I SA/Bk 263/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 02 lipca 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. P. G. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Ł. P. G. w B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę 57.459 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym wyrobu akcyzowego, wnioskując jednocześnie o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji (k. 3). Skarżący wskazał, że określona w skarżonym rozstrzygnięciu należność podatkowa (obecnie około 60.000 zł wraz z odsetkami) stanowi znaczne obciążenie finansowe, którego w chwili obecnej nie jest w stanie uregulować. Konieczność zapłaty podatku zmusiłaby wnioskodawcę do sprzedaży jedynego posiadanego samochodu tj. T., który jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej oraz w jego gospodarstwie domowym. W konsekwencji skarżący zostałby pozbawiony możliwości zarobkowania. Wartość rynkowa pojazdu wynosi 45.000 zł, zatem i tak nie wystarczyłaby na pokrycie spornych należności podatkowych. Dodatkowo współmałżonka Ł. P. jest osobą niepracujacą, dochód osiągany z tytułu prowadzonej działalności stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny. Wnioskodawca nie może również zaciągnąć kredytu, nie ma bowiem zdolności kredytowej (k. 9 – 10). Do akt sprawy Ł. P. dołączył dokumenty potwierdzające jego sytuację materialną (k. 13 – 28). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże § 3 tego uregulowania stanowi, iż po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub powrót do stanu pierwotnego. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę ponad 50.000 zł. Nałożony na wnioskodawcę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia, co do zasady są odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Zdaniem Sądu, kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący przedstawiając swoją sytuację majątkową uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby ze znacznym nakładem środków. W związku z powyższym Sąd uznał za zasadne udzielić Ł. P.G. w B. ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i 5 u.p.p.s.a.