I SA/Bk 244/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Justyna Siemieniako, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 14 maja 2025 r. nr SKO.400/203/2025 w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2025 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 13 marca 2025 r. nr WSB.3120.1.2883.2025 Prezydent Miasta Łomża (dalej powoływany jako: "Prezydent Miasta", "organ I instancji") ustalił J. G., A. G., A. K. i J. Z. wysokość podatku od nieruchomości za 2025 r. w kwocie 1.757 zł. Za podstawę opodatkowania przyjął: (-) powierzchnię gruntów pozostałych wynoszącą 834 m2; (-) powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego wynoszącą 300 m2; - powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego wynoszącą 313 m2; (-) powierzchnię użytkową budynku pozostałego wynoszącą 30 m2; powierzchnię użytkową budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wynoszącą 12 m2; (-) powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego o wysokości od 1,40-2,20 - 15 m2. Z decyzją nie zgodził się J. G. (dalej powoływany jako skarżący) i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej powoływane jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"). W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że decyzja oparta jest na nieprawidłowo podanych wymiarach gruntów, budynków i udziałów. Wskazał, że decyzja wydana jest na podstawie sfałszowanego postanowienia Sądu Rejonowego w Łomży. Sprawa wyjaśniana jest w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Praga. W oświadczeniu z dnia 5 maja 2025 r. wskazał, że zawyżono powierzchnię budynków o 300 m2 i zaniżono powierzchnię gruntów, gdyż jest informacja ze Starostwa Łomżyńskiego o granicach gruntu o szerokości 20 m, a stan faktyczny jest 19,5 m. W następstwie wniesionego odwołania decyzją z 14 maja 2025 r. nr SKO.400/203/2025 Kolegium: (1) uchyliło decyzję organu I instancji w części ustalającej podatek od nieruchomości za 2025 r. ponad kwotę 1.436 zł i w tym zakresie umorzyło postępowanie w sprawie; 2) w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący, A. G., J. Z. i A. K. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] o pow. 834 m2, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów i budynków jako "B" - tereny mieszkaniowe. Zauważono, że w złożonych przez pozostałych poza odwołującym podatników informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych wykazano do opodatkowania, powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego wynoszącą 328 m2, powierzchnię użytkową budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej wynoszącą 12 m2 oraz powierzchnię użytkową budynków pozostałych wynoszącą 30 m2. Kolegium zgodziło się z twierdzeniem skarżącego o zawyżeniu w zaskarżonej decyzji o 300 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. W tym zakresie Kolegium postanowiło zreformować zaskarżoną decyzję. W pozostały zakresie Kolegium uznało zarzuty za niezasadne. Organ odwoławczy wskazał, że organy podatkowe są związane wykazaną w ewidencji gruntów i budynków powierzchnią działki wynoszącą 834 m2. Podkreślono, że dopóki skarżący nie wyeliminuje we właściwym trybie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym J.G.1. Kolegium jak i organ I instancji są nim związane. Dopiero gdyby skarżącemu udało się wyeliminować z obrotu prawnego wskazane postanowienie, będzie mógł domagać się wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżył decyzję w całości i wskazał, że decyzja zawiera błędy prawne, niezgodność ze stanem faktycznym, fałszowanie dokumentów. Do skargi dołączono wniosek o ponowne przesłanie decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. skarżący przedłożył szereg dokumentów m.in. dot. postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po J.G.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.) dalej jako "upoi" opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Zgodnie z art. 3 ust. 1 upoi podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 3 ust. 4 upoi jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6 Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 upoi podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa Z akt spawy wynika, iż J. G., A. G., J. Z. i A. K. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] o pow. 834 m2, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów i budynków jako "B" - tereny mieszkaniowe. w złożonych przez pozostałych poza odwołującym podatników informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych wykazano do opodatkowania, powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego wynoszącą 328 m2, powierzchnię użytkową budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej wynoszącą 12 oraz powierzchnię użytkową budynków pozostałych wynoszącą 30 m2 Zgodzić należy się zatem z twierdzeniem skarżącego o zawyżeniu w zaskarżonej decyzji o 300 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. W tym zakresie Kolegium zasadnie postanowiło zreformować zaskarżoną decyzję. Pozostałe podniesione w skardze zarzuty nie zasługują jednak na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające zobowiązania podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż ‘wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić je przy ustalaniu podatku. Przeciwne zachowanie organu podatkowego, a więc przyjęcie innych danych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Stąd też zarzut rzekomej niezgodności ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistością nie może być uwzględniony w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe są związane wykazaną w ewidencji gruntów i budynków powierzchnią działki wynoszącą 834 m2. Jeżeli podatnik kwestionuje dane zawarte w ewidencji, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.). Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z późn. zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dopóki skarżący nie wyeliminuje we właściwym trybie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 listopada 2022r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym J.G.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży jak i organ I instancji są nim związane. Dopiero gdyby skarżącemu udało się wyeliminować z obrotu prawnego wskazane postanowienie, będzie mógł na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Op domagać się wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Stąd też podatek od nieruchomości po zaokrągleniu wynosi 436 zł, zgodnie ze stawkami podatku od nieruchomości wynikającymi z uchwały Rady Miejskiej Łomży m 57/VIII/24 z dnia 23 października 2024r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Razem: 1435,52 zł 1 436 zł. Zgodnie z art. 47 § 1 Op termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 47 § 2 Op jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. Zgodnie z art. 6 ust. 7 upoi podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Skarżący powinien się zatem zastosować do tych regulacji. Na marginesie dodać jednak należy, że złożona przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiedź na skargę w żadnym razie nie spełnia kryteriów zawartych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie jest bowiem merytoryczną odpowiedzią stwierdzenie, że Kolegium podtrzymuje swoje stanowisko zawarte zarówno w sentencji zaskarżonej decyzji jak i jej uzasadnieniu. Zdanie to bezsprzecznie nie spełnia waloru odpowiedzi. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "odpowiedź" jest ustną lub pisemną reakcję na pytanie, zwrot lub zarzut, a także jako rozwiązanie problemów czy wątpliwości. Wydaje się, że SKO nie powinno o tym zapominać. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.