I SA/Bk 243/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe D. H. "N." Sp. z o.o. w B. w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca i za październik 2013 r. oraz za odsetki za zwłokę od tej zaległości p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. , W. W. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe (k. 13). Skarżąca podniosła, iż jej pracodawca "D. H. N." Sp. z o.o. nie wypłaca wynagrodzenia przysługującego jej w stosownej wysokości, z uwagi na brak środków. Wobec Spółki toczyło się postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidacje majątku, ale wniosek ten został oddalony z uwagi na okoliczność, iż majątek spółki nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania. Spółka od września 2008 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i ma zlikwidowany rachunek bankowy. Wnioskodawczyni wskazała, iż w chwili obecnej otrzymuje nieregularnie wynagrodzenie w zaniżonej wysokości tj. 1.100 zł netto miesięcznie i nie uzyskuje przychodów z innych źródeł. Obecnie jest zadłużona u znajomych i znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, gdyż nie posiada żadnego majątku czy też oszczędności (k. 13-14). W uzasadnieniu swego wniosku wskazała, iż do jej bieżących wydatków należy zaliczyć: czynsz za mieszkanie – 620 zł, energia elektryczna – 82 zł, telefon komórkowy – 70 zł, gaz – 50 zł. Pozostała kwota przeznaczana jest na potrzeby żywieniowe. Zaakcentowała także, iż jej dochód w 2014 r. wyniósł 9.624,69 zł, zaś do dnia 18 marca 2015 r. wyniósł 2.150 zł, na co przedłożyła dokumenty (k. 12,15-16). Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna skarżącej uzasadnia tezę, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Należy bowiem stwierdzić, iż ze złożonego oświadczenia wynika, że sytuacja materialna W. W. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni z uwagi na zakończenie działalności spółki, w której jest zatrudniona otrzymuje jedynie wynagrodzenie w kwocie 1.100 zł miesięcznie. Obecnie wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku i oszczędności, a często musi korzystać z pożyczek od znajomych. Niewielki comiesięczny dochód wystarcza jej jedynie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, przy czym bieżące wydatki wynoszą 822 zł, a około 300 zł przeznaczane jest na zakup wyżywienia. Przedstawione okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu skarżącej w zestawieniu z ponoszonymi wydatkami, a także brak zgromadzonych oszczędności i majątku pozwalają na stwierdzenie, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.