I SA/Bk 259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione oddala skargę. Pan R. P. (dalej jako Skarżący) pismem z dnia 25 lutego 2014 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. podnosząc, że egzekucja została podjęta, podczas gdy Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] orzekł o rozłożeniu na raty zaległości w podatku od nieruchomości z tytułu I, II i III raty za 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], Prezydent Miasta S. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonego przez Skarżącego rozstrzygnięcia i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymało je w mocy. Kolegium stwierdziło, że podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. stanowiła decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. w wysokości 4.585,00 zł. Ponieważ podatnik nie wykonał obowiązku podatkowego, zgodnie z wyznaczonymi terminami płatności, zostały wystosowane upomnienia. W dniu [...] października 2013 r. wystosowano upomnienie [...], obejmujące zaległości za I, II i III ratę 2013 r., które to zaległości decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] organ podatkowy rozłożył na raty. Na te zaległości nie były wystawiane tytuły wykonawcze, a więc nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, zatem zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z rozłożeniem na raty należności pieniężnej (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U z 2012 r., poz.1015) jest nieuzasadniony. Kolegium dodało, że wierzyciel w dniu [...] listopada 2013 r. wystosował upomnienie [...] na zaległą IV ratę podatku od nieruchomości za 2013 r., a następnie wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Kolegium stwierdziło ponadto, że nie podlega rozpatrywaniu zarzut nieotrzymania upomnienia z dnia [...] grudnia 2013 r. (art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), zgłoszony przez zobowiązanego w zażaleniu z dnia 31 marca 2014 r. Skoro postanowienie organu I instancji nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie tego zarzutu, ponieważ zobowiązany zarzutu tego nie zgłosił do organu egzekucyjnego, to Kolegium nie może wypowiedzieć się merytorycznie w tej kwestii. W skardze złożonej do Sądu Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, schorowaną, posiadającą III grupę inwalidzką, w związku z przebytym zawałem serca, utrzymującym się wysokim nadciśnieniem tętniczym, miażdżycą kończyn dolnych, wysokim poziomem cholesterolu, udarem mózgu niedokrwiennym prawostronnym przebytym w 2010 r. stwierdził, że co dotyczy IV raty podatku od nieruchomości za 2013 r., do chwili obecnej nie otrzymał upomnienia. Prezydent Miasta S. z pracownikami stworzyli dokumentację, że zawiadomienia z dnia [...] grudnia i [...] grudnia 2013 r. zostały doręczone przez gońca Panią E. R., która jest Kierownikiem Kancelarii Ogólnej Wydziału Organizacyjnego. Skarżący stwierdził, że nigdy nie widziałem tej Pani, żeby realizowała usługi gońca. Tego zdarzenia nie zbadało również Kolegium. W piśnie stanowiącym uzupełnienie skargi Skarżący podniósł okoliczność pominięcia D. P., będącej współwłaścicielem nieruchomości, jako strony w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych wyżej kryteriów Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], którego przedmiotem jest egzekucja należności pieniężnych tj. podatek od nieruchomości za IV kwartał 2013 r. Podstawę prawną wystawienia ww. tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2013 r. [...] ustalająca wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji). W terminie 7 dni od dnia wszczęcia postepowania egzekucyjnego zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji). Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w myśl postanowień art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia o dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Podniesione w zarzutach okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 209/07, opubl. LEX nr 344875). W rozpoznawanej sprawie Skarżący w piśmie z [...] lutego 2014 r., wniósł zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo rozłożenia na raty należności pieniężnej (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z dołączonych do sprawy akt wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na którą powołuje się Skarżący, rozłożono na raty jedynie zaległości z tytułu I, II i III raty podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz, że zaległości te nie były objęte tytułem wykonawczy z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]. Zatem podniesiony w oparciu o art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo rozłożenia na raty należności pieniężnej prawidłowo został oceniony przez organy, jako nie zasadny. W tym miejscu należy zauważyć, że w złożonej skardze i piśmie stanowiącym jej uzupełnienie Skarżący podniósł dodatkowo nowe zarzuty w stosunku do zarzutu podniesionego w piśmie z [...] lutego 2014 r. Skarżący podobnie jak w zażaleniu wskazał, że nie otrzymał upomnienia dotyczącego IV raty podatku od nieruchomości za 2013 r. (art. 33 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,, oraz dodatkowo w piśmie procesowym podniósł okoliczność pominięcia D. P., będącej współwłaścicielem nieruchomości, jako strony w postępowaniu administracyjnym. Powyższe, zarzuty jak złożone z uchybieniem 7 dniowego terminu nie mogły być przedmiotem rozpoznania przez Sąd dokonujący kontroli zaskarżonego postanowienia, w którym wierzyciel, a następnie organ odwoławczy wypowiedzieli się wiążąco jedynie wobec podniesionego w terminie zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo rozłożenia na raty należności pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zwróciło uwagę, że zarzuty te zostały podniesione dopiero na etapie zażalenia i skargi nie mogły zostać skutecznie rozpoznane w sprawie, bowiem organ nie mógł się do nich się ustosunkować na etapie prowadzonego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił w oparciu o postanowienia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).