I SA/Bk 25/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. J. K. złożył do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] listopada 2011 r. nr [...], wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony skarżącej organ dokonał błędnej wykładni art. 35 § 1 ustawy 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Interpretacja przedstawiona w postanowieniu jest dodatkowo sprzeczna z Konstytucją RP, która stanowi, że postępowanie administracyjne jest co najmniej dwuinstancyjne. Pozbawienie strony możliwości wniesienia środka odwoławczego pozbawia możliwości obrony jej praw, co stanowi przesłankę naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W doktrynie prawa wyrażono pogląd, iż treść tej regulacji jednoznacznie wskazuje, że stanowi jedyną podstawę zaskarżania do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Wykluczona jest zatem możliwość zaskarżania wymienionych postanowień na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a., przewidującego skargę również na te postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, które kończą postępowanie lub rozstrzygają sprawę co do istoty (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 3, LEX 2011). Treść art. 3 § 2 pkt 3 u.p.p.s.a. koresponduje z obowiązującą w postępowaniu egzekucyjnym zasadą, iż rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, o ile nie stanowią inaczej przepisy u.p.e.a. Na postanowienie to służy zaś zażalenie, jeżeli ustawa ta lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 17 § 1 u.p.e.a.). Powyższe oznacza, że ustawodawca nie objął możliwością kontroli sądowej tych postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które nie służy zażalenie, jak też postanowień kończących to postępowanie lub rozstrzygają sprawę co do istoty. Mając to zaś na uwadze należało uznać, że spod kontroli sądowej wymyka się postanowienie organu stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Błędne pouczenie o możliwości złożenia skargi w tej sprawie nie może kształtować właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.