I SA/Bk 263/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia 22 maja 2025 r., nr 9010-00000000851/25 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego R. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z 22 maja 2025 r. nr 9010-00000000851/25 Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży (dalej: "Dyrektor POR ARiMR"), na podstawie art. 58 i 59 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku R. S. (dalej: "skarżący") odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Mońkach (dalej: "Kierownik BP ARiMR", "organ I instancji") z 13 stycznia 2025 r. nr 0195-2025-000799. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 9 kwietnia 2024 r. złożył za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji wniosek o przyznanie płatności na 2024 rok, w którym ubiegał się o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) do powierzchni 3,38 ha. Decyzją z 13 stycznia 2025 r. nr 0195-2025-000799 Kierownik BP ARiMR odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej płatności. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 13 lutego 2025 r. (potwierdzenie doręczenia dokumentu PUE). Od powyższej decyzji w dniu 9 lutego 2025 r. (data nadania) skarżący złożył odwołanie. W dniu 9 kwietnia 2025 r. Dyrektor POR ARMiR wydał postanowienie nr 9010-2025-000296 o niedopuszczalności odwołania. Postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2025 r. W dniu 18 kwietnia 2025 r. (data nadania) skarżący złożył do Dyrektora POR ARiMR wniosek o przywrócenie terminu wskazując, że przyczyna uchybienia terminu nie była od niego zależna. Podniósł, że do czasu otrzymania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania był przekonany, że złożył odwołanie po "otwarciu" dokumentu, jakim była przedmiotowa decyzja, które to "otwarcie" zostało dokonane przez portal. Wskazał, że podczas jego nieobecności w kraju, na jego profil zalogowała się znajoma, w związku z czym był przekonany, iż dokument został "otwarty". Fakt znajomości numeru decyzji, jak również daty jej wydania świadczą co najmniej o tym, że została powzięta przez niego wiadomość o wydanej decyzji. To stanowiło podstawę do złożenia odwołania od tej decyzji. Zdaniem skarżącego, czynność potwierdzenia doręczenia dokumentu /PUE/ jest tylko czynnością "techniczną", a fizycznie w dacie pisania odwołania wiedział na co się powołuje, znał numer i datę wydanej decyzji. Organ odwoławczy w powołanym na wstępie postanowieniu z 22 maja 2025 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Argumentując swoje stanowisko Dyrektor POR ARMiR podał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uprawdopodobniające, że uchybienie terminu na złożenie odwołania nastąpiło bez winy skarżącego. Wskazał, że dłuższe przebywanie poza miejscem zamieszkania np. w związku z urlopem nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest po stronie skarżącego zachowań, które mogłyby świadczyć o podjęciu przez niego jakichkolwiek działań nakierowanych na zabezpieczenie swoich interesów na czas wyjazdu na urlop, a tym bardziej brak jest wskazania i uwiarygodnienia wystąpienia zagrożeń, które uniemożliwiły odbiór korespondencji osobiście w miejscu pobytu urlopowego lub przez pełnomocnika. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Powołał się na argumentację zawartą w skardze z 9 maja 2025 r. na postanowienie Dyrektora POR ARiMR o niedopuszczalności odwołania, w której opisał treść wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. WSA w Białymstoku wyrokiem z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 230/25 oddalił skargę na postanowienie Dyrektora POR ARMiR z 9 kwietnia 2025 r. nr 9010-2025-000296 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Orzeczenie jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W ocenie sądu, zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej jest prawidłowość rozpoznania przez organ wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z treści przytoczonych regulacji wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie do terminu uchybionego, a dla jego przywrócenia konieczne jest złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. W sprawie nie budził wątpliwości, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Początek biegu tego terminu należy liczyć od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. W niniejszej sprawie odwołanie zostało złożone przedwcześnie. O tym fakcie skarżący dowiedział się jednak dopiero wtedy, gdy otrzymał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Postanowienie Dyrektora POR ARMiR z 9 kwietnia 2025 r. w tym przedmiocie zostało skarżącemu doręczone 14 kwietnia 2025 r., a 18 kwietnia 2025 r. złożył on wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Organ nie kwestionuje tego, że skarżący dokonał także czynności, dla której termin został uchybiony, gdyż załączył on do wniosku o przywrócenie terminu odwołanie od decyzji Kierownika BP ARiMR z 13 stycznia 2025 r. W ocenie Sądu organ w sposób błędny potraktował argumentację skarżącego mającą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazywał w istocie, że do czasu otrzymania postanowienia z 9 kwietnia 2025 r. o niedopuszczalności odwołania był przekonany, że skoro znał treść decyzji, zapoznał się z nią po otwarciu w portalu, to zaskarżając ją odwołaniem robi to prawidłowo, w trakcie biegu terminu do złożenia odwołania. Rozpoznając ten wniosek organ nie odniósł się do tej argumentacji. Stwierdzając brak uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi organ poczynił nietrafne w realiach tej sprawy dywagacje o braku podjęcia przez skarżącego działań nakierowanych na zabezpieczenie swoich interesów na czas wyjazdu na urlop. W konsekwencji organ dokonał niewłaściwej oceny okoliczności mających wpływ na wniesienie przez skarżącego środka odwoławczego przedwcześnie a w konsekwencji nieprawidłowo wywiódł, że w tej sprawie nie został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wydane postanowienie zostało dokonane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 58 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ powinien odnieść się do wskazanej we wniosku i wyartykułowanej przez sąd argumentacji skarżącego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.