I SA/Bk 258/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Anna Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2004 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.2004 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego A. L. kwotę 100,- (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...].03.2004 r. Nr. [...] uznał za niedopuszczalne zarzuty wniesione przez A. L. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu przymusowego ściągnięcia grzywny objętej tytułem wykonawczym Nr [...] z dnia [...].09.2003 r. wystawionym przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w oparciu o art. 34 § 1, 4 ustawy z 27.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozstrzygając wniesione na powyższe postanowienie zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B., postanowieniem z dnia [...].05.2004 r. Nr. [...] uchylił powyższe postanowienie w całości i umorzył objęte tym postanowieniem postępowanie pierwszej instancji wskazując jako podstawę art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 144 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż skoro pismo z dnia 2.02.2004 r. nie zawierało żadnego zarzutu odpowiadającego którejkolwiek z przesłanek art. 33 ustawy egzekucyjnej to nie było podstawy prawnej do potraktowania go w kategoriach zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zostało ono zatem wydane bezpodstawne i stąd kwalifikuje się do uchylenia i umorzenia objętego tym postanowieniem postępowania pierwszej instancji. Zgłoszone natomiast wnioski winny być załatwione w trybie właściwym do ich rozstrzygnięcia. W skardze na powyższe postanowienia nazwanej odwołaniem skarżący domaga się wstrzymania, cofnięcia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia [...].11.2002 r. jak również tytułu wykonawczego stosowanego w Egzekucji Należności Pieniężnych Nr [...] z dnia [...].09.2003 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, iż rozpoczął już rozbiórkę budynku mieszkalnego, który to obowiązek wynika z decyzji i dodatkowe karanie go grzywną nie powinno mieć miejsca stąd wnosi o pozytywne rozstrzygnięcie odwołania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy stwierdzić, iż organ odwoławczy trafnie dostrzegł, że organ I instancji wadliwie zakwalifikował wniesione przez skarżącego pismo z dnia 2.02.2004 r. nazwane odwołaniem jako zarzuty na postanowienie egzekucyjne. W piśmie tym istotnie skarżący nie podniósł żadnego z zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stąd brak było podstaw do wydania postanowienia z dnia [...].03.2004 r. o uznaniu zarzutów za niedopuszczalne. Rozstrzygając zatem zażalenie na to postanowienie istniała podstawa do uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak stanowi art. 128 § 1 pkt. 2 zd. 1. W istocie bowiem organ I instancji nie rozpoznał wniosków zawartych w piśmie ze względu na potraktowanie ich jako zarzuty, a które dotyczyły wstrzymania wykonania lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sam fakt, iż wnioski te sformułowanie są w sposób nieprecyzyjny i bez należytego uzasadnienia mógł skutkować jedynie żądaniem wyjaśnienia czego w istocie domaga się skarżący i wskazania podstaw tego żądania. Uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania objętego tym postanowieniem w istocie narusza art. 138 § 1 pkt. 2 zd. 2 kpa przywołany jako podstawa rozstrzygnięcia. Przepis ten, bowiem mówi o uchyleniu zaskarżonej decyzji (postanowienia) i umorzeniu postępowania I instancji. Tymczasem sentencja pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem, z którego wynika, iż postępowanie winno toczyć się dalej w zakresie zgłoszonych wniosków. Zaistniały zatem podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2004 r. (Dz.U. Nr. 153, poz. 1270). O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 powyższej ustawy.