mowa w lit. a) komentowanego przepisu, opierając się na decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2016 roku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok, zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych oraz zaświadczeniu Nr [...] i ustalił procentowy udział rocznej kwoty płatności bezpośrednich w ostatnim roku obrotowym w ogólnej kwocie przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w wysokości 4,01%, podczas gdy w dyspozycji art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a) Rozporządzenia nr 1307/2013 dla uznania podmiotu za rolnika aktywnego zawodowo znajduje się wymaganie, aby roczna kwota płatności bezpośrednich wynosiła co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych przez nią z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym. Brak jest również jakichkolwiek dowodów na to, aby Skarżący osiągnął przychód z rolniczej działalności w wysokości 5,12%, jak to podał w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Niespełnienie tego wymogu nie przesądza jeszcze o niemożności przyznania danemu podmiotowi statusu rolnika aktywnego zawodowo. Wystarczy żeby prowadzona działalność rolnicza nie miała charakteru marginalnego. Definicja tego pojęcia określona została w art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 roku w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. U. UE.L z 2014 roku, nr 181, poz. 1; zwane dalej w skrócie Rozporządzeniem nr 639/2014), zgodnie z którym do celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego, jeżeli całość przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, stanowi co najmniej jedną trzecią całości przychodów uzyskanych w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne. Sąd także w tym przypadku stwierdził prawidłowość postępowania organu drugiej instancji, który poza wcześniej powołanymi dowodami w postaci dokumentów dodatkowo wspomógł się fakturą VAT nr [...], co pozwoliło mu ustalić, że działalność rolnicza prowadzona przez Skarżącego ma charakter marginalny z uwagi na to, że całość przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w ostatnim roku obrotowym, stanowi mniej niż jedna trzecia całości przychodów, gdyż jest to jedynie 4,17%. Co więcej, sam Skarżący w toku postępowania podał, że działalność rolnicza w A. pełni rolę służebną, pomocniczą do działalności podstawowej, ale z uwagi na jej rozmiar i skalę nigdy nie była to działalność marginalna. Już samo jednak określenie danej działalności mianem służebnej czy pomocniczej pozwala stwierdzić, że miała ona charakter tylko poboczny, posiłkowy i zależny. Co za tym idzie, nie mogła pełnić znaczącej roli w prowadzeniu działalności głównej, a jedynie dalszoplanowy i incydentalny i nawet w tym językowym kontekście, abstrahując od ustawowego rozumienia tego pojęcia, można z pełną konsekwencją uznać ją za marginalną. Ponadto, z treści skargi wynika, iż pełnomocnik Skarżącego dokonał literalnej jedynie wykładni znaczenia słowa "marginalny", nie odnosząc jej w żaden sposób do legalnej definicji tego pojęcia określonej w art. 13 ust. 1 Rozporządzenia nr 639/2014, która to znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ również w sposób prawidłowy ocenił brak spełnienia kryteriów określonych w lit. c) analizowanego przepisu, gdyż, jak już wcześniej wyłożono i jak wynika m.in. z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego jest działalność sportowa, nie zaś działalność rolnicza jak tego wymaga przepis Rozporządzenia nr 1307/2013. Za taką słusznie organ nie uznał systematycznej uprawy terenów zielonych polegającej na koszeniu trawy, jej nawożeniu i wałowaniu czy też uprawie zbóż. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia nr 1307/2013 "działalność rolnicza" oznacza: produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 200) działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej: miesiąc - w przypadku roślin, 16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek, 6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego, 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt - licząc od dnia nabycia. Podobną definicję można również znaleźć w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2017 roku, poz. 2336). Posługiwanie się tak sformułowanym pojęciem działalności rolniczej nie pozwala zaliczyć do takowej czynności dokonywanych przez Skarżącego, a polegających w przeważającej mierze na uprawie terenów zielonych. Stwierdzić zatem należy, że definicje pojęcia "działalności rolniczej" zarówno na gruncie przepisów unijnych, jak i krajowych, są ze sobą zbieżne i tożsame, więc w tym zakresie również nie mógł Sąd przyznać Skarżącemu racji. Sąd jednakowoż ocenia, że organy obu instancji prawidłowo odniosły się w sprawie do regulacji zawartej w art. 9 ust. 4 Rozporządzenia nr 1307/2013, zgodnie z którym ust. 2, 3 i 3a nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty. Kwotę tę określają państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, i nie może być ona wyższa niż 5.000 EUR. Poprawnie, po dokonaniu analizy akt sprawy oraz kursu ustalonego przez Europejski Bank Centralny stosowany do przeliczenia płatności bezpośrednich za 2015 rok, który poprzedzał rok złożenia wniosku o przyznanie płatności, przeliczyły oraz określiły wartość przyznanych Skarżącemu płatności za rok 2015, równocześnie słusznie wnioskując, iż ta kwota przekroczyła pułap 5.000 EUR wyznaczony przedmiotowym Rozporządzeniem, gdyż wynosiła 64.194,40 złotych, przy ówczesnym limicie wynoszącym w przeliczeniu 21.224,00 złotych. Nie dopatrzył się Sąd w niniejszej sprawie jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa, czy to krajowego, czy unijnego. Organy administracyjne w toku postępowania zgromadziły i przeanalizowały materiał dowodowy w sposób pełny i prawidłowy, kierując się zasadą swobodnej, a nie dowolnej, oceny dowodów. Brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, ażeby żądanie Skarżącego było uzasadnione i w związku z tym skargę w tej sprawie należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.