I SA/Bk 249/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Tomasz Oleksicki po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. W. – W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych p o s t a n a w i a - przyznać radcy prawnemu A. W. – W. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście 60/100 złotych), - w pozostałym zakresie oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 01 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał A. J. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Stosownie do powyższego, Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego A. W. – W. (k. 62). W piśmie z dnia [...] października 2010 r. radca prawny A. W. – W. wniosła o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej z uwzględnieniem wartości przedmiotu zaskarżenia tj. 23 093,48 zł w wysokości 1 800 zł (k. 68), dołączając jednocześnie do akt sprawy opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lipca 2010 r. oddalającego skargę A. J. (k. 69 - 73). Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zatem biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 lit. c w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (22 %). Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należy uznać, że kwota 219,60 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. W pozostałej części wniosek radcy prawnego A. W. – W. podlega oddaleniu. Należy bowiem stwierdzić, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych było badanie wystąpienia przesłanek uzasadniających umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wzmiankowane rozstrzygnięcie nie może być natomiast traktowane jako obejmujące skonkretyzowaną należność pieniężną. Zatem przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej było ustalenie istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie skarżącemu należności określonych w decyzji Prezesa ZUS, a nie określona należność pieniężna (postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 140/10, niepublikowane). Konsekwencją takiego rozumowania jest zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przy obliczaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. tj. stawki minimalnej w innej sprawie – 240 zł, nie zaś stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stanowiącego, że w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stosuje się stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit b i pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.