I SA/Bk 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty oddala skargę W dniu [...] października 2017 r. wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w M. wniosek M. I. (zwanego dalej: "Skarżącym") o wypłatę rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracja wraz z wymaganymi załącznikami. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. odmówił przyznania rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracji. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w związku z nieposiadaniem przez Skarżącego na dzień złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 204 r. o ochronie zwierząt oraz zwalczeniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2017 r., poz. 1855, zwanej dalej: "u.o.z.z.") zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa), organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania Skarżącemu wnioskowanej rekompensaty. Organ wskazał, że z dołączonego do akt sprawy oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2017 r. skierowanego do Powiatowego Lekarza Weterynarii wynika, że według stanu na dzień składania oświadczenia Skarżący nie posiadał trzody chlewnej. Zaznaczył, że powyższe ustalenia potwierdza również informacja zawarta w prowadzonej przez ARiMR bazie informatycznej ZSZiK, z której wynika, iż Skarżący od dnia [...] czerwca 2017 r. nie był w posiadaniu zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) oraz decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w której postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej zabicie lub ubój świń utrzymywanych w gospodarstwie Skarżącego zostało umorzone. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podniósł, że zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, uwzględniając znaczenie poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Wydając decyzję organ I instancji oparł się na obowiązujących przepisach prawnych, czemu dał wyraz w podstawie prawnej decyzji, a uzasadnienie faktyczne potwierdził uzasadnieniem prawnym. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro pozyskiwanie środków pomocowych realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oparte jest na przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczeniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2017 r., poz. 1855, zwanej dalej: "u.o.z.z.") to organy ARiMR, wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie mogą wychodzić poza ramy prawne zawarte w powyższej ustawie. W ocenie organu odwoławczego twierdzenie Skarżącego, że z żadnego przepisu ww. ustawy nie wynika wyraźny obowiązek posiadania zwierząt na moment składania oświadczenia jest całkowicie bezzasadny. Zdaniem Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR ani powołana przez Skarżącego zawarta w art. 2 pkt 33 u.o.z.z. definicja posiadacza zwierząt, zgodnie z którą posiadaczem zwierzęcia jest osoba władającą zwierzęciem, również tymczasowo ani wypełnienie zawartego w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2017 r. zakazu wprowadzania i utrzymywania w gospodarstwie świń do końca obowiązywania programu bioasekuracji nie może stanowić podstawy do uznania spełnienia warunków do przyznania rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracji. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący całkowicie pominął przepisy art. 57e ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a u.o.z.z., z których jednoznacznie wynika obowiązek posiadania zwierząt na dzień złożenia oświadczenia o niespełnieniu wymagań w zakresie bioasekuracji. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR zaznaczył również, że świadoma sprzedaż przez Skarżącego w dniu [...] czerwca 2017 r. wszystkich posiadanych zwierząt nie może stanowić przesłanki do uznania wystąpienia w gospodarstwie Skarżącego przypadków siły wyższej. W ocenie organu odwoławczego świadoma sprzedaż przez Skarżącego w dniu [...] czerwca 2017 r. wszystkich posiadanych zwierząt nie może stanowić przesłanki do uznania wystąpienia w gospodarstwie ww. przypadków siły wyższej. Poza tym organ odwoławczy podniósł, że twierdzenie Skarżącego, że "nie wprowadzał do swojej hodowli nowych świń, bowiem nie chciał narażać zdrowych świń na kontakt z potencjalnie zakażonymi" nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że w tym samym dniu, w którym Skarżący sprzedał wszystkie zwierzęta, tj. 52 dni przed złożeniem oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a u.o.z.z., zaprzestał również prowadzenia hodowli trzody chlewnej, zatem ryzyko "narażenia" już nie istniało. W związku z powyższym również twierdzenie Skarżącego, że działania podjęte przez niego miały na celu "ochronę posiadanej hodowli", w ocenie organu odwoławczego, pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej: "p.p.s.a."), tj.: 1) art. 2 pkt 33 u.o.z.z., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż Skarżący nie wypełnia przesłanek do przyznania mu rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracji z uwagi na fakt, że na dzień złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 lit. a u.o.z.z. nie posiadał zwierząt z gatunku świnia, podczas gdy zgodnie z definicją zawartą w u.o.z.z., posiadaczem zwierzęcia jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej władająca zwierzęciem, również tymczasowo, w związku z czym nieposiadanie w gospodarstwie zwierząt nie wyklucza możliwości skutecznego dochodzenia rekompensaty, tym bardziej, biorąc pod uwagę fakt, że Skarżący stale prowadzi gospodarstwo rolne, widać wyraźnie, że nieposiadanie trzody chlewnej na dzień składania oświadczenia w jego przypadku ma jedynie przejściowy charakter, bowiem po ustaniu ryzyka zachorowania zwierząt na afrykański pomór świń, Skarżący planował wznowienie hodowli. 2) art. 57g ust. 1 u.o.z.z., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Skarżący wypełnił przesłanki uprawniające go do uzyskania rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt (j. był posiadaczem zwierząt, złożył oświadczenie o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a u.o.z.z. oraz w stosunku, do którego została wydana i wykonana decyzja, o której mowa w art. 57e ust. 4 u.o.z.z. 3) art. 57e ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.z.z., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż z treści wskazanego przepisu |wynika obowiązek posiadania przez wnioskującego o rekompensatę w gospodarstwie zwierząt, podczas gdy przepis jest również aktualny nawet w przypadku ich nieposiadania, bowiem w konsekwencji i tak prowadzi on do ich eliminacji poprzez nakaz zabicia utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt oraz zakaz wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania ich w nim. W związku z powyższym, cel określony we wskazanym przepisie został osiągnięty przez Skarżącego wcześniej, gdyż mając świadomość szerzącej się choroby afrykańskiego pomoru świń nie wprowadza on do swojej hodowli kolejnych zwierząt, mając na uwadze ochronę posiadanej trzody. 4) art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a u.o.z.z., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowitym pominięciu faktu, że Skarżący prowadzi gospodarstwo rolne oraz chów trzody w sposób ciągły i zorganizowany, w związku z czym należy uznać, że jego gospodarstwo można zaklasyfikować jako "gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta", bowiem nawet kilkunastodniowa przerwa w ich posiadaniu, niezależna od Skarżącego, nie może wykluczać ziszczenia się przesłanki "przebywania" zwierząt, tym bardziej, że trzoda chlewna stanowi stały element gospodarstwa Skarżącego, o czym świadczy chociażby fakt posiadania zwierząt w latach ubiegłych. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.), tj.: 1) art. 7 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia, że Skarżący uczynił z prowadzenia gospodarstwa rolnego zarobek, tym samym oczywistym jest, że stale zajmuje się hodowlą trzody, zaś sytuacja nieposiadania ani jednego zwierzęcia jest wyjątkowa i związana z szerzeniem się afrykańskiego pomoru świń w następstwie zrezygnował on z wprowadzania do hodowli nowych zwierząt z uwagi na szansę narażenia ich na zachorowanie, w świetle powyższego nie można przyjąć, że w gospodarstwie Skarżącego nie przebywają zwierzęta, bowiem nawet czasowy ich brak nie może tego potwierdzać, skoro hodowla stanowi stałe i jedyne źródło zarobkowania Skarżącego. 2) art. 7a k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu niekorzystnej dla Skarżącego interpretacji treści normy prawnej, tj. uznania, że gospodarstwa Skarżącego nie można zaliczyć do "gospodarstwa, w którym przebywają zwierzęta", bowiem na dzień złożenia oświadczenia o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a u.o.z.z. nie posiadał trzody chlewnej. Zaznaczył, że był to jedynie okres przejściowy, zaś organ powinien mieć świadomość, że w gospodarstwie Skarżącego stale przebywają zwierzęta, gdyż hodowla trzody chlewnej jest sposobem zarobkowania Skarżącego, nawet jeśli w chwili składania wskazanego świadczenia Skarżący nie posiadał ani jednego zwierzęcia, organ nie powinien interpretować przepisu art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a u.o.z.z. zgodnie z jego literalnym brzmieniem, ale zastosować wykładnię rozszerzającą. Z pewnością przez znaczną część ubiegłego roku w gospodarstwie przebywały zwierzęta, w związku z tym interpretacja organu narusza zasadę wyrażoną w art. 7a k.p.a., tj. zobowiązującą organy do rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. 3) art. 7, 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że w badanej sprawie nie zaistniała siła wyższa, przez którą rozumieć należy przyczynę sprawczą zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym) nie do uniknięcia, takiego, nad którym człowiek nie panuje, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że afrykański pomór świń była wynikiem wystąpienia siły wyższej, tj. okoliczności, nad którą człowiek nie panuje, a która w konsekwencji doprowadziła do tego, że Skarżący nie mógł przyjąć planowanego transportu prosiąt, mimo że był na to przygotowany. 4) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego, nadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego lub odniesienia się w sposób niepełny, w szczególności lakonicznego wyjaśnienia dlaczego organ nie dopatrzył się istnienia siły wyższej. 5) art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności, poprzez uznanie, że w gospodarstwo Skarżącego nie może zostać uznane za "gospodarstwo, w którym przebywają zwierzęta", pomimo że ze zgromadzonego materiału dowodowego jasno wynika, że Skarżący prowadzi gospodarstwo w sposób ciągły, w związku z czym nieposiadanie przez Skarżącego trzody na dzień składania oświadczenia ma charakter jedynie czasowy. Ponadto pełnomocnik wniósł o: 1) uzupełnienie dowodów w sprawie (działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a.), poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku zgłoszenia zapotrzebowania na transport na okoliczność ustalenia, iż Skarżący był gotów przyjąć transport prosiaków w liczbie przez program bioasekuracji, zaś fakt ich nieprzyjęcia wynikał z okoliczności niezależnej od Skarżącego, tj. wystąpienia siły wyższej, bowiem w dniu [...] czerwca 2017 r. wybuchła epidemia afrykańskiego pomoru świń, 2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy toczącej się przed Kierownikiem Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (adres: ul. [...],M.) E. R. oraz R. R. na okoliczność ustalenia, że na gruncie takiego samego stanu faktycznego otrzymali oni rekompensatę za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy w dniu 19 czerwca 2018 r. Sąd postanowił dopuścić dowód ze zgłoszenia zapotrzebowania na transport oraz informacji Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. oraz oddalić pozostałe wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem sporu jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organów w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracji. Sąd w pełni podziela stanowisko organów w niniejszej sprawie uznając, że doszło do przeszkody formalnej, która nie uprawnia organ administracji do zastosowania instytucji rekompensaty. Należy na wstępie przywołać, zresztą za organem, który zrobił to w sposób prawidłowy w decyzji, podstawę materialną do dokonania rzeczonego rozstrzygnięcia. Stanowią ją przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczeniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2017 r., poz. 1855), zwanej w dalszej części "ustawą" oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 kwietnia 2015 r. w sprawie wprowadzenia "Programu bioasekuracji mającego na celu zapobieganie szerzeniu się afrykańskiego pomoru świń" na lata 2015-2018" (Dz.U. z 2015 r., poz. 517 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z art. 57e ust. 1-9 ustawy Główny Lekarz Weterynarii opracowuje programy bioasekuracji mające na celu zapobieganie szerzeniu się chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania, biorąc pod uwagę sytuację epizootyczną w odniesieniu do danej choroby zakaźnej zwierząt. Program bioasekuracji zawiera w szczególności: (1) określenie chorób zakaźnych zwierząt, których szerzeniu się ma zapobiec realizacja tego programu; (2) określenie gatunków zwierząt objętych tym programem; (3) określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał ten program, ze wskazaniem ewentualnych nakazów i zakazów, jakie mogą zostać wydane w celu realizacji tego programu, oraz określenie obszaru, na którym może być wydana decyzja, o której mowa w ust. 4; (4) analizę poziomu bioasekuracji na obszarze, o którym mowa w pkt 3, w zakresie środków bioasekuracji mających na celu zapobieżenie szerzeniu się chorób, o których mowa w pkt 1; (5) prawdopodobny czas trwania tego programu oraz określenie celu, który ma zostać osiągnięty do dnia jego zakończenia; (6) określenie wymagań dotyczących bioasekuracji, które mają spełnić gospodarstwa objęte tym programem; (7) określenie kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań, o których mowa w art. 57f, w każdym roku realizacji tego programu; (8) określenie szczegółowego sposobu i trybu realizacji tego programu, w tym określenie terminu na: (a) złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a, (b) spełnienie wymagań określonych w tym programie, (c) złożenie wniosku, o którym mowa w art. 57g ust. 7. Realizacja programu bioasekuracji, z wyłączeniem kosztów nadzoru sprawowanego przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, jest finansowana przez posiadaczy zwierząt. W przypadkach określonych w programie bioasekuracji powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję: (1) nakazującą zabicie utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków wrażliwych lub poddanie tych zwierząt ubojowi oraz (2) zakazującą wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania w nim zwierząt, o których mowa w pkt 1, przez okres wskazany w tym programie. Decyzję, o której mowa w ust. 4, wydaje się: (1) po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii kontroli w gospodarstwie, wyłącznie gdy posiadacz zwierząt: (a) złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenie, że gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełni wymagań określonych w tym programie albo (b) nie złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenia, o którym mowa w lit. a, i gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełnia wymagań określonych w tym programie po upływie terminu na ich spełnienie; (2) po uzyskaniu od właściwego miejscowo wojewody informacji, że wydanie tej decyzji nie spowoduje przekroczenia kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań w danym roku, o której mowa w ust. 2 pkt 7. Kontrola, o której mowa w ust. 5 pkt 1, ma na celu stwierdzenie w szczególności: (1) niespełniania przez gospodarstwo wymagań określonych w programie bioasekuracji; (2) liczby zwierząt z gatunków wrażliwych z podziałem na gatunki zwierząt. Informacja, o której mowa w ust. 5 pkt 2, jest sporządzana na podstawie informacji przekazywanych wojewodzie przez ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz posiadanych przez wojewodę danych dotyczących decyzji, o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie odszkodowania, o którym mowa w art. 57f, wydawanych na obszarze województwa. Decyzji, o której mowa w ust. 4, nie wydaje się, jeżeli w gospodarstwie, o którym mowa w ust. 4: (1) podejrzewa się wystąpienie lub wystąpiła choroba zakaźna zwierząt podlegająca obowiązkowi zwalczania lub (2) stosuje się środki określone w art. 44. Wojewódzki lekarz weterynarii zbiera i analizuje dane dotyczące wydawanych decyzji, o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie odszkodowania, o którym mowa w art. 57f, oraz przekazuje właściwemu miejscowo wojewodzie informacje w tym zakresie. Z kolei art. 57 g ust. 1,2,3 i 4 przedmiotowej ustawy stanowi, że posiadaczowi zwierząt, który złożył oświadczenie wskazane w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a oraz w stosunku do którego została wydana i wykonana decyzja, o której mowa w art. 57e ust. 4, przysługuje rekompensata ze środków budżetu państwa za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt, których dotyczą zakazy określone w tej decyzji. Wysokość rekompensaty oblicza się na podstawie iloczynu średniej rocznej liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w roku kalendarzowym poprzedzającym rok złożenia przez posiadacza zwierząt oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a, i stawki za zwierzę dla danego gatunku zwierząt określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 11. Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się jako iloraz sumy liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w ostatnim dniu każdego miesiąca roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia przez posiadacza zwierząt oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a, i liczby 12. Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku posiadacza zwierząt utrzymującego nie więcej niż jedną świnię, z przeznaczeniem na własne potrzeby, średnia roczna liczba zwierząt, o której mowa w ust. 2, wynosi 1. Przenosząc powyższe przepisy prawa na stan faktyczny sprawy należy uznać, co następuje. Podstawą odmowy przyznania Skarżącemu rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracja, był brak posiadania na dzień złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa). Z dołączonego do akt sprawy oświadczenia z dnia [...].08.2017 r. skierowanego do Powiatowego Lekarza Weterynarii wynika, że według stanu na dzień składania oświadczenia Skarżący nie posiadał trzody chlewnej. Powyższe ustalenia bezsprzecznie potwierdza również informacja zawarta w prowadzonej przez ARiMR bazie informatycznej ZSZiK, z której wynika, że Skarżący od dnia [...].06.2017 r. nie był w posiadaniu zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) oraz decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z dnia [...].09.2017 r., znak [...], w której postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej zabicie lub ubój świń utrzymywanych w gospodarstwie Skarżącego zostało umorzone. Organ zasadnie doszedł do przekonania, że przekazanie środków pomocowych w tak sprecyzowanym stanie faktycznym, należałoby uznać, jako pozaustawowe działanie organu. Należy zgodzić się również z organem, że na ocenę prawidłowości rozpoznania sprawy nie ma wpływu, ani powołana przez Skarżącego zawarta w art. 2 pkt 33 ustawy definicja posiadacza zwierząt, zgodnie z którą posiadaczem zwierzęcia jest osoba władającą zwierzęciem, również tymczasowo, ani też wypełnienie zawartego w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...].09.2017 r. zakazu wprowadzania i utrzymywania w gospodarstwie świń do końca obowiązywania programu bioasekuracji nie może stanowić podstawy do uznania spełnienia warunków do przyznania rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracji. Powołane przez organ przepisy prawa, tj. art. 57e ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, w sposób niebudzący wątpliwości wskazują na obowiązek posiadania zwierząt na dzień złożenia oświadczenia. Zasadnie zatem organ podkreślił, że zgodnie z art. 57e ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy w przypadkach określonych w programie bioasekuracji powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję: (1) nakazującą zabicie utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków wrażliwych lub poddanie tych zwierząt ubojowi oraz (2) zakazującą wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania w nim zwierząt, o których mowa w pkt 1, przez okres wskazany w tym programie. Zatem komentowany nakaz zabicia utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków wrażliwych lub poddanie tych zwierząt ubojowi wyraźnie wskazuje na obowiązek posiadania zwierząt przez wnioskującego o przyznanie przedmiotowej pomocy. Również przepis art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a w brzmieniu "decyzję, o której mowa w ust. 4, wydaje się po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii kontroli w gospodarstwie, wyłącznie gdy posiadacz zwierząt złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenie, że gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełni wymagań określonych w tym programie" nakłada na wnioskodawców pewne obowiązki. Użyte w przepisie sformułowanie "gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta" nie pozostawia miejsca na nadinterpretację przepisu i bezdyskusyjnie stanowi o konieczności posiadania zwierząt na dzień składania oświadczenia. Organ zasadnie doszedł również do przekonania, że w sprawie nie wystąpił przypadek siły wyższej, skoro Skarżący sprzedał w dniu 23.06.2017 r. wszystkie posiadane zwierzęta, to powoduje powyższe brak możliwości ubiegania się o tak sprecyzowaną ustawowo rekompensatę. Organ zasadnie też podkreślił, że Skarżący sprzedał wszystkie zwierzęta 52 dni przed złożeniem oświadczenia, które jest podstawą do przyznania rekompensaty, a co więcej zaprzestał również prowadzenia hodowli trzody chlewnej, zatem nie można mówić w tym przypadku o jakimkolwiek ryzyku narażenia i ochronie posiadanej hodowli. W ocenie Sądu podstawy skargi nie mogły zostać uznane za mające wpływ na konieczność zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący nie prowadził chowu trzody w sposób ciągły i to nie kilkunastodniowa, a kilkudziesięciodniowa przerwa o tym bezsprzecznie świadczy. Trudno uznać za racjonalny wywód, z którego by wynikało, że brak posiadania zwierząt, które powinny być objęte programem bioasekuracji daje podstawę do zastosowania rekompensaty. Również potencjalne planowanie wznowienia hodowli w żaden sposób nie może wpłynąć na zmianę stanowiska organu, a dowód załączony do akt sprawy w tym zakresie trudno uznać za wiarygodny (wydruk z komputera w zakresie zgłoszenia zapotrzebowania na transport). Również wykraczającym poza niniejszy spór byłoby sięganie do akt innej sprawy administracyjnej, na którą powołuje się Skarżący, na okoliczność ustalenia, że na gruncie takiego samego stanu faktycznego inne osoby otrzymały rekompensatę za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia. Dodatkowo organ wskazał, że nie procedował postępowania wszczętego na wniosek R. R. o wypłatę rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracja. Natomiast złożony przez E. R. będącą pełnomocnikiem W. R. wniosek o wypłatę rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt z gatunku świnia (sus scrofa) objętych programem bioasekuracja z racji udokumentowania posiadania zwierząt na dzień składania oświadczeń zawiera odmienny stan faktyczny w sprawie. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń prawa procesowego, w tym przywoływanych w skardze art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.. Organ rozpatrzył sprawę w sposób zupełny, obiektywny, zebrawszy wyczerpująco materiał dowodowy, przy przestrzeganiu ogólnych zasad wynikających z procedury administracyjnej, dając możliwość stronie wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Zebrane dowody ocenione zostały w sposób rzetelny, bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Organ nie interpretował też przepisów na niekorzyść Skarżącego, z uwagi na fakt, że w sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości na gruncie stanu faktycznego jak i prawnego. Reasumując, to że w kontrolowanym stanie faktycznym Skarżący nie otrzymał przedmiotowej rekompensaty, nie przesądza o tym, że nie może, czy też nie powinien ubiegać się o inne formy odszkodowania za zaistniałą sytuację. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).